Άγγιγμα Αλήθειας

Ψυχή μου απ’ τα προβλήματα γύρευες ηρεμία
Σε μανιασμένη θάλασσα έψαχνες νηνεμία
Τα δάκρυα ξεθώριασαν όλα τα όνειρά μου
Και ‘κείνους που αγάπησα φύγαν από κοντά μου
Το σώμα μου ρούχο φθηνό φθείρεται και παλιώνει
Καθρέφτης δίχως ενοχές το επιβεβαιώνει
Το σήμερα χειρότερο είναι από το χθες
Η μοναξιά το νου μου έπνιγε μ’ ενοχές
Το βήμα έσερνα βαρύ κι ένιωθα τόσο μόνος
Η απελπισία σύντροφος, συγκάτοικος κι ο πόνος
Μες του τσιγάρου τον καπνό και στου αλκοόλ τη ζάλη
Πριν επουλώσω μια πληγή, στο σώμα άνοιγα άλλη
Μα ξάφνου φάνηκες εσύ κι άγγιξες την καρδιά μου
Κι όλα τα γκρίζα σύννεφα έδιωξες μακριά μου
Μες τον χειμώνα τον βαρύ έγινες καλοκαίρι
Να μην σκοντάψω πρόσεχες, μου κράταγες το χέρι
Στην αμαρτία δέσμιος χρόνια φυλακισμένος
Σύντριψες τα δεσμά μου εσύ κι είμαι ελευθερωμένος
Τα όνειρα μου τα θαμπά έγιναν προσδοκία
Για ένα αύριο λαμπρό που θα ‘ναι ευλογία
Εκεί ο πόνος δεν θα βρει θέση για να υπάρχει
Θα ανήκουνε στο παρελθόν τα μίση Και τα πάθη
Τότε το σώμα το παλιό δεν θα ’ναι πια φθαρμένο
Κουστούμι θα ‘ ναι, ή φόρεμα με νιάτα κεντημένο
Και κείνους που ο θάνατος κρυφά τους είχε κλέψει
Στα αγαπητά τους πρόσωπα όλους θα επιστρέψει
Τη νύχτα εκείνη σίγουρα τα φώτα δεν θα σβήσουν
Με κείνους που θ’ αναστηθούν όλοι θα ξενυχτήσουν
Τότε οι άνθρωποι της γης θα ζουν ευτυχισμένοι
Σύνορα θα καταργηθούν θα ‘ναι όλοι αγαπημένοι
Ευγνώμων σου είμαι Ιεχωβά που βρήκα την αλήθεια
Γι αυτό και την φυλάκισα βαθιά μέσα στα στήθια
Μα ώσπου να ‘ρθει η χαραυγή της Νέας τάξης Θεέ μου
Να γράφω ποιήματα εγώ αν θες επίτρεψέ μου
Την δόξα σου να εξυμνώ μα και το Βασιλιά σου
Όσο η καρδιά μου θα χτυπά θ’ αγιάζω το Όνομά σου!!

Άγκυρα Ψυχής

Που να στεγάσω τα όνειρά μου,
αυτά που κρατάω βαθιά στην καρδιά μου…
Στο σκοτάδι ενώ ζούνε το φως τα σκοτώνει,
Σφυρί τα συντρίβει στης ζωής το αμόνι.
Το σύστημα σάπιο κι οι φίλοι χαμένοι,
Νεκρές συνειδήσεις, διεφθαρμένοι.
Το σώμα κάποιοι σπρώχνουνε σε αγέλη άγριων λύκων
Για να με πούνε ήρωα που ‘πεσα στο καθήκον.
Μα ήρωας δεν είμαι εγώ μήτε θέλω να γίνω,
Ένα ανθρωπάκι είμαι δειλό κι έτσι θέλω να μείνω.
Δραπέτης του συστήματος των νόμων παραβάτης,
Στο τσίρκο ετούτο της ζωής δεν θα ‘μαι ακροβάτης.
Κι αν όλοι οι δρόμοι μ’ οδηγούν πίσω στην ενδοχώρα,
Κάτι μου λέει μη γυρνάς, σήκω και φύγε τώρα.
Του πηγεμού αναζητώ να βρω το καλντερίμι,
Τα μονοπάτια της φωτιάς τα ‘χω βαδίσει ήδη.
Στην παιδική ηλικία μου πίσω να ταξιδέψω,
Στα χρόνια της αθωότητας το νου να γαληνέψω.
Το παιδικό κρεβάτι μου σκάλα στα όνειρά μου,
Τότε που ήμουν ήρωας στους μύθους της μαμάς μου.
Ατρόμητος διέσχιζα του δράκου το φαράγγι,
Και πάντα ελευθέρωνα αυτόν που χε ανάγκη.
Μα τα όνειρά μου σήμερα έγιναν εφιάλτες,
Κι όλα αυτά που ‘χα στο νου μοιάζουνε αυταπάτες.
Οριζόντιες σκέψεις σε κάθετες πράξεις,
αν κάνεις, κάποιοι μου ‘παν, χαρά ίσως εισπράξεις.
Μα θαν ξεθωριασμένη ,πλαστή, δίχως αξία,
Κίβδηλη να ταιριάζει μ’ αυτήν την κοινωνία.
Που ζει στο απυρόβλητο και θεωρεί απόβλητο κάθε επαναστάτη,
Που πάει κόντρα στον καιρό εκθειάζοντας τα λάθη.
Ίσως δεν είμαι αποδεκτός και στους πολλούς όχι αρεστός,
με τα λεγόμενά μου,
και που δεν συμβαδίζουνε, μ’ αυτούς τα βήματά μου.
Μα δε με νοιάζει ειλικρινά οι άλλοι τι θα πούνε,
Στο σάπιο σύστημα νεκροί που θεωρούν πως ζούνε.
Γι αυτό δεν ψάχνω τις χαρές , σε βρώμικες συναλλαγές,
Γιατί έχω την αλήθεια……
Την έκανα άγκυρα ψυχής βαθιά μέσα στα στήθια.

Κι αν είμαι η εξαίρεση στου κόσμου τον κανόνα,
Ίσως η αιτία να ‘ναι αυτή που αναπνέω ακόμα!!!!!