Προς γνώση και συμμόρφωση

Το ποίημα αφιερώνεται σ’ όλους τους αδελφούς

Που ‘ναι οικογενειάρχες με κόρες  και με γιους

Σκοπός του ποιήματος αυτού είναι να βοηθήσει

Προβλήματα με τα παιδιά κάποιον πριν συναντήσει

Γι αυτό και απευθύνεται λοιπόν στις κεφαλές

Σ’ όλους τους πατεράδες μ’ αρχές χριστιανικές

Σαφώς και απευθύνεται πρωτίστως σε εμένα

Που ‘χω παιδιά ελεύθερα ,έχω και παντρεμένα

Η ανατροφή ενός παιδιού για να ‘χει επιτυχία

Θα εξαρτηθεί αν άρχισε από μικρή ηλικία

Στην ηλικία των παιδιών  αυτήν την τρυφερή

Φρόντιζαν και οι δυο γονείς να είναι στοργικοί

Θέλανε τ’ ακριβότερα πάντα για τα παιδιά τους

Δίνοντας τα καλύτερα θερμά αισθήματά τους

Μα ίσως από τότε να πέρασε καιρός

Και έγινε η μπέμπα δεσποινίς κι ο μπέμπης νεαρός

Σε σας που έχετε παιδιά πριν απ’ την εφηβεία

Ή ίσως μεγαλύτερα είναι σε ηλικία,

Προτείνω ένα ταξίδι πίσω στο παρελθόν

Τότε που το παιδάκι σας ήταν λίγων μηνών..

Σκεφτείτε πόσο χρόνο περνούσατε μαζί

Φροντίζοντας παράλληλα  κακό μην του συμβεί

Το χέρι του κρατούσατε στα πρώτα βήματά του

Κι ίσως χαμογελούσατε απ’ τα καμώματά του

Πόσες φορές κρυβόσασταν κι έψαχνε να σας βρει;

Στις πρώτες αταξίες του εσείς ανεκτικοί!

Το σ’ αγαπώ πολλές φορές του ‘χατε ψιθυρίσει,

Και τρυφερά στο μάγουλο το είχατε  φιλήσει!

Κι ενώ περνούσε ο καιρός φροντίζατε εσείς

Να διδαχτεί αλήθειες της γραφικής αρχής

Σκεφθείτε λίγο αδελφοί στην πρώτη του ομιλία

Το τρακ που είχατε εσείς μέσα στην εκκλησία!

Πάντα το επαινούσατε όταν αυτό απαντούσε

Και κρυφοκαμαρώνατε άλλους σαν χαιρετούσε!

Συχνά τον κανακάρη σου με τίτλους προσφωνούσες

«λεβέντη» ή «παλικάρι μου», τ’ όνομα τ’  αγνοούσες

Κι αν ήταν η κορούλα σου, τη φώναζες «μωρό μου»

«κουκλί μου, πριγκηπέσα μου», ίσως και «όνειρό μου»!

Μα σήμερα όμως αδελφέ κάτσε κι αναλογίσου

Ποιους τίτλους χρησιμοποιείς συχνά για το παιδί σου;

Εκφράσεις όπως άχρηστε, ανόητε ή τεμπέλα

Μήπως τις χρησιμοποιείς; Τα λέω και για μένα!

Θυμήσου πως απέναντι υπάρχει το παιδί σου

Κι αν το παροξύνεις η ευθύνη είναι δική σου!

Ίσως να ‘ναι στο μπόι  σου μπορεί και πιο ψηλό

Μπορεί και να σου μοιάζει και να ‘ναι ζωηρό!

Ίσως μ’ αυτό το στίχο γελάς τώρα εσύ

Μα βάλε το μυαλό σου λίγο να θυμηθεί:

Πριν πόσο καιρό αγκάλιασες  την κόρη ή το γιο;

Φιλώντας τα και λέγοντας « πολύ σε αγαπώ»;

Στο λάθος τους πότε έγινες  σκέψου το άλλοθι τους;

Τονίζοντας πως πάντοτε θα είσαι εσύ μαζί τους;

Χτίστε γονείς με τα παιδιά μια γνήσια φιλία!

Για να ‘ναι πάντα ανοιχτή η γραμμή επικοινωνίας!

Περιουσία αμύθητη είν’ και   κληρονομιά

Δώρα ζωής από το Γιαχ φίλοι μου τα παιδιά!

Συχνά ας προσευχόμαστε μαζί με τα παιδιά μας

Εκθέτοντας στον Γιαχ  γι’ αυτά τα συναισθήματά μας!

Ας κάνουμε τ’ αδύνατα όλοι μας δυνατά

Στο Νέο κόσμο του Θεού να είμαστε με αυτά!!!  

Τέκνων Υποχρέωση

Το ποίημα αφιερώνεται Παιδιά από εμένα
Είτε είστε ελεύθερα, είτε και παντρεμένα.

Στην Εφεσίους επιστολή 6: 1-3
Δίνεται μία εντολή για σας και νουθεσία.
Γράφει πως πρέπει να τιμάς πατέρα και μητέρα
Είναι εντολή από το θεό, το Στοργικό Πατέρα
Είν’ Θεϊκή απαίτηση για σας μες τη ζωή
Κι ο λόγος για να ζήσετε αιώνια στη γη

Για σας λοιπόν που βρίσκεστε σε νεαρή ηλικία
Ή εσάς που τώρα βγήκατε από την εφηβεία
Το νόμο «Τίμα τους γονείς» που ‘ναι απ’ το Θεό σας,
Πόσο τον εφαρμόζεται εσείς στον εαυτό σας;

Ο τρόπος να αποδώσετε τιμή προς τους γονείς σας
Όπως καταλαβαίνεται είναι η υπακοή σας
Αυτό φαντάζει δύσκολο για κάποιους νεαρούς
Εφόσον συνεπάγεται με περιορισμούς….

Μα αφού ο Θεός στα σπιτικά διόρισε ηγεσία
«καλύτερη η Υπακοή είναι απ’ τη θυσία»

Γι αυτό όταν θέτουν οι γονείς όρους προς τα παιδιά τους
Θέλουν λιμάνι απάνεμο να ‘ναι τα σπιτικά τους

-Τι ώρα απ’ τη νυχτερινή βόλτα θα επιστρέψουν,
-Το ντύσιμο ή τα μαλλιά πως πρέπει να κουρέψουν,
Ίσως πιστεύουν τα παιδιά πως μόνο αυτά αφορούνε
Και αντιδρούν προς τους γονείς εάν αναμειχθούνε

Μα οι γονείς Θεοδότη έχουνε εξουσία

Και απαιτείτε σεβασμός σε αυτήν την ηγεσία

Γι αυτό αν είσαι νεαρός κάτσε κι αναλογίσου,
Αν σ’ αγαπάει πιο πολύ άλλος απ’ τους γονείς σου!
Το ξέρεις πως ξενύχτησαν σαν ήσουνα μωρό
Μα και το τι τραβήξανε να φτάσεις ως εδώ

Και τώρα στα δεκάξι σου ή στα δεκαεφτά
Πιστεύεις πως γνωρίζεις από εκείνους πιο πολλά!(;)

Εάν πιστεύεις πιο έξυπνος είσαι απ’ τους γονείς σου,
Γι αυτό δε δέχεσαι εσύ τη διαπαιδαγώγηση σου,
Τις Παροιμίες άνοιξε κεφάλαιο δεκαπέντε,
Να δεις πως σε αποκαλεί το εδάφιο το πέντε:

Ανόητο αποκαλεί το γιο ή τη θυγατέρα,
Τους όρους που δεν σέβεται πατέρα ή μητέρας.

Προς τους γονείς ο σεβασμός δεν είναι προαιρετικός
Και μην αντιμιλάτε,
Το απαιτεί ο Ιεχωβά αυτό μην το ξεχνάτε!

Σκεφτείτε αν είστε ατίθασα ή και εριστικά
Ότι ωθείτε τους γονείς σε μέτρα δραστικά
Ενώ αν είστε υπάκουα παιδιά προς τους γονείς σας
Την ευλογία του Θεού θα ‘χετε στη ζωή σας!

Τι γίνεται όμως με σας που είστε παντρεμένα;
Από αυτήν την εντολή είστε απαλλαγμένα;

Σκεφτείτε μία κατάσταση που ‘ναι υποθετική
Μα δυστυχώς κάποιες φορές είναι πραγματική!

Μία αδελφή μας μόνη δυο κόρες κόρες συντηρεί
Σωστά τις ανατρέφει με αγάπη και στοργή!
Ενώ για χρόνια είναι αυτή στο σπίτι ηγεσία
Φρόντιζε να το κάνει αυτό πάντα με παρρησία

Η μια κόρη μεγάλωσε κι έφτασε ο καιρός

Την πόρτα της την χτύπησε αρραβωνιαστικός
Μετά από λίγους μήνες του γάμου τελετή
Ήρθε και ακολούθησε δεξίωση λαμπρή!

Κι όπως στα παραμύθια ενώ ζούσαν καλά,
Μιλούσαν για την αδελφή υποτιμητικά…
Σκεφτείτε πως αισθάνθηκε σαν έφτασαν στ’ αυτιά της
Τα δυσμενή τα σχόλια που έκαναν τα παιδιά της;

Αλήθεια όμως πως ένοιωσε και ο Ιεχωβά;
Μήπως αυτό του θύμισε κάτι από Σατανά;

Δεν απαλλάσσεστε λοιπόν κι ας είστε παντρεμένα
Να σέβεστε πάντα τους γονείς είστε υποχρεωμένα!

Κι αν είσαι εσύ σκαπάνισσα μέσα στην εκκλησία
Με νούμερα τριψήφια στου έργου τα δελτία
Αν σέβεσαι τη μάνα σου ρώτα τον εαυτό σου,
Μήπως δεν είναι αποδεκτό το έργο στο Θεό σου;

Πρεσβύτερος ή διάκονος αν είσαι διορισμένος,
Πιστεύοντας απ΄το Θεό πως είσαι ευλογημένος,
Εάν δε σέβεσαι γονείς, ή τα πεθερικά σου,
Το εδάφιο που ακολουθεί θα σκίσει την καρδιά σου

Λέει στο Δευτερονόμιο 27:16
Κάτι που όλα τα παιδιά πρέπει να συνταράξει:
«Όποιος φερθεί προς τους γονείς περιφρονητικά,
Καταραμένος είναι λέει ο Ιεχωβά»

Τελειώνοντας το ποίημα αυτό συμπέρασμα είναι ένα!
Παιδιά σεβαστείτε τους γονείς για να είστε ευλογημένα!!!!

Ο Άσωτος Υιός

Μία σκέψη το μυαλό μου χρόνια τώρα το πονά
Πάντα με καταρρακώνει κλαίγοντας τα δειλινά.
Ποια να είναι η αιτία, τί δεν πράξαμε σωστά
Κι έφυγε απ’ την αλήθεια το ‘να από τα δυο παιδιά?

Σαν μαχαίρι μας πονάει που γυρίζει στην πληγή
Όσο βλέπω η ημέρα του Θεού πως δεν αργεί!
Τον Ιεχωβά με ζήλο, υπηρετούσαμε εμείς
Σε όλες τις υποχρεώσεις, όλοι πάντα συνεπείς.

Σ’ ανθρώπους μιλάμε για το Θεό,
για να σωθούνε απ’ το κακό
Που σύντομα θα ‘ρθει πάνω στη γη,
Πες μου παιδί μου πού θα ‘σαι συ?

Νύχτες ολόκληρες να κοιμηθώ
δεν καταφέρνω κι αναπολώ
Τις ώρες εκείνες που εγώ και εσύ ,
μελέτη κάναμε απ’ τη γραφή.

Θυμάμαι την πρώτη σου την ομιλία, σε χειροκρότησε η εκκλησία
Μ’ αυτά ανήκουνε στο παρελθόν απόφαση πήρες να είσαι απών.
Ότι διδάχτηκες απ’ τους γονείς ,πες μου παιδί μου γιατί αγνοείς ?

Κάτω απ’ τα πόδια μας χάθηκε η γη
σαν πήρες παιδί μου την απόφαση αυτή.
Γιατί να συμβεί σε εμένα αυτό ?
ρωτάει η μητέρα σου και γω τον Θεό.
Τι πρέπει να κάνω, πώς να φερθώ?
Δείξε μου θεέ μου, παρακαλώ!

Το θέμα γνωρίζω πως είναι λεπτό
Κατάλληλο θέλει αυτό χειρισμό.
Και εφόσον ανήκουμε σε εκκλησία
ποιμένων δεχόμαστε τη νουθεσία

Στοργική είναι μα και σταθερή
κοιτάμε μπροστά, όσο κι αν μας λυπεί.
Ενίσχυση παίρνουμε απ’ το Θεό
τον πρώτο που γνώρισε στασιασμό.

Διαβάσαμε εδάφιο απ’τη γραφή
στην προς Γαλάτας επιστολή
«δικό του φορτίο ευθύνης βαστά, ο κάθε δούλος του Ιεχωβά».
Στο Θεό μας υπόλογος θα βρεθεί δυστυχώς,
Για πορεία που διάλεξε να ‘χει αυτός.

Πρεσβύτεροι μου ‘παν δεν είναι σωστό
Το σφάλμα σε μένα να ψάχνω να βρω.
Παράδειγμα έφεραν βιβλικό
Στη θέση μου έβαλαν αυτοί τον Θεό.
Όταν ένα απ’ τα παιδιά του, τα αγγελικά
θέλησε να στασιάσει, έφταιγε ο Ιεχωβά?
Κι όταν ο Αδάμ κι Εύα, πέσανε σε στασιασμό
Θα ‘ταν λογικό ευθύνες, να ζητάμε απ’ τον Θεό?

Οι πρεσβύτεροι μ’ αγάπη επουλώσαν μια πληγή,
Και οι αδελφοί είν’ αλήθεια έχουν συμπαρασταθεί.

Βαρύ φορτίο απ’ την καρδιά,
αλήθεια μας έφυγε με όλα αυτά,
Που συζητήσαμε με αδελφούς
που μας στηρίζουν μας αγαπούν.

Σαν γονείς πρέπει μια στάση, να κρατάμε σταθερή,
Με αγάπη, μα να δείχνει πως μας πίκρανε πολύ!
Κι ίσως κάποτε ποιος ξέρει, τ’ όνειρό μας είν’ αυτό
Κάποια μέρα να επιστρέψει σαν τον άσωτο υιό!