Όνειρο Ήταν ...

Από ένα όνειρο άσχημο θα ΄λεγα εφιάλτη
Πετάχτηκα εχθές αργά με τρόμο απ΄το κρεβάτι
Αιτία μάλλον ήτανε ότι έφαγα αργά
Στο σπίτι κάποιου αδελφού φίλου από παλιά
Ενώ τ’ άσχημα όνειρα θέλω να τα ξεχνώ
Αυτό με σας τους φίλους μου θέλω να μοιραστώ:
Πέρα από καταπράσινα λιβάδια και βουνά
Είδα ότι βρισκόμουνα εγώ κάπου μακριά
Γκρίζος ήταν ο ουρανός κι ο αέρας μολυσμένος
Το βήμα μου έσερνα βαρύ ήμουνα κουρασμένος
Από τις έξι το πρωί για να τα βγάλω πέρα
Για να σπουδάσω τους δυο γιους τη μία θυγατέρα
Η πόλη αφιλόξενη γεμάτη φασαρία
Στους τοίχους τα συνθήματα μου προκαλούν αηδία
Οι δρόμοι όλοι άσφαλτος και γύρω μου τσιμέντα
Για δέντρα και για πράσινο δεν γίνεται κουβέντα
Οι οδηγοί στ’ αμάξια τους είν’ εξαγριωμένοι
Κι οι νεαροί τριγύρω μου αλλόκοτα ντυμένοι
Ήχος αεροπλάνων το βλέμμα μου αποσπά
Πάνε να σβήσουν πυρκαγιές επάνω στα βουνά
Τον πνεύμονα της πόλης τον έκαψαν κι αυτόν
Κίνητρο ιδιοτελές στο χέρι εμπρηστών
Ακούγονται σειρήνες ενός ασθενοφόρου
Θύμα ένα παιδάκι είπανε τροχοφόρου
Η ζέστη ανυπόφορη μα πρέπει να βιαστώ
Στο σπίτι μου να πάω και να ξεκουραστώ
Στην εργασία αύριο δεν πρέπει να αργήσω
Πως είμαι εγώ εργατικός θα πρέπει να αποδείξω
Φοβάμαι μήπως άνεργος μείνω κι αλίμονο μου
Τα έξοδα μία θηλιά που σφίγγουν τον λαιμό μου
Τη σκάλα μπρος στο σπίτι μου με κόπο ανεβαίνω
Σ’ ένα παλιό τεσσάρι με δάνειο παρμένο
Θωρακισμένη πόρτα κι ένα συναγερμό
Βάλαμε να μη πέσουμε θύμα κακοποιών

Η σύντροφός μου έστρωσε αμέσως το τραπέζι

Κι εγώ άνοιξα την τι βι ειδήσεις μήπως παίζει
Πλημμύρες και τυφώνες κι ατέλειωτοι σεισμοί
Σ’ απελπισία βρίσκονται οι άνθρωποι στη γη
σκάνδαλα διατροφικά τρομάζουν το μυαλό μας
βρέθηκε ορυκτέλαιο στο ελαιόλαδό μας
Μια είδηση με άγχωσε κι ένοιωσα δυσφορία
Μου θύμισε το χρέος μου που ‘χω στην εφορία
Δεν πρέπει να αγχώνεσαι μου λέει η κυρά
Μου θύμισε το πρόβλημα που ‘χω με την καρδιά
Μα ήδη ήτανε αργά έγινε το κακό
Βρέθηκα σε μια κλινική για να χειρουργηθώ
Πριν χάσω τις αισθήσεις μου μπορώ να θυμηθώ
Ψέλλισα στη γυναίκα μου ότι την αγαπώ
Της ζήτησα να έχει, το νου της στα παιδιά
Μην απομακρυνθούνε απ’ τον Ιεχωβά!
Προσευχηθήκαμε μαζί πριν μπω στο χειρουργείο
Η επέμβαση ήταν δύσκολη το ξέραμε κι οι δύο
Τις πεποιθήσεις μου γνωστές κάναμε στο γιατρό
Χαμογελώντας μου ‘πε να μην ανησυχώ
Μα λίγο πριν η νάρκωση με πιάσει ολικώς
Πέντε φιάλες αίμα ζήτησε ο γιατρός
Πετάχτηκα και φώναξα γιατρέ δεν θέλω αίμα……
Μα ήμουν στο κρεβάτι μου και όλα ήταν ψέμα!
Όνειρο εφιαλτικό μ’ έκανε να ξυπνήσω
Με εικόνες απ’ το παρελθόν που έτυχε να ζήσω
Σιγά ανασηκώθηκα εγώ απ’ το κρεβάτι
Γιατί ο ύπνος μου ‘φυγε και που να κλείσω μάτι
Τέσσερις είναι το πρωί η φύση ησυχάζει
Μα ξέρω από κει ψηλά κάποιος πως με κοιτάζει
Με δάκρυα Τον ευχαριστώ που επέτρεψε να ζήσω
Και την πραγματική ζωή εγώ να αποκτήσω
Το ποίημα σαν την τωρινή, ζωή κι αυτό τελειώνει
Κι η μέρα του Ιεχωβά σύντομα ξημερώνει
Γι αυτό ας αγωνιζόμαστε μεγάλοι και μικροί
Θεού βραβείο να λάβουμε αιώνια ζωή!

Άγγιγμα Αλήθειας

Ψυχή μου απ’ τα προβλήματα γύρευες ηρεμία
Σε μανιασμένη θάλασσα έψαχνες νηνεμία
Τα δάκρυα ξεθώριασαν όλα τα όνειρά μου
Και ‘κείνους που αγάπησα φύγαν από κοντά μου
Το σώμα μου ρούχο φθηνό φθείρεται και παλιώνει
Καθρέφτης δίχως ενοχές το επιβεβαιώνει
Το σήμερα χειρότερο είναι από το χθες
Η μοναξιά το νου μου έπνιγε μ’ ενοχές
Το βήμα έσερνα βαρύ κι ένιωθα τόσο μόνος
Η απελπισία σύντροφος, συγκάτοικος κι ο πόνος
Μες του τσιγάρου τον καπνό και στου αλκοόλ τη ζάλη
Πριν επουλώσω μια πληγή, στο σώμα άνοιγα άλλη
Μα ξάφνου φάνηκες εσύ κι άγγιξες την καρδιά μου
Κι όλα τα γκρίζα σύννεφα έδιωξες μακριά μου
Μες τον χειμώνα τον βαρύ έγινες καλοκαίρι
Να μην σκοντάψω πρόσεχες, μου κράταγες το χέρι
Στην αμαρτία δέσμιος χρόνια φυλακισμένος
Σύντριψες τα δεσμά μου εσύ κι είμαι ελευθερωμένος
Τα όνειρα μου τα θαμπά έγιναν προσδοκία
Για ένα αύριο λαμπρό που θα ‘ναι ευλογία
Εκεί ο πόνος δεν θα βρει θέση για να υπάρχει
Θα ανήκουνε στο παρελθόν τα μίση Και τα πάθη
Τότε το σώμα το παλιό δεν θα ’ναι πια φθαρμένο
Κουστούμι θα ‘ ναι, ή φόρεμα με νιάτα κεντημένο
Και κείνους που ο θάνατος κρυφά τους είχε κλέψει
Στα αγαπητά τους πρόσωπα όλους θα επιστρέψει
Τη νύχτα εκείνη σίγουρα τα φώτα δεν θα σβήσουν
Με κείνους που θ’ αναστηθούν όλοι θα ξενυχτήσουν
Τότε οι άνθρωποι της γης θα ζουν ευτυχισμένοι
Σύνορα θα καταργηθούν θα ‘ναι όλοι αγαπημένοι
Ευγνώμων σου είμαι Ιεχωβά που βρήκα την αλήθεια
Γι αυτό και την φυλάκισα βαθιά μέσα στα στήθια
Μα ώσπου να ‘ρθει η χαραυγή της Νέας τάξης Θεέ μου
Να γράφω ποιήματα εγώ αν θες επίτρεψέ μου
Την δόξα σου να εξυμνώ μα και το Βασιλιά σου
Όσο η καρδιά μου θα χτυπά θ’ αγιάζω το Όνομά σου!!