Θανάσιμη απόφαση

Θυμίζει τέλος εποχής, σαν πρώτες στάλες της βροχής
Που διώξαν το καλοκαίρι.
Η ελπίδα για αιώνια ζωή σου ‘πεσε απ’ το χέρι
Και τώρα μόνη ψηλαφείς κάπου για ν’ ακουμπήσεις
Το βήμα σου μετέωρο, σκέψου που θα πατήσεις!
Σε κάδο ανακύκλωσης ρίξε τα όνειρα σου
εφόσον έβγαλες τον ΓΙΑΧ μέσα από την καρδιά σου
Μελλοντικά σου σχέδια για μια ζωή ωραία
Δεν θα ευδοκιμήσουνε γιατί είναι λαθραία
Στα πάθη σου κρατούμενη, ανήμπορη ν’ αντιδράσεις
Να αποδράσεις δε θέλησες και τα δεσμά να σπάσεις.
Κατάδικος θα εκλιπαρείς  να ανασταλεί η ποινή σου,
Μία ποινή θανατική διάλεξες στη ζωή σου!
Ατέρμονες προσπάθειες κάποιων για να σωθείς
Το χέρι τους δεν το ‘πιασες , θέλησες να χαθείς
Αυτόν που αφιερώθηκες πρόδωσες με ευκολία
Τα ένοχα συναισθήματα δεν φέρνουν ευτυχία
Πρόδωσες φίλους συγγενείς μα και τους αδελφούς σου
Φιλία μ’ άλλους διάλεξες , τους μέχρι χθες εχθρούς σου
Εις γνώση σου ξεκίνησες ταξίδι τραγικό
Με αμαξοστοιχία που πέφτει σε γκρεμό
Καλό ταξίδι άκυρο κάποιος να ευχηθεί
Εφόσον ο προορισμός είναι η καταστροφή
Ροή  αγίου πνεύματος διέκοψες εσύ
Πλέον στο νου και στην καρδιά άλλος θα κατοικεί
Ξέρω ακούγεται σκληρό μα είν’ αληθινό
Ο Σατανάς απόκτησε μια ακόμη οπαδό
Ζήσε λοιπόν κι απόλαυσε ότι αυτός προσφέρει
Χόρτασε γεύμα πλούσιο από δαιμόνων χέρι
Μα σαν ξεσπάσει ο Αρμαγεδών δε θα ‘ναι αδικία
Μες τους πολλούς που θα χαθούν
Να ‘σαι και συ άλλη μία
Ελπίζω να αφυπνιστείς εσύ και κάποιοι άλλοι
Γιατί όπως ξέρεις ζύγωσε η θλίψη η μεγάλη!
Κοντά στο Στοργικό Θεό και πάλι να βρεθείς!
Κρατήσου απ’ το Χέρι Του αν θες να σηκωθείς!
Διαχειρίσου τη ζωή γιατί είναι δική σου
Θάνατος ή Αιώνια ζωή , η απόφαση δική σου!!!!

Στα Ρηχά του Βάλτου

Προτείνω σ’ ένα σκηνικό όλοι εμείς να μπούμε
Μέσα σε ζούγκλα νοερά για λίγο να βρεθούμε
Προορισμό τη ζούγκλα δεν είχαμε σαφώς
Αιτία που βρεθήκαμε εκεί είν’ ο καιρός
Σε καταιγίδα έπεσε μέσα τ΄ αεροπλάνο
Χτυπήθηκε από κεραυνό στη ζούγκλα από πάνω
Νοιώθουμε όλοι τυχεροί μέσα στην ατυχία
Γιατί ανθρώπινη ζωή δεν χάθηκε καμία

Κάποιοι από μας πονάνε και είναι ζαλισμένοι
Μα ευτυχώς είναι ελαφρά όλοι τραυματισμένοι
Στόχος η επιβίωση είναι του καθενός
Να βγούμε από τη ζούγκλα όσο είναι καιρός
Κρύβονται μες τη βλάστηση άγρια αρπακτικά
Μα εμείς μία ομάδα δεμένη σαν γροθιά
Σε μονοπάτι δύσβατο βαδίζουμε γοργά
Να φτάσουμε στο ξέφωτο που φαίνεται αμυδρά

Μα δυστυχώς εμπόδιο τεράστιο μπροστά
Υπάρχει ένας βούρκος με βρώμικα νερά
Αυτόν τον βούρκο όλοι μας πρέπει να τον διαβούμε
Απ’ τα νερά τα βρώμικα όλοι θα λερωθούμε
Τα βήματα μας σταθερά κι από ρηχά σημεία
Στο βούρκο δε βουλιάζουμε από απροσεξία
Εδώ θα ήτανε καλό να αναρωτηθούμε:
Δεν μας θυμίζει η σκηνή την εποχή που ζούμε?

Διασωθέντες όλοι μας από την αμαρτία
Εκείνη των πρωτόπλαστων, χάρη σε μια θυσία
Ο Γιος μας εξαγόρασε μας έδωσε ελπίδα
Που μες τη ζούγκλα της ζωής μοιάζει με ηλιαχτίδα
Ο νέος κόσμος του Θεού το ξέφωτο μπροστά μας
Θα απαλλάξει σίγουρα τ’ ανθρώπινα δεινά μας
Μα δυστυχώς στο βούρκο είμαστε αναγκασμένοι
Να ζούμε αυτόν του Σατανά αν και διασωσμένοι

Στιγμή μη χαλαρώσουμε και επαναπαυθούμε
Στο βούρκο αν βουλιάξουμε σίγουρα θα πνιγούμε!
Τα ρούχα κι αν θα λερωθούν μη στεναχωρηθούμε
Τα σώματα ας προσέχουμε μήπως και μολυνθούνε
Στο βάλτο ας βαδίζουμε στα πιο ρηχά νερά
Στο ξέφωτο το βλέμμα να ‘χουμε σταθερά!

Χνάρια του Νου

Η ζωή μου κελί, και εγώ μέσα κλεισμένος,
ερήμην ισόβια καταδικασμένος
Απόδραση στ’ όνειρο ο νους μου δραπέτης,
Και της ανεύρετης χαράς αιώνιος επαίτης.
Χρόνια απ’ το λαβύρινθο του νου θέλω να βγω
Μα πάντα λάθος διαδρομή εγώ ακολουθώ.
Τριγύρω άνθρωποι πολλοί μα η ανθρωπιά χαμένη,
Η ελπίδα άγκυρα ψυχής σε βούρκο βουτηγμένη.
Ρουφιάνοι του συστήματος και γλύφτες βολεμένοι
Με προσωπείο ψεύτικο ζούνε ευνοημένοι.
Μάσκα στο πρόσωπο φορούν, φιλία σου ζητάνε,
Με δάκρυα κροκοδείλια πολλούς εξαπατάνε!
Να σπάσω θέλω τα δεσμά που με κρατάν δεμένο
Το νου φυγά ελεύθερο να δω ευτυχισμένο .
Μ’ αυτό μοιάζει αδύνατο γι’ αυτό τα μάτια κλείνω
Απ’ το μπουντρούμι νοερά την πόρτα του ανοίγω.
Φαράγγια και βουνοκορφές, λημέρι της ψυχής
Κι άλλοτε κατακόμβες στα σπάργανα της γης.
Υπόγειες διαδρομές τη σκέψη γαληνεύουν,
Εκεί που λαχταρά ο νους συχνά τον ταξιδεύουν.
Στου ουρανού τα σύνορα, σ’ ωκεανών τα βάθη,
Σε φτωχικούς καταυλισμούς ανθρώπων δίχως πάθη.
Εκεί ‘δα τους κύκνους να πετούν, άλογα να καλπάζουν ,
Των κέδρων δάση βροχερά που αετοί φωλιάζουν.
Εκεί αποκτούν τα άψυχα φωνή και μου μιλάνε,
Του καταρράκτη τα νερά μοιάζουν να τραγουδάνε.
Ο πελαγίσιος άνεμος χάδι στο πρόσωπό μου,
Και η ηχώ του ποταμού νανούρισμα γλυκό μου!

Ετούτη τη χερσόνησο δεν πλήττουν οι μουσώνες,
Ούτε το οροπέδιο βρίσκουν βαριοί χειμώνες .
Τόπος ανεξερεύνητος που ευδοκιμεί η αγάπη,
Δεν είναι φαντασίωση μήτε και αυταπάτη.
Αν λαχταράς φίλε κι εσύ για να βρεθείς κοντά μου
Στου νου τα χνάρια πάτησε μέσα απ’ τα ποιήματα μου!!