Τέλειος Δεσμός

Κάποιοι μου λέν τα ποιήματα πως είν' πολύ ωραία
Ιδίως αυτά που έχουνε της Βασιλείας νέα!
Ο στόχος ο ίδιος πάντοτε να σας ευχαριστήσω
Μα αυτό το ποίημα το 'γραψα να σας προβληματίσω

Προβληματίστηκα κι εγώ για να'μαι ειλικρινής
Σ'έναν τομέα ένοιωσα πως είμαι ελλειπής
Πρεσβύτερος αν είσαι ή διακονικός,αν είσαι ολοχρόνιος ,
Ή απλά ένας αδελφός, ή αν είσαι γένος θηλυκού δεν έχει σημασία
Τα λόγια του Ιησού Χριστού έχουν μεγάλη αξία!

Η αγάπη θα ήταν το γνώρισμα είπε στους μαθητές
Αγάπη ανυπόκριτη κι ανιδιοτελές
Αυτή ήταν η αγάπη που έδειξε ο Ιησούς
Αφήνοντας υπόδειγμα για όλους τους πιστούς.

Αγάπη δίχως όρια, φραγμούς ή απαιτήσεις,
Μα πρέπει του Ιησού Χριστού το νου να αποκτήσεις
Την ύψιστη τη θέση του που 'χε στον ουρανό
Άφησε εθελοντικά κι ήρθε στη γη εδώ

Μαρτυρικά σε ξύλο άφησε την πνοή
Αντίλυτρο το αίμα του έδωσε για ζωή
Και έτσι αποκτήσαμε ελπίδα όλοι εμείς
Για μίας ατελεύτητης, αιώνιας ζωής

Τώρα λοιπόν καλούμαστε να'μαστε μιμητές
Εφόσον λέμε του Ιησού είμαστε μαθητές
Σαφώς και δεν χρειάζεται εμεις να θυσιαστούμε
Μα με ειλικρινή καρδιά ας αναρωτηθούμε:

«Η αγάπη για τους αδελφούς που 'χουμε στην καρδιά μας,
Μήπως στ' αλήθεια χάνεται μπρος στα συμφέροντά μας?
Η αγάπη μας είν' ίδια για όλους τους αδελφούς,
ή μήπως για κάποιους έχουμε εμείς ενδοιασμούς?»

Προνόμια αν έχεις μέσα στην εκκλησία,
στα βάσανα των αδελφών δείχνεις ευαισθησία?

Αδελφούς που ζούνε μόνοι τους και νοιώθουν μοναξιά
Πόσες φορές τους κάλεσες σπίτι για συντροφιά?

Πόσο καλά γνωρίζουμε όλους τους αδελφούς,
Αν μόνο στις συναθροίσεις βρισκόμαστε μ' αυτούς?

Τα σπίτια ας ανοίξουμε μα πρώτα την καρδιά μας
Άτομα που 'ναι μόνα τους να μπουν στη συντροφιά μας

Αγάπη πρέπει να δείχνουμε για όλους τους αδελφούς
Σκεφτείτε πως αιώνια θα ζούμε με αυτούς!

Τέλειος δεσμός ενότητας η αγάπη αδελφοί
Τονίζεται αυτό συχνά μες την Αγία Γραφή
Απο την πίστη υπερτερεί, χαρίσματα και γνώση
Και απ' τον καρπό του πνεύματος η αγάπη είναι πρώτη

Μα κι απ' τις ιδιότητες της Ύψιστης Μορφής
Η αγάπη πρώτη βρίσκεται απο τις άλλες τρεις.
Κι αφού είμαστε ακόλουθοι του Γιου και του Πατέρα
Μ' αγάπη ας φερόμαστε σε όλους κάθε μέρα.

Στην 1 Κορινθίους κεφάλαιο 13 προτείνω ,
Να διαβάσουμε τα λόγια αυτά τα Θεία.
Και με το χέρι στην καρδιά ν' αυτοεξετασθούμε
ΣΑΝ ΤΕΝΕΚΕΔΕΣ ΠΟΥ ΗΧΟΥΝ μην χαρακτηριστούμε!!!

Στους Φιλους μου

Στον κόσμο το σημερινό μίσος κι αδιαφορία
Άγνωστη λέξη έγινε η γνήσια φιλία.
Η αγάπη χάθηκε νωρίς και το ενδιαφέρον
Κι όποιος στον ώμο σε χτυπά το κάνει από συμφέρον.
Πικρόχολα λόγια, κρυφές μαχαιριές
Διαλύουνε εύκολα φιλίες παλιές.
Μα εγώ έχω φίλους με καρδιές περιβόλια
Δεν τις αγγίζουν της ζήλιας τα βόλια.
Στην χαρά μου γελάνε και στον πόνο μου κλαίνε
Πολύτιμοι όλοι τους, τα χείλη μου λένε.
Θεέ μου ,ζητάω από Σε ταπεινά
Φρόντισε να 'ναι όλοι καλά.
Αυτοί κι οι γυναίκες τους και τα παιδιά τους.
Την ευλογία σου να 'χουν τα σπιτικά τους.
Κομμάτια είναι, στο πάζλ της ζωής μου
Οι άμεσοι έγιναν οι συγγενείς μου.
Συγγένεια μάλιστα πρώτου βαθμού
Αφού είμαστε τέκνα του ίδιου Θεού.
Μα η φιλία λουλούδι είναι, κι έχει ανάγκη από νερό
Το κάθε μπουμπούκι της για να ανθίσει
Να την ποτίζω μ' αγάπη, πρέπει εγώ.
Μα θυρίδα δεν έχω σε τράπεζα εγώ
για να κρύψω ετούτο το θησαυρό.
Γι αυτό και σας κλείδωσα βαθιά στην καρδιά μου
Κι εσκεμμένα έχασα, πιστέψτε τα κλειδιά μου.
Μια συμβουλή στους φίλους μου περνώ μες απ' το ποίημα
Προσέξτε μη χαθεί κανείς γιατί θα είναι κρίμα.
Στο νέο κόσμο του Θεού παρέα να διαβούμε
Και τη φιλία μας αυτή αιώνια να δούμε!

Παραμυθένια Αγάπη

Οι άνθρωποι από παλιά σ' όλα τα παραμύθια
Όμορφα λόγια έλεγαν, αυτή 'ναι η αλήθεια.
Μία φορά και έναν καιρό ήταν ο πρόλογός τους
Και ζήσανε όλοι καλά γνωστός επίλογός τους!

Σαν ήμασταν μικρά παιδιά μ' αγνή καρδιά στα στήθια
Εντυπωσιαζόμασταν μ' αυτά τα παραμύθια.
Ο ήρωας πολλές φορές ίσως να 'σουν εσύ
Καβάλα σ' άσπρο άλογο, κρατούσες και σπαθί!
Έσωζες την πριγκίπισσα, σκότωνες τους κακούς
Στο γάμο σας καλέσατε όλους τους χωρικούς.

Ωραία ακουγότανε στα παιδικά αυτιά μας
Και ίσως μας συνόδευαν στ' αθώα όνειρά μας.
Μα όταν μεγαλώσαμε, σκληρή 'ναι η αλήθεια
Αγάπη κι όμορφες στιγμές, είναι στα παραμύθια!

Κι αν ζήσανε τότε καλά , σήμερα όμως δε ζούνε
Σ' ένα δελτίο ειδήσεων όλοι μπορούν να δούνε!
Δε θα 'ταν όμως όμορφο μέσα στο ποίημα αυτό
Σε καταστάσεις άσχημες εγώ ν' αναφερθώ.

Μιας εξαρχής το ποίημα αυτό θέλω να ενημερώσω
Σ' ευαίσθητους ρομαντικούς θα το αφιερώσω.
Σ' όλους εσάς που έχετε μια θέση στην καρδιά μου
Αδέλφια μου πνευματικά και οικογένειά μου!

Ανησυχίες της ζωής και των παιδιών η έγνοια
Δεν εμποδίζουν τη ζωή να 'ναι παραμυθένια.
Το μυστικό μες τη ζωή μπορείς να εντοπίσεις
Την πιο μεγάλη εντολή μαζί μας να τη ζήσεις!

Γι αυτό και ζούμε αρμονικά, δεν είναι αυταπάτη
Αιτία του Πνεύματος καρπός, της γνήσιας αγάπης!
Αγάπη στον συνάνθρωπο δίδαξε ο Χριστός
Εκτίμηση ιδιαίτερη αν είναι αδελφός.

Στα σπίτια μας ο σεβασμός φέρνει την ηρεμία
Σαν λιμανάκι που κρατά έξω την τρικυμία!
Τα τέκνα από τους γονείς λαβαίνουν νουθεσία
Μαθαίνουνε το σεβασμό από μικρή ηλικία.

Ο σύζυγος τη σύζυγο σέβεται κι αγαπά
Πως είναι σκεύος ασθενές ποτέ δεν το ξεχνά!
Μα και αυτή στον άνδρα της δείχνει υποταγή
Ξέρει καλά το ρόλο της και θα ευλογηθεί!

Αυτές είν' οι οικογένειες μες τη θεοκρατία
Θ' αποτελέσουν σύντομα μια νέα κοινωνία.
Πυρήνα αποτελούν αυτές μέσα στην εκκλησία
Γι' αγάπη θυσιαστική παίρνουν πρωτοβουλία.

Η αλήθεια είναι αδελφοί, χρειάζεται αγώνα,
Γιατί είμαστε όλοι ατελείς πλασμένοι από χώμα!
Μα μόνοι μας δεν είμαστε κι αυτό είναι καλό,
Δούλο μας έδωσε ο Θεός φρόνιμο και πιστό.

Πνευματική τροφή αυτός πλούσια μας προσφέρει
Στις συναθροίσεις τακτικά όλους μας εκπαιδεύει.
Γιατί είμαστε διαρρέοντα σκεύη και αστοχούμε
Στις διατάξεις του πιστά εμείς να ενεργούμε.

Μα είναι στοργικός Θεός την πλάση μας γνωρίζει
Ότι για κείνον κάνουμε , Αυτός αναγνωρίζει.
Εκείνος βλέπει τις καρδιές που 'χουν ευαισθησία
Τις επιλέγει στοργικά να γίνουν εκκλησία.

Ο Ιεχωβά μας διάλεξε για να 'μαστε δικοί του
Κάποιες γίνανε κόρες του και κάποιοι γίνανε γιοι του!
Σαν κοσμικοί ίσως ζούσαμε σε βούρκο και σε λάσπη
Άτομα ιδιοτελή και φορτωμένα πάθη.

Θυμάμαι κάποιους που 'ψαχναν σε όχθη ποταμού
Να βρούνε μες τη λάσπη ρινίσματα χρυσού.
Στη λάσπη όσο ήτανε δεν είχανε αξία
Μα αξίζουνε σαν κόσμημα μία περιουσία !
Εφόσον βλέπει κόσμημα ο Θεός την εκκλησία
Ας μείνουμε όλοι μακριά απ' την ακαθαρσία!

Για να 'χει τι να αποκριθεί σ' αυτόν που ονειδίζει:
ΔΕΣ! Έχω ένα λαό στη γη που τη ζωή αξίζει!
Μία ζωή αιώνια γεμάτη ευτυχία
Σε μία γη παράδεισο ,τέλεια κατοικία!

Σκεφθείτε λίγο αδελφοί της κάθε εκκλησίας,
Μέλη θ' αποτελέσουμε μιας νέας κοινωνίας.
Απ' τη χαρά το δάκρυ μας στα μάτια θα κυλήσει
Και η Αγάπη απ' την καρδιά τότε θα ξεχειλίσει.

Στον κραταιό μας το Θεό ας δώσουμε λατρεία
Γιατί αξίζει μόνο αυτός Θεία κυριαρχία!!

Ο Χρόνος

Ο χρόνος λεν είναι γιατρός κι αυτό είναι αλήθεια
Γιατρεύει πόνους φυσικούς μα και πληγές στα στήθια
Εκτός όμως από γιατρός είναι και κάτι άλλο
Σοφά τον χαρακτήρισαν δοκιμαστεί μεγάλο

Αγάπη δοκιμάζει αυτός την πίστη, την φιλία,
Σημαντικά μες τη ζωή είναι αυτά τα τρία
Ότι δεν είναι γνήσιο αυτός το φανερώνει
Κι ίσως αυτό στ’ αλήθεια κάποιους να τους πληγώνει
Στο χρόνο η αγάπη , η γνήσια αντέχει
Μοναδική, κι είναι ευτυχής αυτός που την κατέχει
Πόσοι δεν είπαν σ’ αγαπώ χωρίς να το ‘χουν νοιώσει
μα ο χρόνος αδιάψευστα το έχει φανερώσει!

Πόσα στ’ αλήθεια σ’ αγαπώ λεν’ οι ερωτευμένοι,
όταν πρωτογνωρίζονται και είν’ ευτυχισμένοι?
Μετά από χρόνια αν τους δεις δεν πάνε χέρι-χέρι
Κι ίσως στ’ αλήθεια εκπλαγείς αν άλλαξαν και ταίρι!

Ή πόσους δεν γνωρίζαμε που είπαν σ’ αγαπώ
Μάλιστα αφιερώθηκαν στον ύψιστο Θεό,
Μα τώρα απ’ έξω βρίσκονται απ’ την σωστή οδό?

Το ίδιο για την πίστη ισχύει ακριβώς
Σώζεται όποιος στο τέλος θ’ αποδειχθεί πιστός!
Κι εδώ ο χρόνος παίζει ρόλο σημαντικό
Δείχνει την πίστη στην καρδιά και όχι στο μυαλό!

Κάποιων η πίστη μοιάζει πηγή που αναβλύζει
Και χέρι αν την φράξει αυτή θα ξεχειλίζει!
Μα με το χρόνο στέρεψαν τα κρύα τα νερά
Απόδειξη πως ήτανε επιφανειακά.

Όσο για τη ΦΙΛΙΑ,
μια λέξη τόσο σοβαρή και με βαριά αξία
Το πέρασμα του χρόνου σαφώς τη δοκιμάζει
Η ψεύτικη μαραίνεται η γνήσια ακμάζει!!!

Κι όταν προκύψει συμφορά δείχνει το πρόσωπό της
Κάνει τον πόνο κτήμα της ,τον σπαραγμό δικό της!

Με πλούτο δεν συγκρίνεται ή με περιουσία
Αυτά μπορούνε να χαθούν μα όχι η φιλία!

Απ’ αδελφό καλύτερα μέσα σε δυσκολία
Είναι ο φίλος, γράφουνε θεόπνευστα βιβλία

Κι εφόσον δώρο του Θεού είναι οι συγγενείς σου,
ΓΙΑ ΓΝΗΣΙΟ ΦΙΛΟ ΚΑΡΔΙΑΚΟ, Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ!!!

Νοερός Καθρέφτης

Τούτο το ποίημα που κρατάς στα χέρια και διαβάζεις
Είναι καθρέφτης νοερός που μέσα εσύ κοιτάζεις.
Εγώ πρώτος τον κοίταξα κι είδα τον εαυτό μου
Συγχώρα με αναφώνησα με φόβο στο Θεό μου!

Και συ μην παρεξηγηθείς αν δεις τον εαυτό σου
Μες στον καθρέφτη αφού κοιτάς θα δεις το πρόσωπό σου.
Βλέπω αδελφέ χτενίζεσαι και την χωρίστρα ισιώνεις
Και συ αδελφούλα βάφεσαι γελάς και καμαρώνεις.

Έτσι καμάρωνα κι εγώ εκεί τον εαυτό μου
Και για ψεγάδια κοίταγα να βρω στο πρόσωπό μου
Μόνο ψεγάδια πίστευα θα ‘χε το πρόσωπό μου
Τέλειο αν και ατελή είχα τον εαυτό μου.

Κι αν τούτο είν’ αμάρτημα, Θεέ μου συγχώρεσε με
Με έλεος Δημιουργέ ζητάω άλειψέ με!
Είμαι καλός Χριστιανός το ‘χω αυτό τσεκάρει
Πρόβατο ήμουν ανέκαθεν δεν ήμουνα κριάρι.

Γι αυτό και αυτοέλεγχο έκανα εγώ συχνά
Κοιτώντας τον καθρέφτη που δίνει ο Ιεχωβά.
Κι ενώ τα έβλεπα καλά όλα στον εαυτό μου
Δεν θα το έλεγα αυτό για κάποιον αδελφό μου!

Αργεί να ‘ρθει συνάθροιση αν και διορισμένος
Με τεύχη ασημείωτα, δεν είναι διαβασμένος!
Το ίδιο κι η γυναίκα του που τα γνωρίζει όλα
Με δίχως τύψεις θα ‘λεγα πως είναι κουτσομπόλα.

Ίσως αυτά που έβλεπα πράγματι να ‘χαν βάση
Μα δυστυχώς την πίστη μου είχαν επηρεάσει.
Με σκέψεις και πικρόχολα λόγια είχα αμαρτήσει
Ξεχνούσα, πνεύμα του Θεού τον είχε διορίσει!

Απέφευγα επιμελώς να ‘μαι στην συντροφιά του
Έκρινα τις παρέες του , την οικογένειά του.
Κι όμως ζητούσα απ’ τον Θεό ,σκύβοντας το κεφάλι
Δύναμη για να συγχωρώ αυτούς που είχανε σφάλλει.

Βεβαίως και μου έδινε δύναμη ο Θεός,
Εγώ όμως δεν την έβλεπα γιατί ήμουνα τυφλός!
Ενώ στο μάτι του αδελφού έβλεπα ένα χορτάρι
Μες στο δικό μου δυστυχώς υπήρχε ένα δοκάρι!

Με προσευχή στον Ιεχωβά άνοιξα τη γραφή
Του αποστόλου Παύλου διάβασα επιστολή.
«Η αγάπη θα καλύψει πλήθος αμαρτιών»
Βεβαίως και τα σφάλματα όλων των αδελφών!

Κατάλαβα πως έσφαλα για ακόμα μια φορά
Συγνώμη αμέσως ζήτησα απ’ τον Ιεχωβά!
Αυτόν που διάλεξε ο Θεός να Του αφιερωθεί
Εγώ χωρίς ενδοιασμούς του ‘κανα κριτική.

Των αδελφών τα σφάλματα εάν μας ενοχλούνε
Μήπως και μεις δεν σφάλουμε, ας αναρωτηθούμε!
Τα χίλια χρόνια ο Θεός γι αυτό θα μας τα δώσει
Τα λάθη του ο καθένας μας για να τα διορθώσει.

Αν κάποιον δεν τον συμπαθείς, τώρα αδελφέ φαντάσου
Στο νέο κόσμο του Θεού να έχεις γείτονά σου!
Μ’ όλους λοιπόν τους αδελφούς να ‘μαστε αγαπημένοι
Μεγάλη θλίψη έρχεται και τι μας περιμένει!

Ίσως αυτόν που σήμερα να μην τον συμπαθούμε
Να γίνει αιτία μια στιγμή εμείς για να σωθούμε!
Γι αυτό λοιπόν ας μοιάσουμε όλοι του Ιεχωβά
Που δεν λογίζει σφάλματα μα βλέπει την καρδιά.

Αιτία ας μην γίνουνε για να σκανδαλιστούμε
Τα λάθη κάποιων αδελφών και ας λογικευθούμε
Κι αφού είναι φαινόμενο αυτό της εποχής
Παράδειγμα επίσκοπος είπε περιοχής.

Μίλησε για σκαντζόχοιρους που ζουν σε κρύα μέρη
Τι κι αν δεν έχουν λογική διδάσκουνε εν μέρει.
Από το κρύο της νυχτιάς κάποιοι απ’ αυτούς ψοφούσαν
Μα βρήκαν μία μέθοδο και έτσι όλοι ζούσαν.

Κάνοντας έναν κύκλο σαν έπεφτε η βραδιά
Ο ένας πλάι στον άλλο κρατιόντουσαν ζεστά
Αυτό ήταν επώδυνο και πρόβλημα μεγάλο
Τ’ αγκάθια του ενός, τρυπούσανε τον άλλο!

Μα η μέρα όταν χάραζε τους έβρισκε εκεί
Ίσως να ‘χαν ματώσει, μα ήταν ζωντανοί!
Πλάσματα δίχως νόηση ξέρουν να επιβιώνουν
Μα και διδάσκουν αδελφούς το πώς να συμβιώνουν!

Σε ευχαριστούμε Ιεχωβά, με την δημιουργία
μας λύνεις κάθε πρόβλημα και κάθε απορία.
Καλά θα κάνουμε λοιπόν μη δυσανασχετούμε
Αν αγκαθάκια αδελφών λίγο μας ενοχλούνε!

Καλύτερα από αδελφούς λίγο γρατζουνισμένοι
Γιατί αν φύγουμε μακριά είμαστε πεθαμένοι!

Άγνωστη Λέξη

Σε άγνωστη πόλη με χρώμα και ήχο,
Που πλημμυρίζουν συνθήματα τον κάθε της στίχο,
Μαζί μου φίλε κι αδελφέ γίνε συνοδοιπόρος,
Της πεμπτουσίας της ζωής ψάχνω ποιος είναι ο όρος.

Μια περιπλάνηση είναι η ζωή μας ,
Ένα ταξίδι δίχως σκοπό,
Σ’ όλο τον κόσμο κι αν ταξιδέψεις,
Καταλήγεις στον ίδιο προορισμό.

Ζώντας με υποκατάστατα ψεύτικης ευτυχίας,
Βιώνει το σώμα τη φθορά αρχαίας αμαρτίας.
Ένας αγώνας διαρκής δίχως να έχει στάσεις,
Σαν να ‘μαστε στην έρημο γυρεύοντας οάσεις.

Σ’ αυτήν την αναζήτηση πολλοί έχουν εμπλακεί,
Στον κόσμο των ονείρων τους έχουν παγιδευτεί.
Δια πυρός και σιδήρου χαμένες ζωές,
Την ευτυχία αναζητούν σε λάθος παρυφές

Κάποιοι τα πλούτη αναζητούν κι έγιναν υλιστές
Άλλοι κλειστήκαν σε κελιά σε όρων κορυφές
Στη μάχη με τα πάθη τους γυρεύουν τον εχθρό τους.
Τις περισσότερες φορές είναι ο εαυτός τους.

Άλλοι πάλι στο σύστημα για να ‘ναι αποδεκτοί
Γίνονται καραγκιόζηδες, της μόδας αρεστοί.
Μοιάζουν με χαμαιλέοντα, το χρώμα τους αλλάζουν
Θέλουν μ’ αυτό το καμουφλάζ στο ρεύμα να ταιριάζουν

Πολλοί άλλοι την κορυφή ψάχνουνε με μανία
Να γίνουνε σπουδαίοι έχουν φιλοδοξία
Σε απολαύσεις αναζητούν να βρουν την ευτυχία
Για να ζεστάνουν την καρδιά που παραμένει κρύα

Κι αν δείχνουν ατσαλάκωτοι είναι φτιασιδωμένοι
Στο κατά βάθος άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι
Σε ανέμους τέσσερις σαν τέφρα ριγμένη,
Της ζωής τους τα θρύψαλα κοιτούν απελπισμένοι

Φτωχοί από αισθήματα και από συναισθήματα
Δεν μάθαν τι είναι τρόποι
Εκμεταλλευτήκαν τη στιγμή και γίνανε καιροσκόποι

Κι αν ζουν σε σπίτια ακριβά που μοιάζουν με παλάτια
Τη μοναξιά τους ίσως δεις κοιτώντας τους στα μάτια
Της ευτυχίας το κλειδί χαμένο στο μυαλό τους
Η λέξη αγάπη άγνωστη στο λεξιλόγιο τους

Μα εγώ σε παραπήγματα και ξύλινες παράγκες
Σε λασπωμένες γειτονιές βρήκα γνήσιες αγάπες
Εκεί μοιάζουν ηλιόλουστες κι αν βρέχει οι Κυριακές
Κι όσο κι αν κλαίει ο βοριάς βρήκα καρδιές ζεστές

Αιτία στην ψυχή τους οι βαθιές χαρακιές
Που ο πόνος του άλλου να τρέχει σε αυτές!
Ξέρουνε να μοιράζονται χαρές μα και τον πόνο
Η χήρα και το ορφανό ποτέ δεν μένει μόνο…

Στης ζωής τον κανόνα εξαίρεση μοιάζουν
Το συμφέρον πάντα του αδελφού φροντίζουν να κοιτάζουν
Κι αν είναι όλοι ατελείς, τα λάθη παραβλέπουν,
Γνωρίζουν του Ιεχωβά τα μάτια πως τους βλέπουν!

Εκείνος όλο Αγάπη μας έδωσε αξία
Δίνοντας γιο μονάκριβο λυτρωτική θυσία!!
Χάρη σε Αυτόν παρέμεινε η ελπίδα ζωντανή
Να γίνουμε όλοι κάτοικοι σε μία νέα γη!

Είθε να ζήσουμε όλοι μας αυτήν την ευλογία
Αφού η αιώνια ζωή είναι η πεμπτουσία!!!!

Προχώρα σ΄ Αγαπώ

Το φως να χαράζει μιας νέας ημέρας
Με αξίωσε σήμερα να δω ο Θεός.
Απ’ της καρδιάς μου τα βάθη ευγνώμων του είμαι,
Γιατί ‘ναι πατέρας πολύ στοργικός.
Θυμάται την πλάση μου, πως είμαι εγώ,
Δυο χούφτες χώμα με λίγο νερό.
Με κορμί φορτωμένο αμαρτίες και πάθη,
Μα καρδιά που αγωνίζεται κόντρα στα λάθη.
Τα λόγια ακούει της προσευχής μου.
Μετρά τους παλμούς της καρδιάς της δικής μου.
Να με δει να σκοντάφτω δεν θέλει αυτός.
Στο σκοτάδι ο Λόγος του έντονο φως.
Γεμάτος στοργή καλοσύνη κι αγάπη,

Καλύπτει με έλεος τα δικά μου τα λάθη
Στης ζωής τον αγώνα Αυτός με στηρίζει,
Στης σάρκας τον πόλεμο με υποστηρίζει!
Χωμάτινο σκεύος με δίχως αξία,
Μα σαν πατέρας στοργικός μου δίνει σημασία
Στη ζωή μου αξία κι ελπίδα έχει δώσει,
Γι αυτό κι εγώ σ’ Εκείνον, την έχω αφιερώσει
Δεν ψάχνει για προνόμια ,προσόντα και ικανότητες
Μα θέλει γνήσιες καρδιές με όμορφες ιδιότητες!
Το χέρι του στον ώμο μου το νιώθω σαν πονάω
Και να μου λέει στοργικά: «ΠΡΟΧΩΡΑ, Σ’ ΑΓΑΠΑΩ»!

Στοργικός Ποιμένας

Για να γραφτεί το ποίημα αυτό έγινε η αιτία
Κάτι που είδα σε χωριό που ‘ν’ στη Μακεδονία
Σε μια πλαγιά ένας βοσκός είχε τα πρόβατά του
Εντύπωση μου έκανε που έβοσκαν κοντά του.
Πολύ μακριά δεν ήμουνα το ‘δα σαν ευκαιρία
Να πλησιάσω το βοσκό να δώσω μαρτυρία
Καθώς πλησίασα κοντά αισθάνθηκα ωραία
Γιατί όπως είπε θα θελε κι αυτός λίγη παρέα.
Όση ώρα συζητούσαμε ήτανε φιλικός
Στη γραφική αλήθεια ήτανε δεκτικός.
Του είπα πως μου θύμισε μία φωτογραφία
Που είχε στο εξώφυλλο κάποιο από τα βιβλία
Μου πε για τις ευθύνες, που ‘χει το επάγγελμά του
Μα συνεχώς το βλέμμα του το’ χε στα πρόβατά του
Κάποια στιγμή με άφησε τρέχοντας στην πλαγιά
Πίσω από κάποιο πρόβατο που ‘φευγε μακριά.
Εντύπωση μου έκανε, ενώ γκλίτσα κρατούσε
Το αρνί που απομακρύνθηκε δεν είδα να χτυπούσε.
Μου ‘πε τον ξέρουνε καλά όλα τα πρόβατα του
Αναγνωρίζουν τη φωνή και τα σφυρίγματά του.
Κάποια στιγμή τον είδα μαζί μου ενώ μιλούσε,
Ένα αρνί που κούτσαινε αυτός παρατηρούσε.
Πριν λίγες μέρες μου ‘πε το ‘χε δαγκώσει φίδι
Μα θ’ αναρρώσει σύντομα, αντιβίωση του δίνει.
Κάποια στιγμή τον ρώτησα αν θα ‘ταν πρακτικό
Αντί γι αυτόν στη θέση του να έπαιρνε βοσκό.
Μου είπε ότι κάποτε προσέλαβε βοσκό
Μα το ποίμνιο αποδεκατίστηκε, έμεινε το μισό.
Ευθύνες συνεπάγονται κάποιος να ‘ναι βοσκός,
Να αγαπά τα πρόβατα να είναι στοργικός.
Να είναι διαθέσιμος γι αυτά να ξενυχτίσει
Εκείνο που κουτσαίνει ίσως να κουβαλήσει.
Στην ύπαιθρο εάν τα βρει εκτεθειμένα η μπόρα
Σαφώς και είναι βέβαιο πως θ’ αρρωστήσουν όλα
Δεν είναι μόνο ο λύκος μου ‘πε η απειλή
Αλλά κι ένα μικρόβιο εάν εξαπλωθεί.
Ενώ αν είναι υγιή και τρέφονται καλά
Θα γίνουν όλα σίγουρα πιο παραγωγικά.
Μετά απ’ αυτό σηκώθηκε να μ’ αποχαιρετήσει
Τα πρόβατά του έπρεπε να πάει να τα ποτίσει.
Καθώς απομακρύνθηκα στο νου μου ο Χριστός,
ήρθε που ‘ναι ποιμένας πράγματι στοργικός.
Παράδειγμα προς μίμηση σε κάθε εκκλησία,
Είναι για άντρες που σ’ αυτές ασκούνε ηγεσία.
Η γνήσια αγάπη αλλά και η στοργή,
Γίνονται η αιτία για να ‘ναι προσιτοί.
Το ποίμνιο ποιμαίνουν μα με τη διαφορά,
Γνωρίζουν πως τα πρόβατα είναι του Ιεχωβά!
Γνωρίζουν κάθε πρόβατο και κάθε πρόβλημα του
Πριν ζητηθεί πολλές φορές αυτοί είναι κοντά του.
Στήριγμα για το ορφανό γίνονται ν’ ακουμπήσει.
Στη χήρα μαξιλάρι τον πόνο να αφήσει.
Δεν είν’ προσωπολήπτες, γνήσια τα κίνητρά τους,
να ευνοούν μονάχα την οικογένεια τους!
Αυτοί είναι οι ποιμένες μέσα στην εκκλησία
που το Άγιο Πνεύμα του Θεού παρέχει ευλογία.
Είν’ προσιτοί σε όλους γιατί είναι ταπεινοί,
προσδίδουνε αξία και στο μικρό παιδί.
Η γνήσια αγάπη τους κάνει στοργικούς
ακολουθούν υπόδειγμα που άφησε ο Ιησούς.
Θυμούνται πως το ποίμνιο ανήκει στο Θεό
και θα λογοδοτήσουνε κάτι αν συμβεί κακό.
Αυτό στο νου μου έφερε τα λόγια του βοσκού
Αλλά κι ένα εδάφιο του λόγου του Θεού:
«αν χάνονται τα πρόβατα μέσα από τη στάνη,
Ευθύνη αποκλειστικά ανήκει στον τσομπάνη».
Το εδάφιο που μου θύμισε η φράση αυτή εμένα
στον Ιερεμία βρίσκεται 10:21
Μακάρι μη συμβεί αυτό ποτέ σε εκκλησία
Μα να ‘χουν του Ιεχωβά όλες την ευλογία!!!

Χείρα Βοηθείας

Το ποίημα αυτό το έγραψα για κάποιες αδελφές
Που μες τις εκκλησίες μας είναι ξεχωριστές

Γι αυτό επιτρέψτε μου αδελφοί να τους το αφιερώσω
Και μέσα από το ποίημα αυτό έπαινο να τους δώσω!

Ας μην βιαστείτε οι υπόλοιποι να παρεξηγηθείτε
Στο τέλος ξέρω δίκαιο πως έχω όλοι θα πείτε

Είναι αδελφές μας όσιες από όλες τις ηλικίες
Ανάμεσα μας βρίσκονται σε όλες τις εκκλησίες

Σε χήρες αναφέρομαι που ‘χουν γκρίζα μαλλιά
Μα και σε νεότερες που ‘χουν ίσως παιδιά

Σε κάποιες ίσως ο θάνατος έγινε η αιτία
Να μείνουν μόνες στη ζωή ,να ζούνε στη χηρεία

Σε κάποιες στη ζωή επήλθε χωρισμός
Από άντρα που ήταν κοσμικό , ίσως και αδελφός

Παρόλα αυτά τις βλέπουμε μέσα στις αίθουσες μας
Τις νοιώθουμε ως μητέρες μας τις νέες αδελφές μας?

Στη θέση τους αν φέρουμε λίγο τον εαυτό μας,
Αλήθεια τι πιστεύουμε θα ‘ταν για το καλό μας?

Αν λόγου χάρη μια αδελφή είναι ηλικιωμένη
Και λόγω της χηρείας της ξέρεις πως μόνη μένει
Δεν θα τανε υπέροχο με άλλες αδελφές
στο σπίτι αυτής της αδελφής να κάνετε δουλειές?

Σκέψου πως θα ‘ταν στοργικό πέρα απ’ τις συναθροίσεις
Να της παρέχεις συντροφιά με ωραίες συζητήσεις

Αν άνοιγες το σπίτι σου το μήνα μια φορά
Και προσκαλούσες άτομα που ζουν μοναχικά
Θα έδειχνες προσωπικό γνήσιο ενδιαφέρον
Κάτι που θα ‘ταν σίγουρα προς όλων το συμφέρον

Υπέροχο συναίσθημα θα ένοιωθαν κι αυτοί
Κάτι για το οποίο αιτία θα σαι συ!

Όσο για τις νεότερες τις χήρες αδελφές μας
Ας είμαστε διακριτικοί πάντα στις συντροφιές μας

Ας μη ρωτάμε πράγματα που δεν μας αφορούν
Τα λόγια ας προσέχουμε μήπως και πληγωθούν

Όμορφα ας τις κάνουμε να νοιώσουνε κοντά μας
Αφού είναι πατέρας μας ο Γιαχ είναι οικογένεια μας

Κι εφόσον η Αγάπη μας δεν πρέπει να έχει όριο,
Δεν επιτρέπεται αδελφοί να ζουν στο περιθώριο

Η επιστολή Ιακώβου 1:27
Προτρέπει να φροντίζουμε χήρες και ορφανά
Σε εφαρμογή ας θέσουμε τα λόγια αυτά λοιπόν
Επιζητώντας το καλό χήρων και ορφανών!!!!!

Χνάρια του Νου

Η ζωή μου κελί, και εγώ μέσα κλεισμένος,
ερήμην ισόβια καταδικασμένος
Απόδραση στ’ όνειρο ο νους μου δραπέτης,
Και της ανεύρετης χαράς αιώνιος επαίτης.
Χρόνια απ’ το λαβύρινθο του νου θέλω να βγω
Μα πάντα λάθος διαδρομή εγώ ακολουθώ.
Τριγύρω άνθρωποι πολλοί μα η ανθρωπιά χαμένη,
Η ελπίδα άγκυρα ψυχής σε βούρκο βουτηγμένη.
Ρουφιάνοι του συστήματος και γλύφτες βολεμένοι
Με προσωπείο ψεύτικο ζούνε ευνοημένοι.
Μάσκα στο πρόσωπο φορούν, φιλία σου ζητάνε,
Με δάκρυα κροκοδείλια πολλούς εξαπατάνε!
Να σπάσω θέλω τα δεσμά που με κρατάν δεμένο
Το νου φυγά ελεύθερο να δω ευτυχισμένο .
Μ’ αυτό μοιάζει αδύνατο γι’ αυτό τα μάτια κλείνω
Απ’ το μπουντρούμι νοερά την πόρτα του ανοίγω.
Φαράγγια και βουνοκορφές, λημέρι της ψυχής
Κι άλλοτε κατακόμβες στα σπάργανα της γης.
Υπόγειες διαδρομές τη σκέψη γαληνεύουν,
Εκεί που λαχταρά ο νους συχνά τον ταξιδεύουν.
Στου ουρανού τα σύνορα, σ’ ωκεανών τα βάθη,
Σε φτωχικούς καταυλισμούς ανθρώπων δίχως πάθη.
Εκεί ‘δα τους κύκνους να πετούν, άλογα να καλπάζουν ,
Των κέδρων δάση βροχερά που αετοί φωλιάζουν.
Εκεί αποκτούν τα άψυχα φωνή και μου μιλάνε,
Του καταρράκτη τα νερά μοιάζουν να τραγουδάνε.
Ο πελαγίσιος άνεμος χάδι στο πρόσωπό μου,
Και η ηχώ του ποταμού νανούρισμα γλυκό μου!

Ετούτη τη χερσόνησο δεν πλήττουν οι μουσώνες,
Ούτε το οροπέδιο βρίσκουν βαριοί χειμώνες .
Τόπος ανεξερεύνητος που ευδοκιμεί η αγάπη,
Δεν είναι φαντασίωση μήτε και αυταπάτη.
Αν λαχταράς φίλε κι εσύ για να βρεθείς κοντά μου
Στου νου τα χνάρια πάτησε μέσα απ’ τα ποιήματα μου!!