Πνευματικό Κρυολόγημα

Δυο νεαροί αρρώστησαν σε κάποια εκκλησία
Δεν πρόσεξαν και χάθηκε η πνευματική υγεία.
Στα πρώτα τα συμπτώματα δεν 'δώσαν σημασία
Τώρα φοβούνται και οι δυο πως έχουν πνευμονία.

Χειμερινοί κολυμβητές γίνανε και οι δυο
Στη θάλασσα του Σατανά και έχουν πυρετό.
Τους άρεσε να κολυμπούν και μέρα μα και νύχτα,
Γίναν' λοιπόν πρωταθλητές σε γούστα και ξενύχτια.

Συνάθροιση δεν έχαναν, στο έργο τακτικά,
Μα κι ευκαιρία στα κλεφτά ψάχνανε για βουτιά.
Σαν το γιατρό πρεσβύτερος έδωσε αγωγή
Μα δεν την ακολούθησαν κι υπάρχει υποτροπή.

Κάποιοι τους αποφεύγουνε ανησυχούν γιατί,
Φοβούνται η ασθένεια μην είν' κολλητική.
Εφόσον ακολούθησαν τις κοσμικές τις τάσεις
Λοίμωξη αναπνευστικού δείξανε οι εξετάσεις.

Ο ένας πνεύμων απ' τους δυο είναι επιβαρημένος
Εισήχθη αέρας μέσα του που ήταν μολυσμένος.
Ισχυρότατη αντιβίωση ίσως να χρειαστεί
Μα ίσως και νυστέρι για να καθαριστεί.

Αυτό θα είναι επώδυνο μα είναι αναγκαίο
Πλήρως αν δεν καθαριστεί θα αποβεί μοιραίο
Τρίπτυχο υπάρχει φάρμακο που δίνει θεραπεία
Για όλες τις ασθένειες παρέχει ανοσία

Μοιάζει με τα εμβόλια που ναι προληπτικά
Αυτά που κάναμε όλοι μας σαν ήμασταν παιδιά.
Μελέτη και συνάθροιση, εγκάρδια προσευχή,
Θα αναρρώσουν σίγουρα κι οι δύο νεαροί.

Των αδελφών το πάθημα, μάθημα να ναι γι άλλους
Για νεαρούς μεσήλικες, μα και για πιο μεγάλους.
Ρεύματα κρύβει η θάλασσα αυτή του Σατανά
Κι όλους τους παρασύρει γιατί είναι ισχυρά.

Μην πεις από περιέργεια ας κάνω μια βουτιά
Κάλιο κρατήσου μακριά κι από την αμμουδιά.
Η άμμος είν' κινούμενη, μέσα θα σε ρουφήξει
Τις ηθικές αξίες σου αμέσως θα τις πνίξει.

Κι αν θα βουλιάξεις αδελφέ, πες μου ποιος θα σε σώσει;
Τα πάντα έχει η θάλασσα μα όχι ναυαγοσώστη.
Είναι πολύ ελκυστική η θάλασσα το ξέρω
Ακόμη και το άσχημο μας φαίνεται ωραίο.

Γυναίκες, άντρες και λεφτά, πλούτη κι επιχειρήσεις,
Όλα δικά σου γίνονται φτάνει να κολυμπήσεις.
Κάποιοι μπήκαν σε πειρασμό και κάναν μια βουτιά
Ξεχάσανε τα ρεύματα πως ήταν ισχυρά.

Κι αφού παρασυρθήκανε μακριά από την ακτή,
Όταν το καταλάβανε ήτανε ναυαγοί.
Γι αυτό ας μείνουμε μακριά όλοι από την ακτή
Κι απ' του γιαλού τα κύματα κανείς ας μην βραχεί.

ΚΑΙ ΣΥ ΠΟΥ ΛΕΣ ΠΩΣ ΔΕ ΒΟΥΤΑΣ, ΠΑΣ ΟΜΩΣ ΠΑΡΑΛΙΑ
ΥΠΟΠΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΗΧΑΣ ΣΟΥ, ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

Παράθυρο του Νου

Απόψε είδα στον ύπνο μου

Κάτι που φέρνει πόνο

Τα μάτια μου βουρκώνουνε

Και με τη σκέψη μόνο.

Παράθυρο άνοιξα στο νου

Να κάνω ένα ταξίδι

Από ψηλά ήθελα να δω

Τον όμορφο πλανήτη

Πίστευα πως οι άνθρωποι

Ζούνε ευτυχισμένοι

Και η ζωή τους θα 'τανε

Πολύ ονειρεμένη.

Πονώ που γράφω στο χαρτί

Τι είδα στον πλανήτη

Πολέμους,πείνα,δάκρυα

Μέσα σε κάθε σπίτι

Είδα παιδάκια ορφανά,

Παιδάκια πεινασμένα

Και άλλα σε ιδρύματα

Κακοποιημένα.

Είδα ανθρώπους σα σκιές

Απ΄την Αιθιοπία

Σκελετωμένα σώματα

Να σβήνουν απ'την πείνα.

Καθώς γυρνώ το βλέμμα μου

Δίδυμους βλέπω πύργους

Και πριν προλάβω να σκεφτώ πως είναι από 'κει πάνω

Επάνω τους καρφώνεται το πρώτο αεροπλάνο.

Μια λάμψη όμως κι έκρηξη

Το βλέμμα μου αποσπά

Καπνός βλέπω κι υψώνεται

Πάνω από το Ιράκ.

Αμερικάνοι σύμμαχοι

Βλέπω το βομβαρδίζουν

Στους άμαχους απλόχερα

Το θάνατο χαρίζουν.

Το αίμα ρέει άφθονο

Σε σπίτια και σε δρόμους

Αναρωτιέμαι, ποιος έβγαλε

Τους άδικους τους νόμους;

Κουράστηκε όμως ο νους

Απ'το πολύ το αίμα

Έμαθα πως υπάρχουνε

Νησιά παραδεισένια.

Υπάρχουν εκεί άνθρωποι

Που ζουν με ευτυχία

Καθώς απολαμβάνουνε

Ήλιο και παραλία.

Θαυμάσιο μέρος σκέφτηκα

Για πάντα εδώ να ζεις

Όμως σεισμός ταρακουνά

Τα έγκατα της γης.

Κύμα μεγάλο χτύπησε

Επάνω στα νησιά

Και έστειλε στο θάνατο

Μεγάλους και παιδιά.

Πάλι πόνος και δάκρυα

Και μαύρη απελπισία

Πολλά δεινά αλύπητα

χτυπούν την κοινωνία.

Αρρώστιες κι ατυχήματα

Και η αυτοκτονία

Γεμίζουν τα δωμάτια

μες στα νοσοκομεία.

Πολλοί νέοι σπουδάζουνε

Διαβάζουνε βιβλία

Αλλά στο νου τους τριγυρνά

Η μαύρη ανεργία.

Αλλόκοτα χτενίζονται

Οι νέοι στα σχολεία

Τρυπώντας μύτη και αυτιά

Ψάχνουν την ευτυχία.

Χάθηκε ο σεβασμός

Και οι καλοί οι τρόποι

Κι αν είσαι γκέι αποδεκτό

Είμαστε στην Ευρώπη.!!

Τι θα μπορούσα να σας πω

Για τα ναρκωτικά;

Τώρα τα βρίσκεις εύκολα

μέσα και στα σχολειά.

Μήπως δεν ήταν όνειρο

Αυτό που πρωτοείδα;

Τον εφιάλτη της ζωής

Έγραψα στη σελίδα.

Τη λύση δε θα φέρουνε

οι άρχοντες της γης

λέει στην Αποκάλυψη

καλπάζουν οι ιππείς.

Μας λέει κι άλλα πράγματα

Όμορφα πως θα 'ρθουν

Η γη μας και οι ουρανοί

Πως θα καθαριστούν.

Ο πόνος και τα δάκρυα

Θα εξαφανιστούν

Κι οι αγαπημένοι μας νεκροί

Όλοι θα αναστηθούν.

Αγώνα κάνουμε αδελφοί

Όσιοι να βρεθούμε

Στη νέα τάξη του Θεού

Όλοι μαζί να μπούμε.

Υπόσχεση μας δίνει ο Γιαχ

Το λέει η Γραφή

Οι δίκαιοι θα ζήσουνε

Αιώνια στη γη.

Όλος ο πλανήτης μας

παράδεισος θα γίνει

τα μίση θα εκλείψουνε

παντού χαρά, ειρήνη.

Τώρα αδέλφια μου πιστά

Πρέπει ν' αγωνιστούμε

Τη μέρα της κρίσης του Θεού

ΑΞΙΟΙ να βρεθούμε!!!!

Χαμένες Μνήμες

Μπήκα στο αμάξι μου εχθές θέλοντας να ξεφύγω
Από το άγχος της ζωής να ηρεμήσω λίγο.
Όταν αγχώνομαι αυτό το ‘χω για γιατρικό
Μια βόλτα ως τη θάλασσα ή ίσως στο βουνό.
Η μέρα απ’ το ξημέρωμα φαινότανε μουντή
Η πρόβλεψη ανέφερε πως θα ’χαμε βροχή.
Γι αυτό και αποφάσισα μη πάω μακριά,
Πήγα σ’ ένα καρνάγιο παλιό που ήταν κοντά.
Στο μόλο βάδιζα αργά κοιτώντας το τοπίο
Που θύμιζε απέραντο νεκροταφείο πλοίων.
Χρόνια εγκαταλειμμένο ποιος ξέρει το γιατί
Κουφάρια πλοίων άψυχα και νεκρική σιγή.
Μόνο οι κραυγές των γλάρων προδίδουν πανικό
Ίσως θα με περάσανε παρείσακτο, εχθρό.
Στο τέλος του μόλου ένα παγκάκι
Φθαρμένο υπήρχε απ’ τον καιρό
Κοιτώντας κάθισα πλοία και γλάρους
Μιλώντας συγχρόνως με το Θεό.
Μπροστά μου ένα πλοίο μισοβυθισμένο
Που μοιάζει για χρόνια παροπλισμένο,
Τεράστιο γκαζάδικο πολυταξιδεμένο,
Μα πλέον δείχνει άχρηστο κουφάρι σκουριασμένο.
Υπόκωφοι θόρυβοι, λαμαρίνες που τρίζουν,
Μέσα απ’ τ’ αμπάρια του μοιρολόι θυμίζουν.
Θαρρείς την παρουσία μου ένοιωθε και μιλούσε,
Εγώ το ρωτούσα κι αυτό μου απαντούσε.
Σκεφτόμουνα τις μέρες, τότε που λειτουργούσε,
Μέσα από τα ταξίδια του πόσους θα συντηρούσε.
Σίγουρα θα ’καναν μ’ αυτό κάποιοι περιουσία
Και ίσως χτίσαν όνομα τρανό στη ναυτιλία
Μα τώρα βρίσκεται εδώ, αιχμάλωτο στο χρόνο
Βυθίζεται αργά-αργά μες τη σκουριά του μόνο!

Δεν ξέρω αλήθεια να πω το γιατί,
Ανθρώπους μου θύμισε η εικόνα αυτή!
Δραστήριοι στα νιάτα τους, ίσως και μορφωμένοι,
Άνθρωποι αξιοπρεπής, μα και πετυχημένοι.
Ίσως πέρασαν μπόρες, πολέμους, κακουχία
Μα τώρα βρίσκονται βαθιά στην Τρίτη ηλικία.
Μορφές ανίας γεροντικής, που χρίζουν θεραπείας,
Αλτσχάιμερ, νόσος του μυαλού αυτής της ηλικίας.
Άνθρωποι που βυθίζονται στου νου τους το κενό,
Και δεν αναγνωρίζουνε κόρη μα ούτε γιο!
Ανίατη ασθένεια που επιπτώσεις έχει,
Στον ασθενή μα και σ’ αυτόν που ίσως τον προσέχει..
Καθώς σκεφτόμουνα αυτά και κοίταζα το πλοίο
Ομίχλη μελαγχολική σκέπασε το τοπίο.
Το βλέμμα μου στην πλώρη του, έμεινε στ’ όνομά του,
Που αμυδρά ξεχώριζε μέσα από τη σκουριά του.
Τ’ όνομα του πατέρα μου είχε το πλοίο αυτό
Και έγινε η αιτία για να συγκινηθώ!
Σηκώθηκα αργά-αργά να φύγω απ’ το λιμάνι
Κάτω απ’ των γλάρων τις κραυγές που πανικός τους πιάνει.
Μπήκα μέσα στ’ αμάξι μου κι έκανα προσευχή
Για κάθε έναν αδελφό που δυστυχώς νοσεί.
Καθώς απομακρύνθηκα απ’ το παλιό καρνάγιο
Στο νου ένα εδάφιο μου έδωσε κουράγιο.
Βρίσκεται στο προφητικό βιβλίο του ΗΣΑΙΑ
Εδάφιο εικοσιτέσσερα, κεφάλαιο τριάντα τρία
Κανένας κάτοικος της γης δεν πρόκειται να πει
Πως έχει αρρωστήσει μέσα στη νέα γη!!
Εύχομαι ανάμεσά τους να είμαστε κι εμείς
Είτε είμαστε τώρα ασθενείς μα και οι υγιείς !!