Θαύμα Ζωής

Ρώτησα τους πιστούς της γης αν ξέρουν να μου πούνε
Τι είναι το θαύμα για αυτούς κι αν έτυχε να δούνε
Με πέρασαν για αφελή και μου παν μ' ειρωνεία
Θαύματα κάνει μοναχά της Τήνου η Παναγία

Εκεί θα δεις την άψυχη εικόνα να δακρύζει
Με «χρήμα» και με τιμαλφή ναός να ξεχειλίζει
Σε κάποια άλλη εκκλησιά τον Αύγουστο θαρρώ
Κάποια φιδάκια του αγρού μπαίνουνε στο ναό

Ακόμη κι αν δαγκώσουνε δεν προκαλούνε τραύμα
Και τούτο είν' για τους πιστούς πολύ μεγάλο θαύμα
Άλλοι μου παν τα θαύματα είναι στη φαντασία
Πως κάποιοι τα σκηνοθετούν για να χουν εργασία

Άλλοι μου παν τα θαύματα πως είναι μια απάτη
Χαμογελούν με νόημα και κλείνουνε το μάτι
Μα εγώ πιστεύω θαύματα έχει κι η εποχή μας
Ένα απ' τα θαύματα αυτά είναι και η ζωή μας!

Μέσα απ' τη μήτρα της αυγής γεννήθηκε η μέρα
Μήνες εννιά στα σπλάχνα της σ' έκρυβε μια μητέρα
Το φως της μέρας πριν το δεις τα μάτια σου κοιτούσαν
Τα τρυφερά σου τα οστά το σώμα σου κρατούσαν

Στης μάνας τον πόνο πόναγες και στη χαρά χαιρόσουν
Κάποιες φωνές τις γνώριζες τα πάντα αισθανόσουν
Η γέννηση σου τη χαρά έφερε στους δικούς σου
Όμως επιβεβαίωσε το θαύμα του Θεού σου

Το μεγαλύτερο σαφώς θαύμα είν' η ζωή μας
Κι ας λένε κάποιοι θαύματα δεν έχει η εποχή μας
Η ζωή μας ένα κύτταρο έχει γι' αφετηρία.
Κι αν μέσα καταγράφονται όλα μας τα στοιχεία,
Δεν ξεπερνά σε μέγεθος της πρότασης τελεία!

Θαύμα η ζωή να έρχεται μέσα από ένα ταίρι
Μα φανερώνει ακράδαντα ένα νοήμων χέρι
Δώρο Θεού στον άνθρωπο που πλάστηκε απ' το χώμα
Μα θαύματα τα μάτια του θα δουν πολλά ακόμα

Ζώντες από τον φλογερό, Αρμαγεδδών θα βγούνε
Τη γη μας, μια φωτόσφαιρά παράδεισο θα δούνε
Τότε θα επιτελεστεί το πιο μεγάλο θαύμα
Θα επουλώσει τις πληγές από αρχαίο τραύμα

Ο άδης και ο θάνατος θα απολογηθούνε
Για όλα τα άψυχα κορμιά που δέσμια κρατούνε
Μέσα απ' την άψυχη τη γη θα επιστρέψουν ζώντες
Στο θαύμα εκείνο εύχομαι να είμαστε παρόντες

Ο Πίνακας

Με χρώματα θέλησα να ζωγραφίσω
Σε κάποιον πίνακα εγώ τη ζωή.
Σ’ αυτόν τον πίνακα πάρτε πινέλα
θα συμμετέχετε και σεις μαζί.

Εφόσον δεν είμαι εγώ Πικασώ,
Την άποψη σας θα χρειαστώ.
Για φόντο μου λέτε στο έργο αυτό
Το άσπρο να βάλουμε τ’ ακρυλικό.

Την ηλικία να δείχνει την παιδική
Που ‘χει αθωότητα μες τη ψυχή.
Μα η αγνότητα έχει χαθεί,
στην ηλικία την σχολική.

Χρώμα αγνότητας είν’ το λευκό
Μα δεν χωράει στον πίνακα αυτό.
Μ’ αυτή ‘ναι η ζωή μας και την ζωγραφίζω
Για φόντο αποφάσισα, θα βάλω το γκρίζο.

Μου λέτε χρώμα ν’ αλλάξω εγώ
Εφόσον μ’ εφήβους θ’ ασχοληθώ.
Να κάνω πίστευα με νεαρούς
Που ‘χαν αρχές και τρόπους καλούς.

Με κόκκινο χρώμα μου λέτε ν’ αρχίσω
της νιότης το σφρίγος να ζωγραφίσω.
Μα λάθος επέλεξα μάλλον μπογιά
Βυθίζονται νέοι στα ναρκωτικά.

Ζωές που χάνονται σαν κρύα νερά
Κάτω από μάρμαρα κρύα, λευκά.
Στον πίνακα τούτο δυστυχώς άλλη μια,
Με μαύρο χρώμα τραβώ πινελιά.

Λογικά ίσως κάποιος ν’ αναρωτηθεί
Είν’ η ζωή μας, μόνο μαύρο και γκρι?
Περιστάσεις υπάρχουν που φέρνουν χαρά
Γίνονται γάμοι, γεννιούνται παιδιά.

Έφτασε η ώρα να βάλω λευκό
Σ’ αυτόν τον πίνακα τον σκοτεινό.
Να μοιάζει μ’ εκείνο το νυφικό
Που η νύφη δεν ξέρει γιατί είναι λευκό!

Στους τρεις γάμους ένας, λέν’ οι ειδικοί
Δε θα κρατήσει θα διαλυθεί.
Δράμα μεγάλο αν υπάρχουν παιδιά
Βουτώ το πινέλο μου σε μαύρη μπογιά.

Μ’ ανακατεύτηκε με τη λευκή
Απόχρωση έδωσε που είναι γκρι!

Τι χρώμα να βάλουμε για την υγεία?
Συνέχεια χτίζονται νοσοκομεία
Τα βάφουν με χρώματα που ‘ν ‘ φωτεινά
Στον πίνακα όμως, είναι μουντά.

Στο νου μου έρχεται η ανεργία
Χιλιάδες άτομα σ’ αυτά τα ταμεία
Τι χρώμα να βάλω πέστε μου εδώ?
Δεν ξέρω αν αύριο θα εργαστώ!

Βουτώ το πινέλο μου σε άσπρη μπογιά
Μα κτήνη βιάζουνε μικρά παιδιά!
Στο διαδίκτυο με πληρωμή
Ο κάθε ανώμαλος μπορεί να το δει!

Τα χρώματα τ’ άθικτα κοιτάω με πόνο
Με τούτα υπολόγιζα να βάψω τον κόσμο.
Λυπάμαι το έργο μας που βγήκε γκρι
Μα αυτή ‘ναι η ζωή μας μικρή και πικρή!

Στη θέση μας φέραμε εμείς τον Θεό?
Πώς φανταζόταν τον κόσμο αυτό?
Τέλεια είχαμε δημιουργία
Για πάντα να ζούμε με ευτυχία.

Σαν πίνακας τέλειος, ουρανός και η γη
Από χέρι Θεού είχε δημιουργηθεί!
Μα φιλόδοξος άγγελος μια πινελιά,
Τράβηξε πάνω του με μαύρη μπογιά.

Τ’ αποτελέσματα είν’ φανερά
Όλοι τα ζούμε καθημερινά.
Μα ευτυχώς μες το γκρίζο,
Υπάρχει μια αχτίδα,
Σ’ ανθρώπους πιστούς παρέχει ελπίδα!

Η ώρα ζυγώνει ,κρατάτε γερά,
Τα γκρίζα θα φύγουν και τα μελανά.
Υπόσχεση δίνει Θεός αψευδής,
Ζωή αιώνια για ευσεβείς!

Εύχομαι όλοι, μαζί σας και γω,
Παρόντες να είμαστε στον πίνακα αυτό!!

Έσχατος Εχθρός

Μες της αβύσσου τα στενά και τα κελιά του Άδη
Στοιβάζονται άψυχα κορμιά δέσμια στο σκοτάδι
Απαλλαγμένοι από όνειρα και από εφιάλτες
Ξεχρέωσαν το τίμημα που κράταγαν στις πλάτες
Δεν ξέρω αν είναι τυχεροί ή άτυχοι αλήθεια
Από αυτούς που η καρδιά χτυπά μέσα στα στήθια
Μέσα στης γης την αγκαλιά της πρώτης μάνας μένουν
Την εποχή της Άνοιξης με υπομονή προσμένουν
Μοιάζουν με σπόρο λουλουδιού που θάφτηκε στο χώμα
Που σαν βλαστήσει , άρωμα θα έχει μα και χρώμα
Τότε θ’ ακούσουν τη φωνή που θα προστάζει βγείτε
από τον ύπνο της φθοράς ώρα ν’ απαλλαχτείτε
σαν ρούχο καινούργιο θα δοθεί τότε σε όλους σώμα
απ’ τα γνωστά συστατικά της γης, νερό και χώμα
τις μνήμες που ‘σβησε απ’ το νου, της γης η υγρασία
θα γίνουν θύμισες νωπές μέσα στη Βασιλεία
θα έχει ήδη καταπιεί το θάνατο με νίκη
Αυτός που λέει ο Θεός πως σκήπτρο του ανήκει
γιατί κατέβηκε κι αυτός μες το κελί του Άδη
με τη θυσία του έφερε, το φως μες στο σκοτάδι
για κάποιους είναι απίστευτο ασύλληπτο στ’ αλήθεια
για μας είναι η βάση ,της πίστης στην αλήθεια
τα πάντα είναι δυνατά στο χέρι του Θεού μας
του πλάστη και Δημιουργού της γης, του ουρανού μας
το κάθε αστέρι τ ’ουρανού καλεί με τ’ όνομά του
Ο ήλιος παίρνει δύναμη απ’ την ενέργειά του
Από το χώμα έπλασε τους πρώτους μας γονείς
Γι αυτό και έχουμε όλοι μας συστατικά της γης
Υπόσχεση δίνει ο Γιαχ νεκρούς να αναστήσει
Και δεν υπάρχει τίποτα που θα Τον σταματήσει
Γι αυτό όσο αναπνέουμε ας αναρωτηθούμε:
Θα είμαστε εμείς εκεί ,ανάσταση να δούμε?
Καιρός μα και περίσταση και μας μπορεί να βρει
Γι αυτό στην πίστη ας είμαστε όλοι μας δυνατοί
Κι αν μας πληγώνει ο θάνατος είναι πεποίθησή μας
Θα αναστηθούνε οι νεκροί, θα ζήσουνε μαζί μας
Τότε ο έσχατος εχθρός θα χάσει το κεντρί του
Κι ο αρχικός σκοπός Θεού θα βρει εκπλήρωσή του!!