Ορφανή Καρδιά

Πατέρα σ’ έχασα νωρίς , κι έχασα τη χαρά μου,
Κλονίστηκε το βήμα μου κι ορφάνεψε η καρδιά μου.
Κυματοθραύστης ήσουνα στου κόσμου την μανία,
Στο χάδι σου τη θαλπωρή έβρισκα κι ηρεμία.

Έμεινε αναπλήρωτο κενό μες την καρδιά μου
Να το γεμίσουν δεν μπορούν ούτε τα δάκρυά μου!
Η εικόνα σου είναι νωπή μες τη διάνοιά μου,
Η μέρα ξεκινά αλλιώς, αν έρθεις στα όνειρά μου!

Φωτογραφίες σου πολλές σα θησαυρό φυλάω
Τα βλέφαρά μου μόνιμα υγρά σαν τις κοιτάω.
Ξέρω θα έρθουνε χαρές πολλές μες τη ζωή μου,
Θα είναι όμως ορφανές, δεν θα ‘σαι συ μαζί μου!

Μα! Τον πόνο μου πιο ελαφρύ τον κάνει μια ελπίδα,
Μέσα σε μαύρα σύννεφα μοιάζει με ηλιαχτίδα!
Υπόσχεση Δημιουργού στη Βίβλο είν’ γραμμένη,
Λέει πως θα ξυπνήσουνε όλοι οι πεθαμένοι.

Τη μέρα εκείνη λαχταρώ να σε σφιχταγκαλιάσω
Και ένα είναι σίγουρο, δεν θα σε ξαναχάσω!

Αναζητώντας τον Θεό

Μαύρο δάκρυ στάζει η πένα
Καθώς γράφει στο χαρτί,
Περιγράφοντας τον πόνο,
Τον λυγμό του ποιητή.

Όσο χρώμα και να βάλω
Να ‘ν’ το ποίημα χαρωπό,
Μαύρο πέπλο το σκεπάζει
Κι είναι πάλι σκοτεινό!

Άνοιξη ήρθε μα εγώ κρυώνω,
Το φως του ήλιου δεν φτάνει εδώ,
Σαν σε κελί η ζωή μου κλεισμένη,
Θεέ μου ως πότε θα δεινοπαθώ?

Επαναστάτησε το μυαλό μου,
Ένας δραπέτης που τρέχει μακριά,
Μα όπου κι αν πάω μ’ ακολουθούνε,
Της αμαρτίας μου τα δεσμά .

Το δόλιο μου σώμα, σκαρί σκουριασμένο,
Δαρμένο από κύματα ωκεανών,
Από παθήματα βαθιά χαραγμένο,
Αναρωτιέμαι αλήθεια, αξίζει να ζω?

Ρώτησα ανθρώπους με μαύρα ράσα,
Που σκήπτρο κρατούσαν και είχαν γενειάδα,
Θέλημα μου ‘παν πως είναι Θεού,
το δάκρυ της χήρας, του ορφανού.

Θεέ μου συγχώρα με είν’ αμαρτία,
Μα τι τους κρατάς (?), αυτοί ‘ναι θηρία,
Η ίδια Θεέ μου είναι γενιά
Πατέρα της έχει τον Σατανά!

Συγγένεια έχουν Θεέ μου αυτοί
Με ‘κείνους που σκότωσαν το γιο σου στη γη!

Πιστά παραδόσεις ανθρώπων κρατούν,
Τον Άγιο σου λόγο τον αγνοούν
Ίχνος δεν έχουν από ανθρωπιά
Στη θλίψη θανάτου βγάζουν λεφτά!

Ηγέτες, Άρχοντες, Πολιτικοί,
Πως καταντήσατε αυτή τη ζωή!
Υπερηφάνεια, Δόξα κι Εθνικισμός,
Σε μι’ άκρη του νου σας Υπάρχει ο θεός?

Ανάγκη να πάρω ανάσα βαθιά
Μα ο αέρας μολύνθηκε απ’ τα τοξικά.
Νερά π’ αναβλύζανε απ’ τη γη καθαρά,
το θάνατο σπέρνουν απ’ τα χημικά.

Στο Θεό μου ευθύνη δε ρίχνω ,γιατί,
Τον υπεύθυνο βρήκα μες τη γραφή
Λιοντάρι βρυχάται πάνω απ’ τη γη,
Όσιους ψάχνει να καταπιεί.

Η ώρα όμως ζύγωσε ήρθε ο καιρός
Ρομφαία φλεγόμενη να πάρει ο Χριστός!
Λιοντάρι και δαίμονες να αφανίσει,
Τους ουρανούς και τη γη μας να καθαρίσει!

Μα τότε Θεέ μου παρακαλώ,
Καινούργιο ποίημα να γράψω εγώ.
Εικόνες παράδεισου να ‘χει πολλές
Που σήμερα είναι αυτές νοερές.

Και όσοι το ακούνε μαζί με εμένα
Δόξα και Αίνο να δίνουν σε Σένα!!!

Άγνωστη Λέξη

Σε άγνωστη πόλη με χρώμα και ήχο,
Που πλημμυρίζουν συνθήματα τον κάθε της στίχο,
Μαζί μου φίλε κι αδελφέ γίνε συνοδοιπόρος,
Της πεμπτουσίας της ζωής ψάχνω ποιος είναι ο όρος.

Μια περιπλάνηση είναι η ζωή μας ,
Ένα ταξίδι δίχως σκοπό,
Σ’ όλο τον κόσμο κι αν ταξιδέψεις,
Καταλήγεις στον ίδιο προορισμό.

Ζώντας με υποκατάστατα ψεύτικης ευτυχίας,
Βιώνει το σώμα τη φθορά αρχαίας αμαρτίας.
Ένας αγώνας διαρκής δίχως να έχει στάσεις,
Σαν να ‘μαστε στην έρημο γυρεύοντας οάσεις.

Σ’ αυτήν την αναζήτηση πολλοί έχουν εμπλακεί,
Στον κόσμο των ονείρων τους έχουν παγιδευτεί.
Δια πυρός και σιδήρου χαμένες ζωές,
Την ευτυχία αναζητούν σε λάθος παρυφές

Κάποιοι τα πλούτη αναζητούν κι έγιναν υλιστές
Άλλοι κλειστήκαν σε κελιά σε όρων κορυφές
Στη μάχη με τα πάθη τους γυρεύουν τον εχθρό τους.
Τις περισσότερες φορές είναι ο εαυτός τους.

Άλλοι πάλι στο σύστημα για να ‘ναι αποδεκτοί
Γίνονται καραγκιόζηδες, της μόδας αρεστοί.
Μοιάζουν με χαμαιλέοντα, το χρώμα τους αλλάζουν
Θέλουν μ’ αυτό το καμουφλάζ στο ρεύμα να ταιριάζουν

Πολλοί άλλοι την κορυφή ψάχνουνε με μανία
Να γίνουνε σπουδαίοι έχουν φιλοδοξία
Σε απολαύσεις αναζητούν να βρουν την ευτυχία
Για να ζεστάνουν την καρδιά που παραμένει κρύα

Κι αν δείχνουν ατσαλάκωτοι είναι φτιασιδωμένοι
Στο κατά βάθος άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι
Σε ανέμους τέσσερις σαν τέφρα ριγμένη,
Της ζωής τους τα θρύψαλα κοιτούν απελπισμένοι

Φτωχοί από αισθήματα και από συναισθήματα
Δεν μάθαν τι είναι τρόποι
Εκμεταλλευτήκαν τη στιγμή και γίνανε καιροσκόποι

Κι αν ζουν σε σπίτια ακριβά που μοιάζουν με παλάτια
Τη μοναξιά τους ίσως δεις κοιτώντας τους στα μάτια
Της ευτυχίας το κλειδί χαμένο στο μυαλό τους
Η λέξη αγάπη άγνωστη στο λεξιλόγιο τους

Μα εγώ σε παραπήγματα και ξύλινες παράγκες
Σε λασπωμένες γειτονιές βρήκα γνήσιες αγάπες
Εκεί μοιάζουν ηλιόλουστες κι αν βρέχει οι Κυριακές
Κι όσο κι αν κλαίει ο βοριάς βρήκα καρδιές ζεστές

Αιτία στην ψυχή τους οι βαθιές χαρακιές
Που ο πόνος του άλλου να τρέχει σε αυτές!
Ξέρουνε να μοιράζονται χαρές μα και τον πόνο
Η χήρα και το ορφανό ποτέ δεν μένει μόνο…

Στης ζωής τον κανόνα εξαίρεση μοιάζουν
Το συμφέρον πάντα του αδελφού φροντίζουν να κοιτάζουν
Κι αν είναι όλοι ατελείς, τα λάθη παραβλέπουν,
Γνωρίζουν του Ιεχωβά τα μάτια πως τους βλέπουν!

Εκείνος όλο Αγάπη μας έδωσε αξία
Δίνοντας γιο μονάκριβο λυτρωτική θυσία!!
Χάρη σε Αυτόν παρέμεινε η ελπίδα ζωντανή
Να γίνουμε όλοι κάτοικοι σε μία νέα γη!

Είθε να ζήσουμε όλοι μας αυτήν την ευλογία
Αφού η αιώνια ζωή είναι η πεμπτουσία!!!!