Θαύμα Ζωής

Ρώτησα τους πιστούς της γης αν ξέρουν να μου πούνε
Τι είναι το θαύμα για αυτούς κι αν έτυχε να δούνε
Με πέρασαν για αφελή και μου παν μ' ειρωνεία
Θαύματα κάνει μοναχά της Τήνου η Παναγία

Εκεί θα δεις την άψυχη εικόνα να δακρύζει
Με «χρήμα» και με τιμαλφή ναός να ξεχειλίζει
Σε κάποια άλλη εκκλησιά τον Αύγουστο θαρρώ
Κάποια φιδάκια του αγρού μπαίνουνε στο ναό

Ακόμη κι αν δαγκώσουνε δεν προκαλούνε τραύμα
Και τούτο είν' για τους πιστούς πολύ μεγάλο θαύμα
Άλλοι μου παν τα θαύματα είναι στη φαντασία
Πως κάποιοι τα σκηνοθετούν για να χουν εργασία

Άλλοι μου παν τα θαύματα πως είναι μια απάτη
Χαμογελούν με νόημα και κλείνουνε το μάτι
Μα εγώ πιστεύω θαύματα έχει κι η εποχή μας
Ένα απ' τα θαύματα αυτά είναι και η ζωή μας!

Μέσα απ' τη μήτρα της αυγής γεννήθηκε η μέρα
Μήνες εννιά στα σπλάχνα της σ' έκρυβε μια μητέρα
Το φως της μέρας πριν το δεις τα μάτια σου κοιτούσαν
Τα τρυφερά σου τα οστά το σώμα σου κρατούσαν

Στης μάνας τον πόνο πόναγες και στη χαρά χαιρόσουν
Κάποιες φωνές τις γνώριζες τα πάντα αισθανόσουν
Η γέννηση σου τη χαρά έφερε στους δικούς σου
Όμως επιβεβαίωσε το θαύμα του Θεού σου

Το μεγαλύτερο σαφώς θαύμα είν' η ζωή μας
Κι ας λένε κάποιοι θαύματα δεν έχει η εποχή μας
Η ζωή μας ένα κύτταρο έχει γι' αφετηρία.
Κι αν μέσα καταγράφονται όλα μας τα στοιχεία,
Δεν ξεπερνά σε μέγεθος της πρότασης τελεία!

Θαύμα η ζωή να έρχεται μέσα από ένα ταίρι
Μα φανερώνει ακράδαντα ένα νοήμων χέρι
Δώρο Θεού στον άνθρωπο που πλάστηκε απ' το χώμα
Μα θαύματα τα μάτια του θα δουν πολλά ακόμα

Ζώντες από τον φλογερό, Αρμαγεδδών θα βγούνε
Τη γη μας, μια φωτόσφαιρά παράδεισο θα δούνε
Τότε θα επιτελεστεί το πιο μεγάλο θαύμα
Θα επουλώσει τις πληγές από αρχαίο τραύμα

Ο άδης και ο θάνατος θα απολογηθούνε
Για όλα τα άψυχα κορμιά που δέσμια κρατούνε
Μέσα απ' την άψυχη τη γη θα επιστρέψουν ζώντες
Στο θαύμα εκείνο εύχομαι να είμαστε παρόντες

Ρόλος Ζωής *

* (ο τίτλος δημιουργήθηκε απο τους Κώστα και Μαρία Τσίγκα!)

Ένα βιβλίο με αρχή και με τέλος,
μοιάζει να είναι η ζωή καθενός,
τι περιέχουν οι σελίδες του μέσα
γνωρίζει μονάχα αυτός κι ο Θεός.

Αμέσως μετά τη σύλληψη αρχίζει η συγγραφή του
και κλείνει σαν ο άνθρωπος αφήνει την πνοή του!

Η κάθε μέρα της ζωής είναι και μια σελίδα
δικαίωμα επιλογής η επικεφαλίδα.
Ο κόσμος όλος γύρω μας που ζει χωρίς ελπίδα
δόξα ,απολαύσεις κι υλισμό, βάζει επικεφαλιδα.

Όμως με μας τι γίνεται? Ας αναρωτηθούμε,
Τη συγγραφή καθημερνώς εμείς πως ξεκινούμε?
Όταν ξυπνάμε το πρωί αρχίζοντας τη μέρα
μήπως ξεχνάμε ευχαριστώ να πούμε στον Πατέρα?

Έχουμε ως συνήθεια την πρωινή λατρεία
ζητώντας πνεύμα άγιο μα και καθοδηγία?
Στη διάρκεια της μέρας ψάχνουμε ευκαιρία
σε άλλους να μιλήσουμε για Θεία κυριαρχία?

Η βασιλεία του Θεού αν είναι στην καρδιά μας
πρέπει να φανερώνετε απο τα σχέδια μας .
Πολλές φορές τη μέρα θα ήτανε καλό
να επικοινωνούμε συχνά με το Θεό.

Συλλογισμούς αν κάνουμε εμείς για Νέα τάξη
τότε θ' αγωνιζόμαστε να είμαστε εντάξει!
Μικροαπάτες, ψέματα και μικροαμαρτία,
πρέπει να διαγράφετε και από τη φαντασία!

Χρόνο στην ημερήσια διάταξη θα πρέπει,
για τη μελέτη της Γραφής ο Χριστιανός να έχει.
Και πριν τελειώσει η μέρα κι αλλάξουμε σελίδα
καθένας να αναρωτηθεί, απ' την TV τι είδα?

Σε ότι πούμε υπεύθυνοι είμαστε κι ότι δούμε,
για την πορεία μας αυτή μια μέρα θα κριθούμε.
Αυτό που γράφουμε λοιπόν σε τούτο το βιβλίο,
θα κρίνει αν αξίζουμε το αιώνιο βραβείο!!!

Ο Πίνακας

Με χρώματα θέλησα να ζωγραφίσω
Σε κάποιον πίνακα εγώ τη ζωή.
Σ’ αυτόν τον πίνακα πάρτε πινέλα
θα συμμετέχετε και σεις μαζί.

Εφόσον δεν είμαι εγώ Πικασώ,
Την άποψη σας θα χρειαστώ.
Για φόντο μου λέτε στο έργο αυτό
Το άσπρο να βάλουμε τ’ ακρυλικό.

Την ηλικία να δείχνει την παιδική
Που ‘χει αθωότητα μες τη ψυχή.
Μα η αγνότητα έχει χαθεί,
στην ηλικία την σχολική.

Χρώμα αγνότητας είν’ το λευκό
Μα δεν χωράει στον πίνακα αυτό.
Μ’ αυτή ‘ναι η ζωή μας και την ζωγραφίζω
Για φόντο αποφάσισα, θα βάλω το γκρίζο.

Μου λέτε χρώμα ν’ αλλάξω εγώ
Εφόσον μ’ εφήβους θ’ ασχοληθώ.
Να κάνω πίστευα με νεαρούς
Που ‘χαν αρχές και τρόπους καλούς.

Με κόκκινο χρώμα μου λέτε ν’ αρχίσω
της νιότης το σφρίγος να ζωγραφίσω.
Μα λάθος επέλεξα μάλλον μπογιά
Βυθίζονται νέοι στα ναρκωτικά.

Ζωές που χάνονται σαν κρύα νερά
Κάτω από μάρμαρα κρύα, λευκά.
Στον πίνακα τούτο δυστυχώς άλλη μια,
Με μαύρο χρώμα τραβώ πινελιά.

Λογικά ίσως κάποιος ν’ αναρωτηθεί
Είν’ η ζωή μας, μόνο μαύρο και γκρι?
Περιστάσεις υπάρχουν που φέρνουν χαρά
Γίνονται γάμοι, γεννιούνται παιδιά.

Έφτασε η ώρα να βάλω λευκό
Σ’ αυτόν τον πίνακα τον σκοτεινό.
Να μοιάζει μ’ εκείνο το νυφικό
Που η νύφη δεν ξέρει γιατί είναι λευκό!

Στους τρεις γάμους ένας, λέν’ οι ειδικοί
Δε θα κρατήσει θα διαλυθεί.
Δράμα μεγάλο αν υπάρχουν παιδιά
Βουτώ το πινέλο μου σε μαύρη μπογιά.

Μ’ ανακατεύτηκε με τη λευκή
Απόχρωση έδωσε που είναι γκρι!

Τι χρώμα να βάλουμε για την υγεία?
Συνέχεια χτίζονται νοσοκομεία
Τα βάφουν με χρώματα που ‘ν ‘ φωτεινά
Στον πίνακα όμως, είναι μουντά.

Στο νου μου έρχεται η ανεργία
Χιλιάδες άτομα σ’ αυτά τα ταμεία
Τι χρώμα να βάλω πέστε μου εδώ?
Δεν ξέρω αν αύριο θα εργαστώ!

Βουτώ το πινέλο μου σε άσπρη μπογιά
Μα κτήνη βιάζουνε μικρά παιδιά!
Στο διαδίκτυο με πληρωμή
Ο κάθε ανώμαλος μπορεί να το δει!

Τα χρώματα τ’ άθικτα κοιτάω με πόνο
Με τούτα υπολόγιζα να βάψω τον κόσμο.
Λυπάμαι το έργο μας που βγήκε γκρι
Μα αυτή ‘ναι η ζωή μας μικρή και πικρή!

Στη θέση μας φέραμε εμείς τον Θεό?
Πώς φανταζόταν τον κόσμο αυτό?
Τέλεια είχαμε δημιουργία
Για πάντα να ζούμε με ευτυχία.

Σαν πίνακας τέλειος, ουρανός και η γη
Από χέρι Θεού είχε δημιουργηθεί!
Μα φιλόδοξος άγγελος μια πινελιά,
Τράβηξε πάνω του με μαύρη μπογιά.

Τ’ αποτελέσματα είν’ φανερά
Όλοι τα ζούμε καθημερινά.
Μα ευτυχώς μες το γκρίζο,
Υπάρχει μια αχτίδα,
Σ’ ανθρώπους πιστούς παρέχει ελπίδα!

Η ώρα ζυγώνει ,κρατάτε γερά,
Τα γκρίζα θα φύγουν και τα μελανά.
Υπόσχεση δίνει Θεός αψευδής,
Ζωή αιώνια για ευσεβείς!

Εύχομαι όλοι, μαζί σας και γω,
Παρόντες να είμαστε στον πίνακα αυτό!!