Όνειρο Απατηλό

Εχθές δεν τα κατάφερα στιγμή να κλείσω μάτι
Για ώρες στριφογύριζα επάνω στο κρεβάτι
Ίσως να έφταιγε ο φραπές μπορεί και το χταπόδι
Βαρύ να μου 'πεσε γι αυτό την έβγαλα στο πόδι
Σκεφτόμουν στη ζωή μου κοιτώντας το ταβάνι
Πράγματα που δεν έκανα που έπρεπε να χα κάνει
Βιοτικό επίπεδο θα 'χα σαφώς καλύτερο θα 'βλεπα άσπρη μέρα
Με Πόρσε ίσως γύριζα κι όχι Νισσάν Αλμέρα.
Θα 'χα ένα κομπόδεμα στην τράπεζα κλειστό
Σε κάποια δύσκολη στιγμή μήπως το χρειαστώ
Έξυπνος είμαι σίγουρα θα τα 'χα καταφέρει
Ας όψεται που πήγαινα με τη Γραφή στο χέρι
Φταίει και ολοχρόνια που είν' η σύντροφός μου
Σε ιδέες επιχειρηματικές ήταν αντίπαλός μου
Πολύ καλά της τα 'ψαλα νομίζω τις προάλλες:
«Δήμητρα αν θέλεις χρήματα να καθαρίζεις σκάλες!»
Κι αφού δεν είχα ύπνο πέρασα στο σαλόνι
Σε λίγες ώρες σκέφτηκα πρέπει να ξημερώνει
Φαρδύς πλατύς την άραξα πάνω στον καναπέ μου
Λέγοντας χαμηλόφωνα τη λέξη «Αχ Θεέ μου!
«Έλα», μου λέει μια φωνή «τι θες και δεν κοιμάσαι,
Και έστω ασυναίσθητα βλέπω πως με θυμάσαι;
Γνωρίζω τι σ' ανησυχεί τι θες απ' τη ζωή σου
Μα εφόσον εσύ με κάλεσες πες μου την άποψη σου»
Η γυναίκα που μου έδωσες μου φέρνει αντιρρήσεις
Δεν είναι τώρα ο καιρός μου λέει για επιχειρήσεις!
Μα ευκαιρίες στη ζωή δεν έχεις κάθε μέρα
Πες μου αν έχω άδικο Ουράνιε Πατέρα;
«Αυτό με τη γυναίκα που πες ,εκνευρίζει
Κάτι από πρωτόπλαστους να ξέρεις μου θυμίζει
Το παραβλέπω όμως αυτό ,δεν δίνω σημασία
Για πες μου όμως στη ζωή πια βλέπεις ευκαιρία;
Μου 'γραψε ο πατέρας μου οικόπεδο στη Χίο
Και θα μπορούσα να έχτιζα εκεί ξενοδοχείο
Θα το έκανα να δούλευε χειμώνα καλοκαίρι
Από τον ΕΟΤ και την ΕΟΚ με δάνειο στο χέρι
Για πες μου πάνσοφε Θεέ δεν είναι ευκαιρία
Σαράντα μέτρα μοναχά από την παραλία;
Θα λειτουργούσε ρεστοράν και ζαχαροπλαστείο
Και μίνι μάρκετ να πουλά ενθύμια απ' τη Χίο
Για υπαλλήλους θα έπαιρνα μονάχα αδελφούς
'Δίνοντας μεροκάματα σε δυσμενής καιρούς'
Τις συναθροίσεις εναλλάξ θα παρακολουθούμε
Κι έργο θα κάνουμε σε αυτούς που θα φιλοξενούμε
Χαμένη δεν θα άφηνα να πάει η ευκαιρία
αρκεί να μου εγγυηθείς πως θα 'χει ευλογία
«Το σχέδιό σου Μανωλιό ακούγεται σπουδαίο
Αν φτιάξεις και πισίνα θα 'ναι πολύ ωραίο.
Εγγύηση μου ζήτησες αν θα το ευλογήσω
Μα το σχέδιο μαζί σου θέλω να συζητήσω
Ας πούμε πως κατάφερες να το ολοκληρώσεις,
Το έργο που 'χεις στο μυαλό και τώρα δίνεις δόσεις.
Πετυχημένος δείχνεις επιχειρηματίας
Πιστεύοντας Δικής μου πως έχεις ευλογίας
Όλο το χρόνο λειτουργεί η επιχείρησή σου
Μα κάπου εδώ εμπλέκεται και η συνείδησή σου:
Σε μέρες κοσμικών γιορτών θα πρέπει να στολίσεις
τον χώρο σου κι ανάλογα τον κόσμο να ταΐσεις
Για σκέψου τα Χριστούγεννα λόγω των ημερών
θα πρέπει να στολίσεις δέντρο στη ρεσεψιόν
Μα κι αν δεν βάλεις δέντρο με φάτνη και μωράκι
σίγουρα θα στολίσεις κλαδιά μ' άσπρο βαμβάκι
Τη μέρα εκείνη το έθιμο θυμήσου απαιτεί
Να τρώνε γαλοπούλα όλοι τους γεμιστή
Το ίδιο και το Πάσχα με σούβλες και αρνιά,
Θα θέλουν μαγειρίτσα και κόκκινα αβγά
Στη σκέψη σου διαβάζω πως βρίσκεις λογικό
Για σεφ μες την κουζίνα να έχεις κοσμικό.
Μα και το μίνι μάρκετ σκέψου τι θα πουλά
Θα έχει είδη καπνιστού και περιοδικά
Θα έχει στις βιτρίνες του χάντρες και μπλε ματάκια
Κι ίσως μικρά μαρμάρινα γυμνά αγαλματάκια.
Για σκέψου μήπως θα 'πρεπε να 'βαζες και εδώ
Άτομο που 'ναι κοσμικό αντί για αδελφό;
Παρόμοιο θα 'χεις πρόβλημα στο ζαχαροπλαστείο
Όταν σου παραγγείλουνε τούρτα των γενεθλίων
Το κόλπο όμως το 'μαθες χωρίς ενδοιασμό
Ζαχαροπλάστη μάστορα θα πάρεις κοσμικό.
Κι ίσως πιστεύεις καθαρή είν' η υπόληψη σου
Και ότι δεν συμβίβασες και την συνείδησή σου,
Μα πίσω από την πλάτη σου γελάν όλοι μαζί σου!!
Θυμήσου όταν βαφτίστηκες άγρυπνος μου 'πες θα 'σαι
Με λύπη εξακρίβωσα πως όρθιος κοιμάσαι!!
Αυτό που βλέπεις όνειρο θα γίνει εφιάλτης
Μα όταν ξυπνήσεις θάνε αργά σε άλλον θα είσαι λάτρης
Να ξεγελάσεις δεν μπορείς Θεό ούτ' αδελφό σου
Παραμυθιάζεις δυστυχώς μόνο τον εαυτό σου!!!!

Βρε δεν Βαριεσε!

Στο ταμείο της ζωής μου λίγο πριν να κοιμηθώ
Έκανα εχθές το βράδυ έναν απολογισμό.
Μια ζωή ευτυχισμένη είδα, δόξα τω Θεό,
Από πλούτο φορτωμένη κι έπεσα να κοιμηθώ.

Μια φωνή όμως μου λέει: βρε, ας είσαι ειλικρινής
Δε διαφέρεις από τότε, πριν να αφιερωθείς.
Σκέφτηκα μην απαντήσω στη φωνή που μου μιλά
Είπα ένα δε βαριέσαι! Κι άλλαξα εγώ πλευρά.

Η φωνή όμως με ρωτάει: τι έγινε θα κοιμηθείς;
Μάλλον ξέχασες μεγάλε, πάλι να προσευχηθείς.
Κοίτα ρε μπελά που βρήκα, δε μπορώ να κοιμηθώ.
Λέω πάλι: δε βαριέσαι, άντε να προσευχηθώ.

Ήμουν όμως κουρασμένος, δε σηκώθηκα γι’αυτό
Όπως ήμουν ξαπλωμένος προσευχήθηκα εγώ.
Ανακουφισμένος είπα: άντε τώρα ας κοιμηθώ.
Η φωνή όμως με ρωτάει: είπες το πάτερ ημών;

Είπα δε θα απαντήσω άλλο πλέον στη φωνή
Αυτό έλειπε να κρίνει τη δική μου προσευχή.
Έκανα ότι κοιμάμαι, μήπως και ξεγελαστεί
Και αυτή μαζί με μένα, σκέφτηκα θα κοιμηθεί.

Η φωνή όμως μου λέει, δε θα κοιμηθώ εγώ
Ούτε στα δικά σου λάθη θα με έχεις συνεργό.
Είπες ότι κάνω λάθη; Ρώτησ’αμέσως τη φωνή
Μα μου λέει: δε βαριέσαι! Πέσε και κοιμήσου εσύ.

Ο ύπνος όμως μου ‘φυγε και που να κλείσω μάτι
Άγρυπνο το ξημέρωμα θα μέ βρει στο κρεβάτι.
Έχω πρωί ένα ραντεβού, δεν πρέπει να αργήσω
Το διευθυντή της τράπεζας φοβάμαι μην τον στήσω.

Νωρίς πρέπει να σηκωθώ, να ξυριστώ και να ντυθώ
Θα πρέπει να τον πείσω. Ένα μεγάλο δάνειο πρέπει να αποκτήσω.
Μα να σου πάλι η φωνή αρχίζει να ρωτάει
Γίνεται εκνευριστική, τα νεύρα μου τα σπάει.

Για έναν άνθρωπο βρε συ τέτοια ετοιμασία;
Σε άλλον θα ‘πρεπε εσύ να έδινες αξία.
Πριν λίγο προσευχήθηκες προς τον Δημιουργό σου
Απ’το μαξιλάρι όμως δεν σήκωσες ούτε το μάγουλό σου.

Μα στον διευθυντή της τράπεζας θα στέκεσαι κλαρίνο
Λες κι η ευτυχία σου εξαρτάται από ‘κείνον.
Βρε δε βαριέσαι σκέφτηκα, δε θα της απαντήσω.
Τον ύπνο που διέκοψα είπα να συνεχίσω.

Τι το ‘θελα; Πάλι η φωνή ρωτά με ειρωνία
Παρότι είναι πια αργά, είν’ περασμένες μία.
Τι έγινε θα κοιμηθείς; Μια ζωή κοιμάσαι
Τον όρκο σου προς τον Θεό ξέχασες δεν θυμάσαι.

Το δάνειο απασχολεί σήμερα το μυαλό σου
Στο μάτι έβαλες αγρό, τον θέλεις για δικό σου.
Συμμετοχή δεν δήλωσες για αγροτικούς τομείς
Θα πεταχτείς ως τον αγρό, είπες για να τον δεις.

Το ίδιο πέρσι έκανες πάλι με τη δουλειά σου
Συνέλευση ήταν μοναχή η κυρά με τα παιδιά σου.
Αιτία το εξοχικό που είχες αγοράσει
Μα δε βαριέσαι είχες πει, άλλη δεν είχα χάσει.

Το δε βαριέσαι μια ζωή το έχεις ψωμοτύρι
Βαρέθηκα συνείδηση, να ‘μαι ενός κακομοίρη.
Χωράφια και εξοχικά θα μείνουν όλα πίσω
Όσο υπάρχει ο καιρός θέλω να σ’ αφυπνίσω.

Το δε βαριέσαι στον Θεό να ξέρεις δε μετράει
Στο νέο κόσμο δεν θα μπεις, το χώμα θα σε φάει.