Της Γης οι Μορφωμένοι

Δεν είμαστε από τους σοφούς, της γης τους μορφωμένους,
Μα είμαστε όμως σίγουρα απ' τους ευτυχισμένους
Πτυχίο δεν κατέχουμε της κοσμικής σοφίας,
Μα ούτε είμαστε έρμαια κάθε φιλοσοφίας

Ο αχρείος ο αντίδικος του ουράνιου Θεού
Στο να τυφλώσει απέτυχε και το δικό μας νου!
Δεν έχουμε απόψεις, εμείς αθεϊστών
Ούτε υιοθετούμε γνώμες εξελικτών
Μερίδα κατανόησης δεν πήρανε αυτοί
Στη Θεϊκή σοφία παρέμειναν τυφλοί

Ξέρουμε πώς προήλθαμε, ποιος ο προορισμός μας,
Πως ο Ιεχωβά Θεός είναι ο Δημιουργός μας
Στον Λόγο του τον Άγιο διαβάσαμε γι Αυτόν
Και γίναμε όλοι θεατές πνευματικών σκηνών

Εκείνος πρωτομάστορας με βοηθό το Γιο του
Δημιουργία άρχισε που ήταν σχέδιο του
Έμψυχα μα και άψυχα δηλώνουνε σοφία
Τονίζουν πως υπάρχουνε από δημιουργία

Αλήθεια πού βυθίστηκαν τα πέλματα της γης
Και είναι η πορεία της αιώνες ακριβείς?
Στα υδάτινα τα βάθη ποιος έχει εξουσία
Και ποιος τα νέφη του ουρανού φορτώνει με υγρασία?

Στης θάλασσας το όριο πόρτα ποιος έχει βάλλει,
Να σβήνουνε τα κύματα μόνο στο ακρογιάλι?
Οι αποθήκες του χιονιού και τα κελιά του χαλαζιού,
Ποια προσταγή ακούνε, πάνω στο πρόσωπο της γης
αν πρέπει να απλωθούνε?

Ποιος χάραξε πορεία στου ήλιου την αυγή,
Και ποιος διασκορπίζει τον άνεμο στη γη?
Ποιος άναψε καμίνι στα έγκατα σου γη,
Κι έχεις πυρήνα εσύ ρευστό, φλοιό όμως συμπαγή?

Ποια μήτρα αυγής σε γέννησε δροσοσταλιά και πάχνη,
Ποιο χέρι στάμνες άδειασε βροχή για να υπάρχει?
Το βροντερό το σύννεφο ρώτα την καταιγίδα,
Πού ξαποσταίνει η θύελλα, δωμάτιο δεν είδα!

Το ουράνιο τόξο άραγε μετά από τη βροχή,
Ποια προσταγή ακούει για να φανερωθεί?
Απάντηση μην ψάχνεις να βρεις απ' τους σοφούς
Γιατί ο πατέρας μας ο Γιαχ τους θεωρεί μωρούς

Κι οι πέτρες θα μιλήσουνε γι Αυτόν αν χρειαστεί
Και βρέφη που θηλάζουνε, λέει η Αγία Γραφή
Μα ευτυχώς υπάρχει, στη γη ένας λαός
Που του 'χει αφιερωθεί, σε Αυτόν είναι πιστός

Άτομα που είναι ταπεινά κι ευφραίνουν την καρδιά του
Τιμώντας και δοξάζοντας το Άγιο Όνομά του
Διακηρύττουν θαρρετά είναι ο Δημιουργός ,
Του ουρανού μα και της γης Πατέρας είναι Αυτός

Στο ζωοδότη Δημιουργό προσφέρουνε λατρεία
Γιατί ανήκει σε Αυτόν Θεία Κυριαρχία

Φωνή Δημιουργίας

Ντύνεις με φως τα όνειρα και τις σκιές με χρώμα
Και ευωδιάζεις με βροχή το άψυχο το χώμα
Ήχο δίνεις στον άνεμο παλμό δίνεις στο κύμα
Πεδιάδες καταπράσινες τις έντυσες με κρίνα
Με πέπλο σκέπασες τη γη, πέπλο που λαμπυρίζει
Κι ένα φεγγάρι τη νυχτιά λαμπρό να ξεχωρίζει
Λάβα στα έγκατα της γης φωτιά μες στον πυρήνα
Πύλες αβύσσου, ηφαίστεια, σε μαρτυρούν κι εκείνα
Σε πέταλο τριαντάφυλλου δροσοσταλιά αυγής
Και από βράχο γάργαρο νερό βαθιάς πηγής
Έδωσες ήχο στη βροντή και φως στ' αστροπελέκι
Που κάνει άντρα κραταιό ακίνητο να στέκει
Κόκκινο φως το δειλινό από λαμπρό αστέρα
Κόκκινο όπως της αυγής σε μια καινούργια μέρα
Του ουρανού τα σύνορα μόνο εσύ γνωρίζεις
Στην κραταιή παλάμη σου τη γη μας τη ζυγίζεις
Χαράδρες φαράγγια και βουνά που δέος προκαλούνε
Νοήμων χέρι τα έφτιαξε, αιώνες διαλαλούνε
Η ποικιλία σε πτηνά σε ψάρια και σε ζώα
Τι κι αν δεν έχουν λογική, για σε μιλούν ακόμα!
Φρούτα γεύσεις υπέροχες σε άρωμα και χρώμα
Παρέχουν βιταμίνες στο ανθρώπινο το σώμα
Διαίρεσες το χρόνο τέσσερις εποχές
Χρώμα έδωσες κι άρωμα σε κάθε μια απ' αυτές
Κι όλα αυτά προς τέρψη ,αυτού που αγαπάς
Του πλάσματος που έπλασες Θεέ μου, για εμάς
Η κτίση υποττάσετε στο στοργικό σου χέρι
Το όνομα ΙΕΧΩΒΑ με δέος το προφέρει!!

ΚΙ ΑΦΟΥ ΤΑ ΑΨΥΧΑ ΘΕΕ ΤΙΜΟΥΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ
ΌΠΟΥ ΣΤΑΘΩ ΚΙ ΟΠΟΥ ΒΡΕΘΩ Θ' ΑΓΙΑΖΩ Τ' ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ!!

Υπάρχει Θεός

Σε έναν βράχο που 'ναι ψηλός
Κάθομαι χάραμα εγώ μοναχός.
Μέσα απ' τη θάλασσα ο ήλιος θα βγει
Τέλεια θα 'ναι ανατολή.

Απολαμβάνω συχνά το θέαμα αυτό
Σαν έρχομαι δω να προσευχηθώ!
Νιώθω γαλήνη μες την καρδιά
Καθώς μιλάω στον Ιεχωβά!

Στο πέλαγος ρίχνω το βλέμμα μου εγώ
Ενώνει η θάλασσα με ουρανό.
Μικρός μα και ήσυχος κυματισμός
Ψιθυρίζει η θάλασσα « ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ».

Και άλλος μάρτυρας το διαλαλεί
Ο αστέρας της νύχτας που δεν έχει κρυφτεί.
Ευχαριστώντας λοιπόν εγώ το Θεό μου,
Θαλάσσια αύρα στο πρόσωπο μου.
Στα χείλη μου νιώθω να 'ναι αλμυρή
Κάποτε το 'νιωσες το ξέρω και συ!

Τον ορίζοντα βλέπω πιο φωτεινό
Κόκκινος έγινε ο ουρανός,
Ξεπροβάλλει απ' τη θάλασσα ήλιος λαμπρός,
Θαρρώ πως φωνάζει «ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ»

Λευκά γλαροπούλια βουτούν με ορμή
Μέσα στη θάλασσα για να βρουν τροφή.
Μια λευκή πινελιά στο γαλάζιο νερό
Η πτήση του γλάρου φανερώνει ΘΕΟ.
Θάλασσα ξέρω εγώ την καρδιά σου
Που δίνει παλμό στα λευκά κύματα σου
«Δύναμη» είναι που παρέχει ζωή
Σε όλα τα πλάσματα που κρύβεις εσύ!

Απόκρημνα βράχια τώρα κοιτώ
Μου αποσπάνε το θαυμασμό
Υπάρχουνε πεύκα μεγάλα πολύ
Χέρι δεν τα 'σπειρε μα βρίσκονται εκεί.

Έχουνε γείρει απ' τον καιρό
Θαλασσινό λες και θέλουν να πιούνε νερό .
Στο βράχο επάνω φυτρώσαν γερά
Σοφία θεού φανερώνουν κι αυτά!

Μεθάω Θεέ μου απ' τη μυρωδιά
Του πεύκου, της θάλασσας, της λυγαριάς,
Και το θυμάρι που 'ν' ανθισμένο
Σε σένα Κυρίαρχε δίνει τον αίνο!

Η πλάση Θεέ μου σε υμνολογεί
Ως και τα άψυχα σου δίνουν τιμή.
Απάντηση δίνουν στον άφρων αυτά
Φωνάζουν « μας έπλασε ο ΙΕΧΩΒΑ»!

Μα εγώ σε εσένα θα δίνω τον αίνο
Αυτό με κάνει ευτυχισμένο.
Μα αν δεν πιστεύεις, για σε δυστυχώς,
Μάτια κι αν έχεις είσαι τυφλός!

Μες την απέραντη δημιουργία
Αλήθεια αισθάνομαι τόσο μικρός
Μα όσο αναπνέω εγώ θα φωνάζω
«κοιτάξτε τριγύρω ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ»!!-

Υπακοή

Προτού χαράξει ο ουρανός και πριν η μέρα φέξει
Διαβάζω την Αγία Γραφή οι δείκτες δείχνουν έξι

Αυτό μου δίνει δύναμη το' χω εξακριβώσει
περνά καλά η μέρα μου μα αποκτώ και γνώση

Γνωστό διαβάζω εδάφιο που κρύβει νουθεσία
Καλύτερη η υπακοή είναι από τη θυσία

Σκεπτόμενος μονολογώ πως θα' ναι υπερβολή
Αξία περισσότερη να' χει η υπακοή

Τον Ιεχωβά υπηρετώ χωρίς αμφιβολία
Μα ποιο για με είν' δύσκολο; Υπακοή ή θυσία;

Θυσίες κάνουμ' όλοι μας να' μαστε στην αλήθεια
Με υπακοή τι γίνεται μη λέμε παραμύθια

Τον Ιεχωβά πιστεύουμε ότι τον υπακούμε
Μα τους διορισμένους του μήπως τους αγνοούμε;

Όταν μας δίνουν συμβουλή εμείς πως αντιδρούμε;
Θα τη δεχτούμε ταπεινά ή μήπως προσβληθούμε;

Ίσως να' ρθεί μια προτροπή ν' αλλάξω εκκλησία,
Θα δείξω εγώ υπακοή θα κάνω τη θυσία;

Εφόσον το πνεύμα του Θεού τους έχει διορίσει
Αμάρτημα θα ήτανε να ψάχνω άλλη λύση

Παράδειγμα υπακοής από τον Κύριο μας
Υπάκουσε στον Ιεχωβά κ' ήταν για το καλό μας

Ίσως μας είναι δύσκολο ανθρώπους να υπακούμε
Μα λόγο θα δώσουνε για μας αυτό μην το αγνοούμε

Πνεύμα Θεού για να' χουμε μέσα στην εκκλησία
Υπακοή ας δείχνουμε σ' αυτήν την ηγεσία

Όσο κι αν είναι δύσκολο βαθειά ας το κοιτάμε
Δεν υπακούμε άτομα, ΤΟΝ ΓΙΑΧ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ

Τραύματα

Πολλές φορές μες τη ζωή συμβαίνει να χτυπάμε
Κάποιες φορές ματώνουμε κι άλλες φορές πονάμε.

Δεν είναι άνθρωπος στη γη να μην έχει χτυπήσει
Το σώμα του κάποια φορά θα το ΄χει γρατσουνίσει

Κάποια είν' επιπόλαια και κάποια σοβαρά
Άλλο είναι το σπάσιμο και άλλο η γρατσουνιά

Μα εξίσου επικίνδυνο μπορεί ν' αποδειχθεί
Αν δεν δοθεί κατάλληλη στο τραύμα αγωγή

Υπάρχουνε μικρόβια που εισχωρούν στο αίμα
αν βρούνε ανοιχτή πληγή κι αυτό δεν είναι ψέμα.

Σε κάποια γύψος ίσως μπει, νάρθηκας ίσως σ' άλλα
Ράμματα σε σχισίματα που 'ναι πολύ μεγάλα.

Οι πρώτες οι βοήθειες θα πρέπει να δοθούν
Τα ανοιχτά τα τραύματα να απολυμανθούν

Μα υπάρχει και η γρατζουνιά που 'ναι πολύ γλυκιά
Χαμπάρι δεν την παίρνεις, ούτε και σε πονά.

Μετά από ώρα ίσως τη δεις, ή κάποιος να στη δείξει
Και συ να ψάχνεις για να δεις πότε είχες χτυπήσει

Ο Διάβολος ξέρει καλά εμπόδια να βάζει
Κρατά νυστέρι κι απαλά τη σάρκα μας χαράζει

Ξέρει πως τα μικρόβια του κόσμου είν' πολλά
Αν εισχωρήσουν φθείρουνε το νου και την καρδιά.

Γι αυτό λοιπόν κατά καιρούς όλοι ας εξεταστούμε
Κρυφή πληγή στο σώμα μας ας ψάξουμε να βρούμε

Μα υπάρχει κι άλλος κίνδυνος κάποιος εάν πονέσει
Αντί να πάει στο γιατρό μόνος του να το δέσει

Εάν ανακαλύψουμε έστω και μια πληγή
Ποιμένες όπως οι γιατροί θα δώσουν αγωγή

Η αγωγή απ' τη Γραφή δε θα 'ναι όποια κι όποια,
Γι' αυτό δεν ψάχνουμε αλλού να βρούμε γιατροσόφια.

Εάν θα είμαστε όλοι μας πάντα προσεκτικοί
Ίσως το παραπάτημα για μας αποφευχθεί!

Το Αγκάθι

Ένα αγκάθι μες τη σάρκα έχω γω βαθιά
Λάφυρο που 'χα αποκτήσει όταν ήμουν χαμηλά.
Κι αν περάσανε τα χρόνια αποδείχθει δυστυχώς
Πως ο χρόνος για εμένα δεν ήταν γιατρός.

Η πληγή μου έχει κλείσει έχει αλήθεια επουλωθεί
Μα το αγκάθι από κάτω που 'χω γω αιμορραγεί.

Απ' τα αγκάθι εδώ και χρόνια ήθελα ν' απαλλαγώ,
Μα οι προσπάθειές μου όλες πέφταν στο κενό.

Μα τα χέρια μου δεμένα τα κρατά τ' αγκάθι αυτό
Κάθε που 'ναι να πετάξω μου θυμίζει είμαι δω!

Θέλω να το ξεριζώσω μα δεν έχω δύναμη,
Ξέρω ότι θα ματώσουν δίπλα μου κι άλλοι πολλοί.

Πήρα την απόφασή μου όσο κι αν στοιχίσει αυτό,
Απ' τα αγκάθι μια για πάντα τώρα να απαλλαγώ.

Μια σελίδα στη ζωή μου νέα να ανοίξω εγώ,
Στο Θεό ότι προσφέρω θέλω να 'ναι αποδεκτό.

Λέω «συγνώμη» απ' την καρδιά σ' αυτούς που μ' αγαπούνε,
Τους έκανα να κλάψουνε, τους είδα να πονούνε.

Πατέρα μου Ιεχωβά πίστεψε την καρδιά μου,
Στο λέει πως μετάνιωσε, κοίτα τα δάκρυά μου.
Μια ευκαιρία δώστε μου, για να επανορθώσω,
Κι όλους εσάς εγώ ποτέ δεν θα ξαναπληγώσω!

Ταξιδι Υπερατλαντικό

Μπροστά στην τηλεόραση θέλησα να καθήσω
Μια εκπομπή που αγαπώ να παρακολουθήσω.

Δείχνει ταξίδια κι εκδρομές, υπέροχες ακρογιαλιές,
Φανταστικές διαδρομές, μες σε παρθένα δάση,
Με λίγα χρήματα μπορεί κάποιος να τ' απολαύσει.

Η αλήθεια είν' απ' εκδρομές εγώ έχω χορτάσει,
Εντός και εκτός της χώρας μου η χάρη μου έχει φτάσει.

Με ότι κι αν ταξίδευα πάντοτε ζαλιζόμουν
Γι' αυτό κατάλληλα κι εγώ και προετοιμαζόμουν.

Χαπάκια για τον ίλιγγο, μα και για την ναυτία,
Μην γίνει η διαδρομή για μένα τυραννία.

Ξέρω πως τα ταξίδια κρύβουν ταλαιπωρία
Όμως για με ο προορισμός πάντα έχει αξία.

Τα πούλμαν με ζαλίζουνε όπως και τα καράβια
Κι όμως τα χρησιμοποιώ στη θερινή την άδεια.

Ξέρω πως θα τυραννηθώ μα είν' επιλογή μου,
Όσο κι αν ταλαιπωρηθώ για την αναψυχή μου.

Αλήθεια πως τα πάτε σεις, ζαλίζεστε λιγάκι?
Χάπι δυο ώρες παίρνετε πριν απ' το ταξιδάκι?

Ας μη βιαστεί κανείς και πει δεν κάνω εγώ ταξίδι,
Θα τ' αποδείξω τώρα εγώ πως ταξιδεύει ήδη.

Ταξίδι υπερατλαντικό που σ' όλους μας αρέσει
Με ύπερωκεάνιο ,όλοι έχουν πρώτη θέση.

Οργάνωση επίγεια είναι το όνομά του
Χαλύβδινη θωράκιση έχουν τα στεγανά του.

Πυξίδα έχει αλάνθαστη, πηδάλιο δυνατό
Η ρότα κατευθύνεται μόνο από τον Θεό.

Νωρίς το εισιτήριο το κόψαμε εμείς,
Το εν ύδατι μας βάφτισμα είδε ο ελεγκτής.

Προορισμός εξωτικός λέγεται νέος κόσμος,
Πολλοί ξεκίνησαν για κει , πόσοι θα φτάσουν όμως?

Κάποιους τους πιάνει η θάλασσα κι είπανε να κατέβουν
Σε λάθος τόπο γιατρειά όμως αυτοί γυρεύουν.

Άλλοι πάλι κουράστηκαν κι είπαν να κατεβούνε,
Στο επόμενο λιμάνι, λίγη στεριά να δούνε.

Κάποιοι πάλι ξεχάσανε πως θα 'τανε μακρύ,
Ετούτο το ταξίδι που πάει στη νέα γη.

Άρχισαν ν' αμφιβάλουνε, λεν' λάθος έχει γίνει
Σε βάρκα επιβιβάζονται φεύγουνε και εκείνοι.

Μα αγνοούν τη θάλασσα, όλοι τους θα πνιγούνε,
Τα κύματα του Σατανά αυτούς θα καταπιούνε.

Άλλοι πάλι γκρινιάζουνε τους έπιασε ναυτία,
Πιστεύουν ότι βγήκαμε απ' τη σωστή πορεία.

Καπεταναίοι έγιναν απότομα αυτοί
κάποιοι τους ακολούθησαν και γίναν ναυτικοί.

Παρ' όλα αυτά το πλοίο μας κρατά σωστή πορεία
Γιατί απ' τον Ιεχωβά παίρνει καθοδηγία!

Μην δείτε το ταξίδι αυτό μόνο σαν κρουαζιέρα,
Σκεφτείτε τον προορισμό δείτε λίγο πιο πέρα.

Εμπιστευτείτε απόλυτα όλοι τον καπετάνιο
Κατεύθυνση παίρνει αυτός μονάχα από πάνω!

Παρ' όλα αυτά κατέβηκαν πολλοί από το πλοίο
Μα αυτό είχε προφητευθεί σε άγιο βιβλίο.

Όμως έχει προφητευτεί το πλοίο πως θα χτυπηθεί από μεγάλο κύμα
Προσέξτε μη χαθεί κανείς ,αυτό θα ήταν κρίμα!

Μένουμε στις καμπίνες μας, κανείς δε βγαίνει έξω,
Γλιστράει το κατάστρωμα μπορεί κι εγώ να πέσω.

Στον καπετάνιο απόλυτη δείχνουμε εμπιστοσύνη
Μετά την τρικυμία έρχεται η γαλήνη.

Κι αν κάποιοι στο ταξίδι αυτό μπορεί να ζαλιστούνε
Στις συναθροίσεις εύκολα το φάρμακο θα βρούνε!

Σύντομα το ταξίδι αυτό πρόκειται να τελειώσει
Φτάνουμε στον προορισμό, ρίγη μας έχουν ζώσει.

Ο καπετάνιος μας καλεί να δούμε όλοι μπροστά
Αυτό που στον ορίζοντα φαίνεται καθαρά!
Ναι! Είναι ο προορισμός που όλοι λαχταρούμε
Ο νέος κόσμος του Θεού, που αιώνια θα ζούμε!

Ποιος ;;;

Δεν βρήκα ένα κρύσταλλο πιο καθαρό απ' το δάκρυ
Και του γαλάζιου ουρανού που βρίσκεται η άκρη.

Πιο μονοπάτι διάλεξε η σταγόνα της βροχής
Πριν γίνει στο ποτήρι σου, νερό να δροσιστείς.

Ποιός χάραξε στον ουρανό του ήλιου μας τον δρόμο;
Φεγγάρι κι άστρα άραγε τίνος ακούνε νόμο;

Βοριά που 'ναι το σπίτι σου, πες μου που ξαποσταίνεις
Τις θάλασσες όταν γυρνάς και τα βουνά διαβαίνεις;

Και συ μυρμήγκι ταπεινό πού βρήκες τη σοφία
Για να συλλέγεις την τροφή, πριν έρθουνε τα κρύα;

Ποια χνάρια ακολούθησες μικρό μου χελιδόνι
Για να ξανάρθεις στη φωλιά που 'χες αφήσει μόνη;

Άνοιξη και Φθινόπωρο, Χειμώνα , Καλοκαίρι
Πείτε! Ποιος σας σχεδίασε; Τίνος, νοήμων χέρι;

Υδρόγειος πού στέκεσαι; Πες μου παρακαλώ!
Φωτογραφίες δείχνουνε, κρέμεσαι στο κενό.

Ουράνιο τόξο απάντησε, στο τέλος της βροχής,
Ποιο χέρι σε ζωγράφισε για να φανερωθείς;

Λουλούδια, κρίνα του αγρού πες τε μου να χαρείτε
Το χρώμα ποιος σας το 'δωσε, όμορφα να ντυθείτε;

Μα υπάρχει κάτι πράγματι, που ο νους δεν το χωρά,
Ο τρόπος που η ανθρώπινη ζωή μας ξεκινά!

Δέος στο νου μας προκαλεί όλη η δημιουργία,
Για σένα μόνο Υπέρτατε, που δίνει μαρτυρία.

Γι αυτό και εγώ Πατέρα μου, άνθρωπος χωματένιος,
Η κορωνίς της κτίσης σου και από Σε πλασμένος,
Όσο αναπνέω και χτυπά στο στήθος η καρδιά μου,
Θα το φωνάζω: « Σ' αγαπώ, Πατέρα, Ιεχωβά μου!»

Πνευματική Πορνεία

Σ' Αυτόν που τους ορίζοντες του νου μας διευρύνει,
Για ότι καλό και αγαθό έχει Αυτός ευθύνη,
Της πένας το μελάνι μου γι Αυτόν θα γράφει στίχους!
Το όνομα του Ιεχωβά θα υμνεί η καρδιά με χτύπους!

Εκείνος το ανεύρετο έδειξε μονοπάτι
Για ευτυχία και ζωή που δεν είναι απάτη.
Το στοργικό του έλεος μας το χει φανερώσει
Απ' τα δεσμά του άδη μας έχει ελευθερώσει.

Δοξάζουμε μόνο Αυτόν τιμώντας τ' όνομα του
Τιμή μας να μας βλέπει σαν τα υπάρχοντά Του.
Ένας λαός θαυμάσιος που τα 'χει καταφέρει
Να μείνει ακυλίδωτος και τ' Όνομά του φέρει!

Απαίτηση είναι απ' τον Θεό για όλο το λαό του
Να παραμείνει καθαρός και θα'ναι για καλό του
Όμως εμείς προσωπικά ας αναρωτηθούμε
Κάτω απ' τις Θεικές αρχές ν' αυτοεξετασθούμε

Τον εαυτό μου πρώτα εγώ ελέγχω αδελφοί
Κι αν χρειαστεί τον βάζω να κάτσει στο σκαμνί
«Μην αγαπούν τον κόσμο» έδωσε εντολή
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός σαν ήτανε στη γη

Συμμετοχή καμία σε είδωλα και γιορτές
Κάτι που στον Ιεχωβά θα ήταν απεχθές
Απο τον κόσμο θα' πρεπε να είναι χωρισμένοι
Κι απο συνήθειες αισχρές να 'ναι απαλλαγμένοι.

Τα ίδια είχαν ειπωθεί και στους Ισραηλίτες
Απο τον ίδιο τον Θεό μα και απο προφήτες
Κι όμως αστόχησαν οικτρά το δείχνει η ιστορία
Με γύρω έθνη έμπλεκαν συχνα σε αμαρτία.

Τι και αν είδαν τον Θεό να τους ελευθερώνει?
Τον σκληροτράχη Φαραώ να τον κατατροπώνει?
Πέφταν συχνά σε γογγισμό και ειδωλολατρεία
Λατρεύοντας ξένους Θεούς διέπρατταν πορνεία!

Σαφώς εμείς δεν μοιάζουμε μ' εκείνον το λαό,
Παρότι όμως λατρεύουμε τον ίδιο τον Θεό.
Ίσως με Μωαβίτισσες να μην αναμειχθούμε
Ούτε τον Βάαλ ,τον Βελ-Φεγώρ εμείς να προσκυνούμε.

Ξέρουμε αφοσίωση θέλει αποκλειστική
Ο Ουράνιος Πατέρας μας το λέει η Γραφή
Μα μήπως δίνουμε και μεις κάπου αλλού λατρεία
Διαπράττοντας ίσως άθελα πνευματική πορνεία?

Ο κάθε άρρεν αδελφός ας κάτσει να σκεφθεί
Σε σχέση με τον «βασιλιά των σπορ» που όλους μας συγκινεί.
Θα είστε Μάρτυρές μου λέει ο Ιεχωβά
Μα τι ομάδα είμαστε εμείς πραγματικά?

Μήπως αντι για φιλαθλοι είμαστε οπαδοί?
Και ανάμεσα στους αδελφούς γι αυτό είμαστε γνωστοί?
Αν σε ομάδες δίνουμε μεγάλη σημασία
Ίσως κριθούμε ένοχοι για ειδωλολατρία!

Ο Σατανάς κι οι δαίμονες που είναι αυθεντία
να παρασύρουν τους πιστούς μέσα στην αμαρτία
χειρίζονται επιδέξια και την ψυχαγωγία!

Παρέα εμείς δεν κάνουμε με πόρνους και μοιχούς
Ούτε μ' ομοφυλλοφιλους ανθρώπους βδελλυρούς
Μα μήπως μες το σπίτι μας τους βάζουμε συχνά,
Μέσω της τηλεόρασης μας κάνουν συντροφιά?

Ίσως δεν είναι σήριαλ μ' ανήθικες σκηνές
Μα μοιάζουν ψυχαγωγικές αθώες εκπομπές
Σόου τύπου Λαζόπουλου μας φαίνονται ωραία?
Που ακούγονται λόγια αισχρά πρόστυχα και χυδαία?

Με τι γεμίζουμε το νου ας αναρωτηθούμε
Βλέπωντας τέτοιο θέαμα ποιον θα ευαρεστούμε?
Σε δυο Κυρίους αδύνατον να δίνουμε λατρεία
Είναι αμάρτημα βαρύ,πνευματικη πορνεία!

Ότι είναι ακάθαρτο διώχνουμε μακρυα
Και πρώτη θέση ελέγχουμε τι είναι στην καρδιά.
Στον Ιεχωβά αποκλειστική ας δίνουμε λατρεία
Φυλλάγοντας νου και καρδιά απο την αμαρτία!

Παραπλανητικά Φώτα

Πριν χρόνια ένα πλοίο θαρρώ ήταν Γαλέρα,σκαρί απο ξύλο πολύ γερό,
Με κύματα πάλευε που λυσσομανούσαν, σ' αγριεμένο ωκεανό.

Ταξίδι ρουτίνας για τον καπετάνιο
Και για το πλήρωμα πίστευαν θα 'ταν αυτό.
Λύσσαν τους κάβους και ξεκινήσαν
Πανιά ανεβάσαν κι ας είχε καιρό.

Έντεκα άτομα για πλήρωμα είχε
Κανένας φόβοςαυτούς δεν τους κατείχε,
Χρόνια στη θάλασσα με αλμύρα ψημένοι
Σε συνθήκες αντίξοες πεπειραμένοι

Μα εκείνη τη μέρα οι «ασκοί του αιόλου»
Βάλαν στο μάτι αυτό το σκαρί,
Τρίζουνε τ΄άλμπουρα και το κατάρτι,
Θαρρείς να ξεσκίσουν ποθούν το πανί.

Στη δύση του ήλιου καταιγίδα ξεσπά
Τεράστιο κύμα το πλοίο χτυπά.
Μοιάζει ακυβέρνητο μα ο καπετάνιος
Στην πορεία με κόπο το βάζει ξανά

Ορατότης μηδέν απο την ομίχλη
Γι αυτό την πυξίδα συνέχεια κοιτά
Γνωρίζει απο πείρα πως πλησιάζει
σε βράχια που είναι πολύ κοφτερά,
μες το σκοτάδι και μες την αντάρα
το φως ενός φάρου αναζητά.

Σε πλήρη ισχύ τα στοιχεία της φύσης
Τα όρια αγγίζουν του νου οι ασθήσεις
Ο αέρας ουρλιάζει τα πάντα τρίζουν,
Τεράστια κύματα χτυπούν και αφρίζουν!
Της νύχτας το πέπλο μοιάζει εχθρός
Θανάσιμος σύμμαχος και ο καιρός.

Βαθιά στον ορίζοντα ο καπετάνιος
Με βλέμμα αγέρωχο γυρεύει να βρει
Το φως του φάρου για ν' αποφύγει,
Πάνω στα βράχια τη συντριβή.

Απ' το πλήρωμα κάποιος λέει δυνατα:
«φως στον ορίζοντα «αριστερα!»
Το φως στην ομίχλη ξεχωρίζει αμυδρά
Ο καπετάνιος τη ρότα αλλάζει γοργά!

Μα κρίμα δεν ήταν του φάρου το φως
Σε βράχια το πλοίο χτυπά δυστυχώς..

Απο μεγάλη φωτιά που ανάψαν κουρσάροι,
πειρατές στη στεριά ,ειχαν ξεγελαστεί
συντρίμια στα κύματα επιπλέαν μονάχα
κι όλο το πλήρωμα είχε πνιγεί!
Κανένας δεν πίστευε το ταξίδι αυτό
Πως δε θα 'χε για κείνους ποτέ γυρισμό !

Την επόμενη μέρα στην Βρετανία
Ανακοινώθηκε σ' όλους το ναυάγιο αυτό.
Ξεγελάστηκαν ,είπαν, απο λάθος φώτα
Και έγινε τάφος τους ο υγρός ο βυθός.

Ταξίδι θυμίζει κι η ζωή μας αδέλφια
Σε πολυτάραχο μέσα ωκεανό
Ίσως μας πλήττουν και μας καταιγίδες,
Προφητευμένο ήταν απο τον Χριστό

Καπετάνιοι είμαστε όλοι, στης πίστης το πλοίο
Αποφεύγοντας άγνωστα για μας νερά,
Φάρος ας είναι μονάχα ο Λόγος
Του Ουράνιου Πατέρα μας, του Ιεχωβά!

Σε επιστολές αποστατών και κοσμική σοφία,
Θύματα ας μην πέσουμε κι αλλάξουμε πορεία
Στο ακρωτήρι φτάνουμε που υπάρχει το λιμάνι
Που 'ναι απάγκιο κι ασφαλές, θύελα δεν το πιάνει!

Τα μάτια ας έχουμε ανοιχτά μην παραπλανηθούμε
Κι απ' τον «κουρσάρο» Σατανά μην εξαπατηθούμε!!!!

Παιδικές Απορίες

Εγώ από μικρό παιδί πίστευα στο Θεό

Οι δυο γονείς με βάφτισαν με είπαν Χριστιανό.

Με βγάλανε Εμμανουήλ ,όπως και τον Χριστό,

Όμως κανείς δεν ήξερε τι σήμαινε αυτό.

Στο σπίτι μου το πατρικό θυμάμαι μια γωνία

Δεκάδες εικονίσματα, στο κέντρο η Παναγία.

Πριν κοιμηθώ ή σηκωθώ έπρεπε να υποκλιθώ,

Να κάνω το σταυρό μου και να προσευχηθώ.

Με ξύπναγαν τις Κυριακές για να εκκλησιαστώ

Μου 'παν το χέρι του Παπά πως πρέπει να φιλώ.

Έμαθα τα τροπάρια, κρατούσα και νηστεία,

Το όνειρό μου να γενώ ψάλτης στην εκκλησία.

Το παιδικό μου όμως μυαλό γεννούσε απορίες.

Μα όταν τις εξέφραζα μου 'λεγαν θεωρίες.

Μυστήρια είναι αυτά μου 'παν και μην τα ψάχνεις

Τριάδα, ο παράδεισος κι ο πύρινος ο Άδης.

Καθώς λοιπόν μεγάλωσα, λέω στον πνευματικό μου

Για κάποιες απορίες μου που 'χα μες στο μυαλό μου.

Θυμάμαι πως σ' ένα χαρτί έγραψα μην ξεχάσω

Τις ερωτήσεις που 'θελα εγώ να του εκφράσω

Η πρώτη η ερώτηση, ήταν η προσευχή,

Που δίδαξε ο Ιησούς Χριστός σαν ήτανε στη γη.

Ποιο ήταν το όνομα αυτό που πρέπει ν' αγιαστεί;

Κι η βασιλεία του ουρανού πώς θα 'ρθει και στη γη;

Για την Τριάδα ήτανε η άλλη ερώτησή μου

Ομοούσιος κι αχώριστη ήταν η άποψή μου.

Σε ποιον να προσευχήθηκε ρώτησα ο Χριστός,

Στον κήπο της Γεθσημανής πριν σταυρωθεί αυτός;

Και η φωνή που ακούστηκε μετά το βάφτισμά του

Σαν άνοιξαν οι ουρανοί, μήπως ήταν δικιά του;

Εφόσον είν' αχώριστα Θεός, Χριστός και Πνεύμα

Με τη μορφή περιστεριού, πώς φάνηκε το πνεύμα;

Χαμογελώντας ο Παπάς μου 'πε δε θ' απαντήσω

Στην επόμενη ερώτηση μου 'πε να προχωρήσω.

Η επόμενη ερώτηση ήταν για τον Θεό

Που παίρνει τα μικρά παιδιά δήθεν στον ουρανό.

Γιατί απ' τα ατυχήματα Άγιος μας γλυτώνει,

Ενώ ο Θεός παίρνει ζωές και όλους μας πληγώνει;

Του είπα ότι διάβασα μες την Αγία γραφή

Ψυχή που αμαρτάνει, δεν πρόκειται να ζει.

Στον ώμο μου ακούμπησε το χέρι ο Παπάς

Μου 'πε παιδί μου πίστευε, αλλά μην ερευνάς!

Αυτά είναι μυστήρια και είναι αμαρτία

Να ρθεις να εξομολογηθείς να κάνεις και νηστεία!

Ενώ απάντηση καμιά δεν πήρα απ' τον παπά μου

Το βράδυ ήρθε σπίτι μας, μίλησε στον μπαμπά μου.

Προσέξτε τις παρέες του, ποιους κάνει συντροφιά,

Με Μάρτυρες μάλλον έμπλεξε, αυτούς του Ιεχωβά

Με ζήλο ιδιαίτερο και τρόμο στη ματιά

Ρωτήθηκα με Μάρτυρες αν κάνω συντροφιά.

Γιε μου ,είν' επικίνδυνοι προδώσαν τον Χριστό.

Αυτοί ήταν που τον κάρφωσαν επάνω στο σταυρό.

«Τρεις ερωτήσεις σου 'κανα» λέω γω στον παπά μου

«Δεν φτάνει που δεν απάντησες θα βρω και τον μπελά μου;»

Οι αλήθεια είναι πως μάρτυρες, έχω συμμαθητές

Μα πάντα τους απέφευγα, λες και είχαν πληγές.

Πάτερ τις απορίες μου δεν μπόρεσες να λύσεις

Μάλλον θα πάω στους μάρτυρες να πάρω απαντήσεις.

«Αν πας, την πόρτα του ναού να μη ξαναπεράσεις

Τροπάρια και τα θυμιατά όλα να τα ξεχάσεις!»

Θυμάμαι πριν να κοιμηθώ έκανα προσευχή

Και ζήτησα από το Θεό να μου φανερωθεί.

Την άλλη μέρα στο σχολειό παρά το δισταγμό

Τους δύο εκείνους μάρτυρες δεν άργησα να βρω.

Παρά την προκατάληψη που είχα προς αυτούς

Τις ερωτήσεις έκανα χωρίς ενδοιασμούς.

Σε όλες τις ερωτήσεις μου απάντησαν αυτοί

Μ' άρεσαν που τις στήριζαν μες την Αγιά γραφή.

Απ' τη γραφή μου τακτικά κάναμε συζητήσεις

Για να 'σαι είδα χριστιανός υπάρχουν απαιτήσεις.

Κάποιες συνήθειες κακές άρχισα εγώ να κόβω

Και τη ζωή μου έβαλα σε ένα νέο δρόμο.

Σε νέα εκκλησία εγώ έχω συνταυτιστεί

Το εν ύδατι μου βάφτισμα δεν άργησε να 'ρθει.

Η πρόοδος μου έγινε σε όλους φανερή

Η υπόλοιπη οικογένεια τώρα ακολουθεί.

Όσο για κείνον τον Παπά που του 'κανα ερωτήσεις

Ο χρόνος το απέδειξε πως ήτανε «προφήτης»

Πόρτα ναού ποτέ ξανά δεν πέρασα εγώ

Ούτε και ξανακούμπησα κεριά και θυμιατό!

Με τη Γραφή στο χέρι μου γυρεύω τους αξίους

Που ψάχνουν να 'βρουν το Θεό « στους τόπους τους αγίους».

Προτού να είναι πια αργά το τέλος πριν να φτάσει

Να βρούνε τον Ιεχωβά να μπουν στη Νέα τάξη!!

Ο Παλαιός των Ημερών

Ρώτησα τ’ άστρα τ’ ουρανού και όλους τους γαλαξίες
Τα βάθη των ωκεανών και τις χαράδρες των βουνών
Απάντηση να δώσουν

Ποιος άραγε ο πλάστης τους; Ποιος ο Δημιουργός τους;
«Ο Παλαιός των ημερών» όλα μαζί μου λένε
Δόξα σ’ Εκείνον δίνουμε, ύμνους σ’ Εκείνον λέμε

Αισθάνθηκα ασήμαντος μες τη δημιουργία
Κι όμως για μένα ο Ιεχωβά έδωσε σημασία

Τι και αν είμαι χοϊκός; Ξέρω με αγαπάει
ενώ χαρές μου δίνει Αυτός τίποτε δεν ζητάει

Πατέρας είναι στοργικός για όλα τα παιδιά του
Τέλειες ιδιότητες έχει μες την καρδιά Του

Απ’ όλες τις ιδιότητες η μια ξεχωρίζει
Είν’ η μεγάλη αγάπη Του που Τον χαρακτηρίζει

Αυτή Τον έκανε τον Γιό να δώσει για θυσία
Για να σωθούμε όλοι εμείς από την αμαρτία

Υπόσχεται ο Θεός σ’ εμάς ζωή παραδεισένια
Αιώνια πάνω στη γη που θα’ ν’ όλα αλλαγμένα

Σκέφτομαι αδέρφια ειλικρινά αξίζει η θυσία
Μόνο σ’ αυτόν ολόψυχα να δίνουμε λατρεία

Κι αφού μας διάλεξε αυτός για να ‘μαστε παιδιά του
Θα πρέπει να αγιάζουμε το ένδοξο όνομα του!

Ο Άσωτος Υιός

Μία σκέψη το μυαλό μου χρόνια τώρα το πονά
Πάντα με καταρρακώνει κλαίγοντας τα δειλινά.
Ποια να είναι η αιτία, τί δεν πράξαμε σωστά
Κι έφυγε απ’ την αλήθεια το ‘να από τα δυο παιδιά?

Σαν μαχαίρι μας πονάει που γυρίζει στην πληγή
Όσο βλέπω η ημέρα του Θεού πως δεν αργεί!
Τον Ιεχωβά με ζήλο, υπηρετούσαμε εμείς
Σε όλες τις υποχρεώσεις, όλοι πάντα συνεπείς.

Σ’ ανθρώπους μιλάμε για το Θεό,
για να σωθούνε απ’ το κακό
Που σύντομα θα ‘ρθει πάνω στη γη,
Πες μου παιδί μου πού θα ‘σαι συ?

Νύχτες ολόκληρες να κοιμηθώ
δεν καταφέρνω κι αναπολώ
Τις ώρες εκείνες που εγώ και εσύ ,
μελέτη κάναμε απ’ τη γραφή.

Θυμάμαι την πρώτη σου την ομιλία, σε χειροκρότησε η εκκλησία
Μ’ αυτά ανήκουνε στο παρελθόν απόφαση πήρες να είσαι απών.
Ότι διδάχτηκες απ’ τους γονείς ,πες μου παιδί μου γιατί αγνοείς ?

Κάτω απ’ τα πόδια μας χάθηκε η γη
σαν πήρες παιδί μου την απόφαση αυτή.
Γιατί να συμβεί σε εμένα αυτό ?
ρωτάει η μητέρα σου και γω τον Θεό.
Τι πρέπει να κάνω, πώς να φερθώ?
Δείξε μου θεέ μου, παρακαλώ!

Το θέμα γνωρίζω πως είναι λεπτό
Κατάλληλο θέλει αυτό χειρισμό.
Και εφόσον ανήκουμε σε εκκλησία
ποιμένων δεχόμαστε τη νουθεσία

Στοργική είναι μα και σταθερή
κοιτάμε μπροστά, όσο κι αν μας λυπεί.
Ενίσχυση παίρνουμε απ’ το Θεό
τον πρώτο που γνώρισε στασιασμό.

Διαβάσαμε εδάφιο απ’τη γραφή
στην προς Γαλάτας επιστολή
«δικό του φορτίο ευθύνης βαστά, ο κάθε δούλος του Ιεχωβά».
Στο Θεό μας υπόλογος θα βρεθεί δυστυχώς,
Για πορεία που διάλεξε να ‘χει αυτός.

Πρεσβύτεροι μου ‘παν δεν είναι σωστό
Το σφάλμα σε μένα να ψάχνω να βρω.
Παράδειγμα έφεραν βιβλικό
Στη θέση μου έβαλαν αυτοί τον Θεό.
Όταν ένα απ’ τα παιδιά του, τα αγγελικά
θέλησε να στασιάσει, έφταιγε ο Ιεχωβά?
Κι όταν ο Αδάμ κι Εύα, πέσανε σε στασιασμό
Θα ‘ταν λογικό ευθύνες, να ζητάμε απ’ τον Θεό?

Οι πρεσβύτεροι μ’ αγάπη επουλώσαν μια πληγή,
Και οι αδελφοί είν’ αλήθεια έχουν συμπαρασταθεί.

Βαρύ φορτίο απ’ την καρδιά,
αλήθεια μας έφυγε με όλα αυτά,
Που συζητήσαμε με αδελφούς
που μας στηρίζουν μας αγαπούν.

Σαν γονείς πρέπει μια στάση, να κρατάμε σταθερή,
Με αγάπη, μα να δείχνει πως μας πίκρανε πολύ!
Κι ίσως κάποτε ποιος ξέρει, τ’ όνειρό μας είν’ αυτό
Κάποια μέρα να επιστρέψει σαν τον άσωτο υιό!

Ο Νυχτερίδας

Εάν με βάλουν την αμαρτία να ζωγραφίσω σ’ένα χαρτί
Μία δική μου φωτογραφία, πιστεύω θα ‘ταν υπεραρκετή.
Σάρκα γνωρίζεις πιο ‘ναι το λάθος, κι όμως τυφλώνεσαι από το πάθος
η απόλαυσή σου προσωρινή, μα δεν έχεις το σθένος ή την πυγμή,
να δεις στον καθρέφτη, να πεις ως εδώ, στον κατεργάρη ηθοποιό.
Μέσα σ’ αυτόν λοιπόν τον καθρέφτη, εγώ τα κουσούρια μου παρατηρώ.
Και λέω γελώντας σε κείνον τον ψεύτη, καλά τα κατάφερες έως εδώ.
Ξεγέλασες όλη την εκκλησία, τι έγινε όμως με τον Θεό?
Αναρωτιέμαι άραγε, άνθρωπος δεν θα γίνω?
Γιατί είμαι μαύρο πρόβατο? Έτσι θα παραμείνω?
Μα υπάρχει ένα παράθυρο κάπου εκεί ψηλά
Το βλέμμα του επάνω μου έχει ο Ιεχωβά.
Μα τ’ αγνοώ εγώ αυτό, δεν δίνω σημασία,
Κι η σάρκα μου με οδηγεί σε άλλη αμαρτία.
Τι βλέπω εγώ στοDVD μονάχος μου στο σπίτι?
Τι κρύβει η διασκέδαση? Τι κρύβει το ξενύχτι?
Του ήλιου την ανατολή πολλές φορές την είδα
Ξενύχτης όταν γύριζα, λες κι ήμουν νυχτερίδα!
Τον ηθικό τον κώδικα είν’ εξακριβωμένο,
Νύχτα όσοι κυκλοφορούν τον έχουν πεταμένο.
Η ένοχη συνείδηση πλέον δεν αντιδρά,
Τα σήματα κινδύνου ακούγονται αμυδρά!
Μοιάζω μ’ αυτούς που ‘πε ο Χριστός πως είν’ ασβεστωμένοι,
Τάφοι απ’ έξω καθαροί μα μέσα λερωμένοι.
Θέλω να δείχνω καθαρή πως είν’ η υπόληψή μου
Γι’ αυτό λοιπόν δεν δέχομαι ούτε μύγα στο σπαθί μου!
Συνάθροιση σαν πάω, ο νους δεν είναι κει,
Μα εύκολα σε άλλους θα κάνω κριτική!
Τον έναν τον πρεσβύτερο «τον κόβω» υλιστή,
Απ’ του αλλουνού τη σύζυγο έχω σκανδαλιστεί.
Διπλή ζωή διάγω εγώ, χωρίς αμφιβολία
Στην αίθουσα χριστιανός, μα έξω αλητεία.
Καινούργιο κουστούμι αγόρασα, πήρα καινούργια τσάντα
Πουκάμισο Ιταλικό και μια ριγέ γραβάτα.
Αυτό είναι επικάλυμμα μες του Θεού τον οίκο
Φαίνομαι απ’ έξω πρόβατο που κρύβει μέσα λύκο.
Υπάρχουν κάποιες σκέψεις που έρχονται στο νου
Μοιάζουνε μ’ ερωτήσεις του απολογισμού.

Αλήθεια ποιόν υπηρετώ? Και ποιόν εγώ λατρεύω?
Τον εαυτό μου εξαπατώ και τον κοροϊδεύω.
Σε βάρκα το ένα πόδι μου το άλλο στη στεριά
Ισορροπώ ανάμεσα σε Γιαχ και Σατανά.
Μα οι πράξεις μου χαροποιούν μόνο τον Σατανά
Έγινα αιτία ονειδισμού προς τον Ιεχωβά.
Για δες αυτόν τον δούλο σου, λέει στον Ιεχωβά,
Είναι δικό σου μάρτυράς μονάχα στα χαρτιά
Το γράφει κι η ταυτότητα: Μάρτυς του Ιεχωβά.
Συχνά στις ομιλίες υπάρχει προτροπή
Αν κάποιος έχει σφάλει να εξομολογηθεί.
Κάτω απ’ τον ήλιο τίποτε, δεν θα ‘μεινε κρυφό
Αργά ή γρήγορα και γω, ίσως φανερωθώ.
Μα οι αμαρτίες μου πολλές, και κατά συρροή
Αναρωτιέμαι πια ποινή θα μου επιβληθεί.
Αν μ’ αποκόψουν σκέφτομαι θα χάσω τη δουλειά μου,
Θα χάσω όλους τους φίλους μου, θα χάσω τη χαρά μου.
Ίσως να ήτανε καλό αυτό να τ’ αποκρύψω,
Ν’ αγωνιστώ σ’ αμάρτημα μην ξαναυποκίψω.
Μα κι απ’ την άλλη σκέφτομαι τη μέρα αυτή της κρίσης,
Φοβάμαι θα μου ζητηθεί να δώσω εξηγήσεις
Θαρρώ ακούω τη φωνή σε μένα να μιλάει,
Και ένα βλέμμα βλοσυρό άγρια να κοιτάει.
« Καλώς τόνε κι ας άργησε, που ‘σε βρε νυχτερίδα?
Της νύχτας τις βρομοδουλειές, που έκανες, τις είδα.
Κι αν λες ότι μετάνιωσες δεν το ‘πες στους ποιμένες,
Δεν ντρέπεσαι να μου ζητάς τώρα ζωή καημένε»?
Γι’ αυτό το αποφάσισα απόψε θα μιλήσω
Έλεος και βοήθεια θα πρέπει να ζητήσω.
Διπλή ζωή ποτέ ξανά δεν πρόκειται να κάνω
Στο νου έχω το παράθυρο που είναι εκεί πάνω.
Μακριά από τους ασεβείς, πόρνους και οινοπότες
Γιατί όποιος μπλεχτεί με πίτουρα τον τρώνε κι οι κότες.

Θρασαετοί

Την πτήση είδα του αετού και θαύμασα αλήθεια
Το θάρρος που ‘χει στην καρδιά που κρύβει μες τα στήθια
Όπου πετούν οι αετοί τ’ άλλα πουλιά δεν φτάνουν
Μοιάζουν με αδελφούς πιστούς που θείο έργο κάνουν.
Παλαίμαχοι είναι αδελφοί που ζουν ανάμεσά μας
Την πείρα τους την γράψανε τα περιοδικά μας
Επίσκοποι περιοχής σε δυσμενείς καιρούς
Ενθάρρυνση απλόχερα δίναν σε αδελφούς
Το θάρρος και η πίστη τους ήταν πολλή μεγάλη
Σε απειλή τουφεκισμού δεν σκύψαν το κεφάλι
Έχουνε χτίσει όνομα βαρύ σαν ιστορία
Και είν’ παραδείγματα λαμπρά, μες τη Θεοκρατία
Τιμή μεγάλη αισθάνομαι να γράφω γι’ αδελφούς
Το ποίημα αυτό χαρίζεται σε έναν απ’ αυτούς
Θόδωρος είναι το όνομα, Νέρος το επίθετό του
Κούλα λένε την αδελφή που είν’ η σύντροφός του
Προσφέραν στον Ιεχωβά τα πιο καλά τους χρόνια
Κι αν γκρίζα γίναν τα μαλλιά υπηρετούν ακόμα!
Προνόμιο μεγάλο είναι και ευλογία ,
Να υπάρχουν τέτοια άτομα μέσα στην εκκλησία.
Πρόσωπα που εκπέμπουνε γαλήνη κι ηρεμία!
Σελίδες ανεξίτηλες μες τη θεοκρατία!
Τα χρόνια κι αν αφήνουνε σημάδια στο κορμί,
Μοιάζει η καρδιά στο στήθος τους να’ναι νεανική.
Τι κι αν γεράσει ο αετός στα χαμηλά δεν πάει
Βρίσκει το ρεύμα το θερμό, πάλι ψηλά πετάει.

Ευχόμαστε ο Ιεχωβά να τους χαρίζει υγεία!
Όλοι να τους χαιρόμαστε μες τη θεοκρατία !

Η Φλόγα της Πίστης

Η πίστη φλόγα στην καρδιά φλόγα που μας ζεσταίνει
Αγώνα όμως χρειάζεται για να ‘ναι αναμμένη
Ίσως να μοιάζει η φλόγα σε λάμπα πετρελαίου
Προφυλαγμένη από γυαλί σε φύσημα του ανέμου

Μπορεί όμως να μοιάζει με φλόγα από κερί
Που τρεμοσβήνει εύκολα στου ανέμου την πνοή
Αν βάλουμε το χέρι επάνω στην καρδιά μας
Πως θα χαρακτηρίζαμε τη φλόγα τη δικιά μας?

Μοιάζει με φλόγα ζωηρή καλά προστατευμένη?
Σε αντίξοες συνθήκες που μένει αναμμένη?
Ή μήπως μοιάζει φλόγα κεριού που τρεμοσβήνει
Κι ότι θα σβήσει σύντομα την υποψία δίνει?

Πριν δώσουμε απάντηση ας προβληματιστούμε
Τα λόγια του Ιησού Χριστού θα ‘πρεπε να σκεφτούμε
Η πίστη άνευ έργων λέει είναι νεκρή
Φλόγα ίσως τρεμάμενη θυμίζει σε κερί

Ας δούμε με ειλικρίνεια τα πρώτα βήματα μας
Τη φλόγα να θυμηθούμε που έκαιγε στην καρδιά μας
Έμοιαζε ίσως αδύνατο η φλόγα να κρυφτεί
σαν έριχνε το φως της σε νύχτα σκοτεινή

Μετά από χρόνια ίσως να ‘χει εξασθενήσει
Να δίνει την εντύπωση σε λίγο πως θα σβήσει
Ίσως να κουραστήκαμε απ’ τα προβλήματά μας
Μπορεί να μας γονάτισαν και κάποια βάσανά μας

Μα η πίστη μόνο στον Θεό μπορεί να μας λυτρώσει
Και απ’ όλα τα προβλήματα να μας ελευθερώσει
Τι θα έπρεπε να κάνουμε λοιπόν όλοι εμείς
Που φαίνετε η πίστη μας πως είναι ελλιπής?

Με προσευχή στον Ιεχωβά πρέπει ν’ απευθυνθούμε
Και με ειλικρινή καρδιά ώριμα να σκεφτούμε
Τι ήτανε εκείνο που έλκυσε την καρδιά μας
Κι οδήγησε στον Ιεχωβά τα πρώτα βήματά μας?

Δεν ήταν η αγάπη του που έστειλε το Γιο του,
Για σένα να θυσιαστεί που θεωρεί δικό του?
Θυμήσου την ημέρα της αφιέρωσης σου
Τι σ’ έκανε να δώσεις σ’ Εκείνον τη ζωή σου?

Δεν νοιώσαμε υπέροχα φτερούγησε η καρδιά μας,
Που θα ‘χαμε τον στοργικό Ιησού για Βασιλιά μας?
Ή μήπως η ελπίδα για αιώνια ζωή
Σε μία γη παράδεισο δεν ήταν φοβερή?

Η ελπίδα της ανάστασης δεν έγινε αιτία,
να λαχταρούμε εδώ στη γη να έρθει η Βασιλεία?
Μα τώρα , κουραστήκαμε αυτή ‘ναι η αλήθεια
Και μοιάζει η λατρεία μας μια τυπική συνήθεια.

Αν νοιώθουμε έτσι αδελφοί ο Ιεχωβά το ξέρει
Και σίγουρα είναι πρόθυμος βοήθεια να προσφέρει
Με προσευχή εγκάρδια, μελέτη, συναθροίσεις,
Τη φλόγα μέσα στην καρδιά θ’ αναζωογονήσεις!

Η συντροφιά με αδελφούς που ‘ν’ χρόνια στην αλήθεια,
Που η φλόγα είναι ζωηρή βαθιά μέσα στα στήθια,
Θα σ’ ενθαρρύνει σίγουρα θ’ αναζωογονηθείς,
Την πίστη σου πιο ισχυρή πάλι θα ξαναδείς!

Γιατί μέχρι το τέλος όποιος φανεί πιστός
Θα λάβει το βραβείο μας λέει ο Θεός
Κι αφού το τέλος δεν αργεί είναι πολύ κοντά μας
Ας κάνουμε πιο ισχυρή την πίστη την δικιά μας!!!

Η Κτίση το Φωνάζει

Κανένας στιχος ποιητη μήτε ζωγράφου χέρι
Τα έργα σου Ιεχωβά μπορεί να τα προφέρει!
Η πλάση σε δοξολογεί κι η κτίση το φωνάζει
Τόσο η δροσοσταλιά αυγής όσο και το χαλάζι!

Μωρία στα μάτια σου Θεέ του κόσμου η σοφία,
Εξελικτων και άθεων κάθε φιλοσοφία.
Ακόμη και τα άψυχα μπορούν να μας το πούνε
Νοήμων χέρι φρόντισε να δημιουργηθούνε

Τα δέντρα το Φθινόπωρο ρώτησε να σου πούνε
Πού μάθανε τις εποχές, τον χρόνο πως μετρούνε?
Ποιανού τα φύλλα ακούσανε σκεφτείτε εντολή,
Αφού θα κοκκινισουνε να πέσουνε στη γη?

Τα βροχερά τα σύννεφα κοίτα του ουρανού,
Και δώσε μιαν απάντηση αν διαθέτεις νου.
Που κρυβουν τις δεξαμενες και που τα στεγανά,
Στους ουρανούς πως κουβαλούν τόσα πολλά νερά?

Ποιος φύτεψε μες το βυθό θαλασσια ανεμώνη?
Και ποιος το αρχιπέλαγος το κάνει να φουσκώνει?
Όσον αφορά τα έμψυχα τα πλάσματα της φύσης
Μόνο που τα παρατηρείς σου δίνουν απαντήσεις

Τον Κορμοράνο κοίτα και τον Ερωδιο
Πετώντας φανερώνουν σοφό Δημιουργό
Ποιος χάρισε στον Ψιτακό φωνητικές χορδές?
Και ποιος στη Ζέβρα τράβηξε ασπρομαυρες γραμμές?

Ποιος καλλιτέχνης τα φτερά έχει φιλοτεχνήσει
Της πεταλούδας που πετά ελευθερη στη φύση?
Ποιος πρόσταξε τη μέλισσα γύρη να μεταφέρει
Απο ανθούς των λουλουδιών πως να παράγει μέλι?

Στην κατοχή της αργαλειο δεν εχει να μαθαίνει
Μα έργο τέχνης ο ιστός που η αράχνη υφαίνει
Κορώνα ποιος του φόρεσε ρώτησε το παγώνι
Και τα πολύχρωμα φτερά που χει και καμαρώνει?

Που βρίσκει τον ηλεκτρισμό και πια λάμπα ανάβει
Πυγολαμπίδα ας ήξερα μες το βαθύ σκοτάδι!
Ακόμη και τα αρπακτικά δείχνουνε με σοφία
Ότι βρεθήκανε στη γη απο δημιουργία

Κοίτα την λεοπάρδαλη, την τίγρη της Βεγγάλης,
Και το τσιτάχ , τον αθλητή ταχύτητας μεγάλης!
Του πάνθηρα το βάδισμα θαύμασε μες τα δέντρα.
Την πονηριά του λιονταριού , σαν στηνει την ενέδρα.

Τα πάντα μαρτυράνε σχέδιο και σκοπό
Δείχνωντας στους νοήμονες σοφό Δημιουργό
Και αν του κόσμου οι σοφοί δεν θέλουν να το δούνε
σύντομα φθάνει ο καιρός που θα καταισχυνθούνε !

Μα εμείς αίνο θα δίνουμε πάντοτε στον Θεό μας
διαλαλώντας πως Αυτός είναι ο Δημιουργός μας!!!!

Αληθινή Ομορφιά

Το ποίημα αυτό θα ήθελα να το αφιερώσω
σε μια αδελφή που η πείρα της μ’ έκανε να βουρκώσω
Βεβαίως και χαρίζεται και σ’ άλλους αδελφούς
Που υπηρετούν τον Ιεχωβά με περιορισμούς

Έμαθα πως σε λένε Μαρία αδελφή
Στα βόρεια προάστια μένεις στην Αττική
Μου είπαν πως κάποια βραδιά ψηλά παρατηρούσες
Τον έναστρο τον ουρανό και τον Θεό ρωτούσες:

Θεέ που τέλεια έπλασες τον ουρανό, τη γη,
Γιατί να βρίσκομαι εγώ σε θέση δυσμενή?
Τα λόγια σου τα άκουσε Μαρία ο Θεός
Και έκανε κάτι υπέροχο γιατί ‘ναι στοργικός!

Δεν βλέπει αυτός την ομορφιά σε ύψος, φυλή ή χρώμα,
Ούτε από το ατελές παράλυτό σου σώμα.
Μα Εκείνος είδε ποιο βαθιά κάτω απ’ το θώρακά σου
Μαρία την υπέροχη νεανική καρδιά σου!

Γι αυτό και φρόντισε Αυτός να μάθεις την αλήθεια
Και μία ελπίδα υπέροχη να έχεις μες τα στήθια
Είναι ελπίδα ζωντανή, κι αληθινή συγχρόνως
Που για να βρει εκπλήρωση πλησίασε ο χρόνος

Μα ώσπου να ‘ρθει η ποθητή, η μέρα αυτή Μαρία,
Ταξίδια κάνε νοερά μέσα στη Βασιλεία
Τα μάτια κλείσε κι άφησε το νου να ταξιδέψει
Στο Νέο Κόσμο του Θεού και θα σε γαληνέψει

Θα δεις παρέες αδελφών κάτω από πλατάνια
Νέους απ’ όλες τις φυλές με σφρίγος και ζωντάνια
Δες μια εικοστετράχρονη με φόρεμα λινό
Με μια αγκαλιά λουλούδια βγαίνει απ’ τον αγρό

Τρέχοντας φτάνει σύντομα κοντά στους νεαρούς
Μοιράζοντας λουλούδια, σε καθέναν απ’ αυτούς
Όλοι μαζί αρχίζουνε στον Γιαχ υμνολογία
Μαζί κι η εικοστετράχρονη. Τη γνώρισες Μαρία??

Το σώμα δεν θυμίζει τίποτα από το χθες
Η Βασιλεία του Θεού έκανε αλλαγές
Σαν ρούχο παλιό που φθάρθηκε και έχει πεταχτεί
Μ’ ένα καινούργιο τέλειο σώμα έχει αλλαχτεί

Τελειώνοντας το ποίημα αυτό θα πρότεινα Μαρία
Το 35 κεφάλαιο να δεις του ΗΣΑΙΑ
Αυτή είναι υπόσχεση ,Μαρία απ’ το Θεό
Γραμμένη μες το Λόγο του, για τον κάθε πιστό

Και να θυμάσαι ο Θεός είναι πάντα κοντά σου
Ακούγοντας τις προσευχές, τα λόγια τα δικά σου!
Κι εγώ προσεύχομαι γι αυτό νοιώθοντας νοσταλγία
Να ‘ρθει η αποκατάσταση ! Γοργά η Βασιλεία!

Άγγιγμα Αλήθειας

Ψυχή μου απ’ τα προβλήματα γύρευες ηρεμία
Σε μανιασμένη θάλασσα έψαχνες νηνεμία
Τα δάκρυα ξεθώριασαν όλα τα όνειρά μου
Και ‘κείνους που αγάπησα φύγαν από κοντά μου
Το σώμα μου ρούχο φθηνό φθείρεται και παλιώνει
Καθρέφτης δίχως ενοχές το επιβεβαιώνει
Το σήμερα χειρότερο είναι από το χθες
Η μοναξιά το νου μου έπνιγε μ’ ενοχές
Το βήμα έσερνα βαρύ κι ένιωθα τόσο μόνος
Η απελπισία σύντροφος, συγκάτοικος κι ο πόνος
Μες του τσιγάρου τον καπνό και στου αλκοόλ τη ζάλη
Πριν επουλώσω μια πληγή, στο σώμα άνοιγα άλλη
Μα ξάφνου φάνηκες εσύ κι άγγιξες την καρδιά μου
Κι όλα τα γκρίζα σύννεφα έδιωξες μακριά μου
Μες τον χειμώνα τον βαρύ έγινες καλοκαίρι
Να μην σκοντάψω πρόσεχες, μου κράταγες το χέρι
Στην αμαρτία δέσμιος χρόνια φυλακισμένος
Σύντριψες τα δεσμά μου εσύ κι είμαι ελευθερωμένος
Τα όνειρα μου τα θαμπά έγιναν προσδοκία
Για ένα αύριο λαμπρό που θα ‘ναι ευλογία
Εκεί ο πόνος δεν θα βρει θέση για να υπάρχει
Θα ανήκουνε στο παρελθόν τα μίση Και τα πάθη
Τότε το σώμα το παλιό δεν θα ’ναι πια φθαρμένο
Κουστούμι θα ‘ ναι, ή φόρεμα με νιάτα κεντημένο
Και κείνους που ο θάνατος κρυφά τους είχε κλέψει
Στα αγαπητά τους πρόσωπα όλους θα επιστρέψει
Τη νύχτα εκείνη σίγουρα τα φώτα δεν θα σβήσουν
Με κείνους που θ’ αναστηθούν όλοι θα ξενυχτήσουν
Τότε οι άνθρωποι της γης θα ζουν ευτυχισμένοι
Σύνορα θα καταργηθούν θα ‘ναι όλοι αγαπημένοι
Ευγνώμων σου είμαι Ιεχωβά που βρήκα την αλήθεια
Γι αυτό και την φυλάκισα βαθιά μέσα στα στήθια
Μα ώσπου να ‘ρθει η χαραυγή της Νέας τάξης Θεέ μου
Να γράφω ποιήματα εγώ αν θες επίτρεψέ μου
Την δόξα σου να εξυμνώ μα και το Βασιλιά σου
Όσο η καρδιά μου θα χτυπά θ’ αγιάζω το Όνομά σου!!

Αρμαγεδδών

Να ταξιδεύει έπιασα το νου πάλι εχθές
Αιτία ο άγριος καιρός βροντές και αστραπές.
Κάπου κοντά στο σπίτι μου πέφτει αστροπελέκι
Θόρυβος εκκωφαντικός άρχισε και να βρέχει.

Ο άνεμος λυσσομανά τα πάντα παρασέρνει
Μία βοή σαν ουρλιαχτό από τις γρίλιες φέρνει.
Το ρεύμα διακόπηκε παντού βαθύ σκοτάδι
Τόξα από τις αστραπές φωτίζουνε το βράδυ.

Ανάβοντας ένα κερί το χώρο μου να φέξω
Κοιτώ απ’ το παράθυρο ψυχή δεν είναι έξω.
Ο δρόμος μπρος το σπίτι μου χείμαρρος έχει γίνει
Κλαδιά και πέτρες κουβαλά τίποτε δεν αφήνει.

Πολύ δεν ήθελε ο νους ν’ αρχίσει το ταξίδι
«πώς θα ‘ναι ο ΑΡΜΑΓΕΔΩΝ? πώς θα ‘ναι η μέρα κείνη?
Λέει η Γραφή θ’ αποψυχούν οι άνθρωποι απ’ το φόβο
Ποιος ξέρει τι θα δουν κι αυτοί που θα τους φέρει τρόμο!

Λέει πως θα διαλυθούν της φύσης τα στοιχεία
Μα θα ‘ν’ αργά για υπακοή στη Θεία Κυριαρχία.
Μία ερώτηση στο νου απάντηση ζητά
ξέρω αναρωτηθήκατε και σεις κάποια φορά:

Πού θα μας βρει όλους εμάς εκείνη η ημέρα?
Θα ‘ναι πρωί ,απόγευμα, μήπως δε θα ναι μέρα?
Την απορία σας αυτή θα ήθελα να λύσω Μα!
Σε τούτη την ερώτηση δεν ξέρω ν’ απαντήσω.

Σας προσκαλώ όμως εσάς μαζί μου για να ‘ρθείτε
Τα μάτια της διάνοιας μόνο θα χρειαστείτε.
Κύμα διωγμού επικρατεί σ’ ολόκληρη τη γη
Το έργο απαγορεύτηκε αιτία οι κληρικοί.
Οι τόποι της λατρείας μας έχουνε κλειδωθεί
Τις συναθροίσεις στα κρυφά κάνουν οι αδελφοί.

Σήμερα η συνάθροιση ήταν ξεχωριστή
Διαβάστηκε σε όλους μας μία επιστολή.
Στους χώρους της συνέλευσης κ’ αίθουσες Βασιλείας
Πρέπει να πάμε γρήγορα χωρίς αργοπορία.

Στον δρόμο προς την αίθουσα κοιτώ τον ουρανό
Φαίνεται πως θα εκραγεί. Σύντομα περπατώ!
Αναρωτιέμαι οι άνθρωποι δε βλέπουν τα σημεία?
Είν’ όλοι πολυάσχολοι δε δίνουν σημασία.

Σαν κλέφτης θα ‘ρθει πάνω τους η μέρα του Κυρίου
Σκέφτομαι ‘γω καθώς κοιτώ την πόρτα του κτηρίου.

Οι αίθουσες είναι ανοιχτές κατά περίεργο τρόπο
Μικροί, μεγάλοι και παιδιά πλημμύρισαν τον τόπο.
Κάποια στιγμή σταμάτησαν να μπαίνουν αδελφοί
Την πόρτα κάποιος κλείδωσε, πήρε και το κλειδί.

Περάσαμε στις αίθουσες γεμάτοι απορία
Ο προεδρεύον μας καλεί όλους σε υμνολογία.
Ο ύμνος καθώς έκλεινε ακούστηκαν κραυγές
Χάθηκαν όμως γρήγορα από τις αστραπές

Από παράθυρο ψηλό φαίνεται η σελήνη
Κόκκινη κατακόκκινη λες κι αίμα έχει γίνει
Ακούμε ποδοβολητό σαν καλπασμό αλόγων
Δεν θα εκπέσει ούτε εις των θεϊκών των λόγων.

Ο πόλεμος του Ιεχωβά μόλις έχει αρχίσει
Είναι ο γνωστός Αρμαγεδών που είχαν αγνοήσει.
Κανένας έξω δεν κοιτά το αποφεύγουν όλοι
Νοιώθουμε ισχυρό σεισμό να γίνεται στην πόλη.

Τα κτίρια φλεγόμενα τη νύχτα κάνουν μέρα
Τα είχαν κάνει απόρθητα μα όχι για αυτή τη μέρα.
Τεράστιοι χαλαζόλιθοι χτυπούν πάνω στη γη
Η νύχτα όσο προχωρά είναι τρομακτική.

Τρέξαν στα καταφύγια και κρύφτηκαν εκεί
Πίστεψαν η ζωή τους θα ήταν ασφαλής.
Χαράδρες ανοίχτηκαν στη γη όμως απ’ τους σεισμούς
Στα έγκατά της κράτησε όλους τους πονηρούς.

Ανατριχίλα στο κορμί φέρνει η προσευχή
Που αναπέμπει αδελφός με ένθερμη φωνή.
Ρίγη από συγκίνηση μας έχουν κυριεύσει
Όλοι κάτι θέλουν να πουν κι όμως δε βγαίνει λέξη.

Οι δείκτες στο ρολόι μου έχουνε σταματήσει
Πρέπει να ‘ναι χαράματα , αρχίζει να φωτίζει.
Κάποιοι αδελφοί κοιμήθηκαν είν’ αποκαμωμένοι
Ιδίως τα μικρά παιδιά κι οι ηλικιωμένοι.

Ο αδελφός που κλείδωσε την πόρτα τώρα ανοίγει
Όλοι μας στο προαύλιο βγαίνουμε λίγοι-λίγοι.

Παντού βλέπω χαλάσματα κάποια απ’ αυτά καπνίζουν
Το φως της μέρας τα ‘κανε καλά να ξεχωρίζουν.

Τα πρώτα δάκρυα χαράς τρέχουν στο πρόσωπό μας
Γονατιστοί ευχαριστώ θα πούμε στο Θεό μας.

Κραυγές χαράς από παντού έχουνε αντηχήσει
Η ΜΕΡΑ Η ΕΠΟΜΕΝΗ μόλις έχει αρχίσει.

Τον τίτλο αυτό θα δώσω εγώ στο επόμενο μου ποίημα
Γιατί αυτό τελείωσε Μην πείτε όμως κρίμα!
Το κρίμα ανήκει κάπου αλλού ΟΧΙ στους επιζώντες
Την Μέρα την Επόμενη θα είμαστε Παρόντες.

ΑΜΗΝ