Της Γης οι Μορφωμένοι

Δεν είμαστε από τους σοφούς, της γης τους μορφωμένους,
Μα είμαστε όμως σίγουρα απ' τους ευτυχισμένους
Πτυχίο δεν κατέχουμε της κοσμικής σοφίας,
Μα ούτε είμαστε έρμαια κάθε φιλοσοφίας

Ο αχρείος ο αντίδικος του ουράνιου Θεού
Στο να τυφλώσει απέτυχε και το δικό μας νου!
Δεν έχουμε απόψεις, εμείς αθεϊστών
Ούτε υιοθετούμε γνώμες εξελικτών
Μερίδα κατανόησης δεν πήρανε αυτοί
Στη Θεϊκή σοφία παρέμειναν τυφλοί

Ξέρουμε πώς προήλθαμε, ποιος ο προορισμός μας,
Πως ο Ιεχωβά Θεός είναι ο Δημιουργός μας
Στον Λόγο του τον Άγιο διαβάσαμε γι Αυτόν
Και γίναμε όλοι θεατές πνευματικών σκηνών

Εκείνος πρωτομάστορας με βοηθό το Γιο του
Δημιουργία άρχισε που ήταν σχέδιο του
Έμψυχα μα και άψυχα δηλώνουνε σοφία
Τονίζουν πως υπάρχουνε από δημιουργία

Αλήθεια πού βυθίστηκαν τα πέλματα της γης
Και είναι η πορεία της αιώνες ακριβείς?
Στα υδάτινα τα βάθη ποιος έχει εξουσία
Και ποιος τα νέφη του ουρανού φορτώνει με υγρασία?

Στης θάλασσας το όριο πόρτα ποιος έχει βάλλει,
Να σβήνουνε τα κύματα μόνο στο ακρογιάλι?
Οι αποθήκες του χιονιού και τα κελιά του χαλαζιού,
Ποια προσταγή ακούνε, πάνω στο πρόσωπο της γης
αν πρέπει να απλωθούνε?

Ποιος χάραξε πορεία στου ήλιου την αυγή,
Και ποιος διασκορπίζει τον άνεμο στη γη?
Ποιος άναψε καμίνι στα έγκατα σου γη,
Κι έχεις πυρήνα εσύ ρευστό, φλοιό όμως συμπαγή?

Ποια μήτρα αυγής σε γέννησε δροσοσταλιά και πάχνη,
Ποιο χέρι στάμνες άδειασε βροχή για να υπάρχει?
Το βροντερό το σύννεφο ρώτα την καταιγίδα,
Πού ξαποσταίνει η θύελλα, δωμάτιο δεν είδα!

Το ουράνιο τόξο άραγε μετά από τη βροχή,
Ποια προσταγή ακούει για να φανερωθεί?
Απάντηση μην ψάχνεις να βρεις απ' τους σοφούς
Γιατί ο πατέρας μας ο Γιαχ τους θεωρεί μωρούς

Κι οι πέτρες θα μιλήσουνε γι Αυτόν αν χρειαστεί
Και βρέφη που θηλάζουνε, λέει η Αγία Γραφή
Μα ευτυχώς υπάρχει, στη γη ένας λαός
Που του 'χει αφιερωθεί, σε Αυτόν είναι πιστός

Άτομα που είναι ταπεινά κι ευφραίνουν την καρδιά του
Τιμώντας και δοξάζοντας το Άγιο Όνομά του
Διακηρύττουν θαρρετά είναι ο Δημιουργός ,
Του ουρανού μα και της γης Πατέρας είναι Αυτός

Στο ζωοδότη Δημιουργό προσφέρουνε λατρεία
Γιατί ανήκει σε Αυτόν Θεία Κυριαρχία

Φωνή Δημιουργίας

Ντύνεις με φως τα όνειρα και τις σκιές με χρώμα
Και ευωδιάζεις με βροχή το άψυχο το χώμα
Ήχο δίνεις στον άνεμο παλμό δίνεις στο κύμα
Πεδιάδες καταπράσινες τις έντυσες με κρίνα
Με πέπλο σκέπασες τη γη, πέπλο που λαμπυρίζει
Κι ένα φεγγάρι τη νυχτιά λαμπρό να ξεχωρίζει
Λάβα στα έγκατα της γης φωτιά μες στον πυρήνα
Πύλες αβύσσου, ηφαίστεια, σε μαρτυρούν κι εκείνα
Σε πέταλο τριαντάφυλλου δροσοσταλιά αυγής
Και από βράχο γάργαρο νερό βαθιάς πηγής
Έδωσες ήχο στη βροντή και φως στ' αστροπελέκι
Που κάνει άντρα κραταιό ακίνητο να στέκει
Κόκκινο φως το δειλινό από λαμπρό αστέρα
Κόκκινο όπως της αυγής σε μια καινούργια μέρα
Του ουρανού τα σύνορα μόνο εσύ γνωρίζεις
Στην κραταιή παλάμη σου τη γη μας τη ζυγίζεις
Χαράδρες φαράγγια και βουνά που δέος προκαλούνε
Νοήμων χέρι τα έφτιαξε, αιώνες διαλαλούνε
Η ποικιλία σε πτηνά σε ψάρια και σε ζώα
Τι κι αν δεν έχουν λογική, για σε μιλούν ακόμα!
Φρούτα γεύσεις υπέροχες σε άρωμα και χρώμα
Παρέχουν βιταμίνες στο ανθρώπινο το σώμα
Διαίρεσες το χρόνο τέσσερις εποχές
Χρώμα έδωσες κι άρωμα σε κάθε μια απ' αυτές
Κι όλα αυτά προς τέρψη ,αυτού που αγαπάς
Του πλάσματος που έπλασες Θεέ μου, για εμάς
Η κτίση υποττάσετε στο στοργικό σου χέρι
Το όνομα ΙΕΧΩΒΑ με δέος το προφέρει!!

ΚΙ ΑΦΟΥ ΤΑ ΑΨΥΧΑ ΘΕΕ ΤΙΜΟΥΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ
ΌΠΟΥ ΣΤΑΘΩ ΚΙ ΟΠΟΥ ΒΡΕΘΩ Θ' ΑΓΙΑΖΩ Τ' ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ!!

Υπάρχει Θεός

Σε έναν βράχο που 'ναι ψηλός
Κάθομαι χάραμα εγώ μοναχός.
Μέσα απ' τη θάλασσα ο ήλιος θα βγει
Τέλεια θα 'ναι ανατολή.

Απολαμβάνω συχνά το θέαμα αυτό
Σαν έρχομαι δω να προσευχηθώ!
Νιώθω γαλήνη μες την καρδιά
Καθώς μιλάω στον Ιεχωβά!

Στο πέλαγος ρίχνω το βλέμμα μου εγώ
Ενώνει η θάλασσα με ουρανό.
Μικρός μα και ήσυχος κυματισμός
Ψιθυρίζει η θάλασσα « ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ».

Και άλλος μάρτυρας το διαλαλεί
Ο αστέρας της νύχτας που δεν έχει κρυφτεί.
Ευχαριστώντας λοιπόν εγώ το Θεό μου,
Θαλάσσια αύρα στο πρόσωπο μου.
Στα χείλη μου νιώθω να 'ναι αλμυρή
Κάποτε το 'νιωσες το ξέρω και συ!

Τον ορίζοντα βλέπω πιο φωτεινό
Κόκκινος έγινε ο ουρανός,
Ξεπροβάλλει απ' τη θάλασσα ήλιος λαμπρός,
Θαρρώ πως φωνάζει «ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ»

Λευκά γλαροπούλια βουτούν με ορμή
Μέσα στη θάλασσα για να βρουν τροφή.
Μια λευκή πινελιά στο γαλάζιο νερό
Η πτήση του γλάρου φανερώνει ΘΕΟ.
Θάλασσα ξέρω εγώ την καρδιά σου
Που δίνει παλμό στα λευκά κύματα σου
«Δύναμη» είναι που παρέχει ζωή
Σε όλα τα πλάσματα που κρύβεις εσύ!

Απόκρημνα βράχια τώρα κοιτώ
Μου αποσπάνε το θαυμασμό
Υπάρχουνε πεύκα μεγάλα πολύ
Χέρι δεν τα 'σπειρε μα βρίσκονται εκεί.

Έχουνε γείρει απ' τον καιρό
Θαλασσινό λες και θέλουν να πιούνε νερό .
Στο βράχο επάνω φυτρώσαν γερά
Σοφία θεού φανερώνουν κι αυτά!

Μεθάω Θεέ μου απ' τη μυρωδιά
Του πεύκου, της θάλασσας, της λυγαριάς,
Και το θυμάρι που 'ν' ανθισμένο
Σε σένα Κυρίαρχε δίνει τον αίνο!

Η πλάση Θεέ μου σε υμνολογεί
Ως και τα άψυχα σου δίνουν τιμή.
Απάντηση δίνουν στον άφρων αυτά
Φωνάζουν « μας έπλασε ο ΙΕΧΩΒΑ»!

Μα εγώ σε εσένα θα δίνω τον αίνο
Αυτό με κάνει ευτυχισμένο.
Μα αν δεν πιστεύεις, για σε δυστυχώς,
Μάτια κι αν έχεις είσαι τυφλός!

Μες την απέραντη δημιουργία
Αλήθεια αισθάνομαι τόσο μικρός
Μα όσο αναπνέω εγώ θα φωνάζω
«κοιτάξτε τριγύρω ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ»!!-

Η Κτίση το Φωνάζει

Κανένας στιχος ποιητη μήτε ζωγράφου χέρι
Τα έργα σου Ιεχωβά μπορεί να τα προφέρει!
Η πλάση σε δοξολογεί κι η κτίση το φωνάζει
Τόσο η δροσοσταλιά αυγής όσο και το χαλάζι!

Μωρία στα μάτια σου Θεέ του κόσμου η σοφία,
Εξελικτων και άθεων κάθε φιλοσοφία.
Ακόμη και τα άψυχα μπορούν να μας το πούνε
Νοήμων χέρι φρόντισε να δημιουργηθούνε

Τα δέντρα το Φθινόπωρο ρώτησε να σου πούνε
Πού μάθανε τις εποχές, τον χρόνο πως μετρούνε?
Ποιανού τα φύλλα ακούσανε σκεφτείτε εντολή,
Αφού θα κοκκινισουνε να πέσουνε στη γη?

Τα βροχερά τα σύννεφα κοίτα του ουρανού,
Και δώσε μιαν απάντηση αν διαθέτεις νου.
Που κρυβουν τις δεξαμενες και που τα στεγανά,
Στους ουρανούς πως κουβαλούν τόσα πολλά νερά?

Ποιος φύτεψε μες το βυθό θαλασσια ανεμώνη?
Και ποιος το αρχιπέλαγος το κάνει να φουσκώνει?
Όσον αφορά τα έμψυχα τα πλάσματα της φύσης
Μόνο που τα παρατηρείς σου δίνουν απαντήσεις

Τον Κορμοράνο κοίτα και τον Ερωδιο
Πετώντας φανερώνουν σοφό Δημιουργό
Ποιος χάρισε στον Ψιτακό φωνητικές χορδές?
Και ποιος στη Ζέβρα τράβηξε ασπρομαυρες γραμμές?

Ποιος καλλιτέχνης τα φτερά έχει φιλοτεχνήσει
Της πεταλούδας που πετά ελευθερη στη φύση?
Ποιος πρόσταξε τη μέλισσα γύρη να μεταφέρει
Απο ανθούς των λουλουδιών πως να παράγει μέλι?

Στην κατοχή της αργαλειο δεν εχει να μαθαίνει
Μα έργο τέχνης ο ιστός που η αράχνη υφαίνει
Κορώνα ποιος του φόρεσε ρώτησε το παγώνι
Και τα πολύχρωμα φτερά που χει και καμαρώνει?

Που βρίσκει τον ηλεκτρισμό και πια λάμπα ανάβει
Πυγολαμπίδα ας ήξερα μες το βαθύ σκοτάδι!
Ακόμη και τα αρπακτικά δείχνουνε με σοφία
Ότι βρεθήκανε στη γη απο δημιουργία

Κοίτα την λεοπάρδαλη, την τίγρη της Βεγγάλης,
Και το τσιτάχ , τον αθλητή ταχύτητας μεγάλης!
Του πάνθηρα το βάδισμα θαύμασε μες τα δέντρα.
Την πονηριά του λιονταριού , σαν στηνει την ενέδρα.

Τα πάντα μαρτυράνε σχέδιο και σκοπό
Δείχνωντας στους νοήμονες σοφό Δημιουργό
Και αν του κόσμου οι σοφοί δεν θέλουν να το δούνε
σύντομα φθάνει ο καιρός που θα καταισχυνθούνε !

Μα εμείς αίνο θα δίνουμε πάντοτε στον Θεό μας
διαλαλώντας πως Αυτός είναι ο Δημιουργός μας!!!!