Ταξίδι στον Παράδεισο

Ένα ταξίδι αδερφοί
Σας προσκαλώ να πάμε
Σε κάποιο τόπο νοερά
Που όλοι αγαπάμε.

Σκεφθείτε πως βρισκόμαστε
Βαθιά στη νέα τάξη
Τα πάντα είναι τέλεια
Όλα έχουν αλλάξει.

Η γη μας και οι ουρανοί
Είναι αναννεωμένοι
Για χίλια χρόνια Σατανάς
Και δαίμονες δεμένοι.

Μεγάλη θλίψη είδανε
Τα μάτια ολωνών
Χέρι Θεού μας πέρασε
Απ'τον Αρμαγεδών.

Είναι πρωί κι ακούγονται
Χαρούμενες φωνές
Ακτίνες ήλιου τρέμουνε
Μέσα στις φυλλωσιές.

Μικρά παιδιά λίγο πιο 'κει
Παίζουνε μ'ένα τόπι
Κοντά τους βόσκουν ήσυχα
Τίγρης και αντιλόπη.

Σε συνεργείο ανήκουμε
Που κάνει εργασίες
Εχθές τελειώσαμε κι εμείς
Ξύλινες κατοικίες.

Μας είπαν πως στα σπίτια αυτά
Θα φιλοξενηθούν
Όλοι αυτοί που σήμερα
Πρώτοι θα αναστηθούν.

Όλοι μας περιμέναμε
ετούτη την ημέρα
αίνος ακούγεται παντού
στο στοργικό Πατέρα.

Μια προτροπή ανέφερε
Πως κάθε εκκλησία
Να βρίσκεται από νωρίς
Σε Αίθουσες Βασιλείας.

Έξω από κάθε αίθουσα
Βλέπω έχουν στηθεί
Παγκάκια για να κάτσουνε
Όλοι οι αδελφοί.

Ένας γνωστός πρεσβύτερος
Με τρεμάμενη φωνή
Πνιγμένος από συγκίνηση
Κάνει μια προσευχή.

Αυτό που τώρα αδελφοί
θα επιτελεστεί
το μάτι το ανθρώπινο
δεν έχει ξαναδεί.

Πολύ κοντά στην αίθουσα
Υπάρχει ένα δασάκι
Που ξεπροβάλλει όμορφα
Σ'ένα μικρό λοφάκι.
Απ' το δασάκι θα 'ρθουνε
Όσοι θ'αναστηθούν
Αυτοί που ακούν το επίθετο
Θα τους υποδεχτούν.

Για λίγα λεπτά απόλυτη
Υπάρχει ησυχία
Μια φλέβα στο λαιμό χτύπα
Έχω ταχυκαρδία.

Βιβλίο με επίθετα
Κρατά διορισμένος
Το πρώτο όνομα θα πει
Κι είναι συγκινημένος.

Όλοι το βλέμμα ρίξαμε
Αμέσως στο δασάκι
Ένα ζευγάρι έρχεται
Κρατάνε και μωράκι.

Δύο γονείς σηκώθηκαν
Τρέχουν γοργά εκεί
Από τροχαίο τα παιδιά
Είχαν ξεκληριστεί.

Κι άλλο όνομα ακούγεται
Τρέχει μια αδελφή
Μαζί με τα κορίτσια της
Τον άντρα της να δει.

Μία μανούλα αγκαλιά
Κρατάει μια μικρούλα
Του φίλου μου του αγαπητού
Είναι η μικρή κορούλα.

Νιώθω το δάκρυ να κυλά
Από το πρόσωπό μου
Καθώς σφίγγω στην αγκαλιά
Πρόσωπο αγαπητό μου.

Απ' τα παγκάκια έφυγαν
Όλοι οι αδελφοί
Τα αγαπητά τους πρόσωπα
Έχουν αναστηθεί.

Ποτάμι τρέχουν δάκρυα
Από τα πρόσωπά μας
Τα άτομα που 'χαν χαθεί
Τώρα είναι κοντά μας.

Οι αναστάσεις είπανε
Πως θα συνεχιστούν
Από εμάς όλοι αυτοί
Πρέπει να διδαχτούν.

Οι αρχαίοι δούλοι του Θεού
Στο τέλος θα ξυπνήσουν
Σε όλες τις απορίες μας
Θα πρέπει ν'απαντήσουν.

Κάπου εδώ τελείωσε
Το όμορφο ταξίδι
Τι κι αν ήταν νοερό ;
Η ανάσταση θα γίνει!

Το ξέρω αδελφέ κι εσύ
Που ακούς αυτό το ποίημα
Μια μέρα έκλαψες πικρά
Πάνω από κάποιο μνήμα.

Γι'αυτό λοιπόν όλοι σκληρά
Πρέπει ν'αγωνιστούμε
Και στο βιβλίο της ζωής
Για πάντα να γραφτούμε!

Συνοικία Παραδείσου

Κάποιον παλιό μου φίλο που είχα καιρό να δω
Εχθές το αποφάσισα να τον επισκεφτώ.
Πήρα μαζί μου έντυπα, έκανα προσευχή
Και μέσα σε ένα τέταρτο βρισκόμουνα εκεί.

Συζήτηση είχαμε ένθερμη, περάσαμε καλά
Μα μου 'πε έχω πρόβλημα σ'αυτή τη γειτονιά.
Βανδαλισμούς στ'αμάξι μου είχα από νεαρούς
Διέρρηξαν το σπίτι μου κάποιοι από αυτούς.

Στο νέο κόσμο του 'πα αυτά θα είναι παρελθόν
Ο ασεβής ο άνθρωπος, τότε θα 'ναι απών.
Σε κάθε μία γειτονιά, σε κάθε συνοικία,
Θα υπάρχουν μόνο αδελφοί θα είναι ευλογία!

Τα τεύχη που του πρόσφερα είπε θα μελετήσω
Τότε αυτόν σηκώθηκα να αποχαιρετήσω.
Καθώς λοιπόν μπήκα εγώ μες στ' αυτοκίνητό μου
Στο νέο κόσμο του Θεού με πήγε το μυαλό μου.

Το σπίτι μου το ξύλινο είδα σε μια πλαγιά
Στο πλάι υπάρχουν έλατα, λίμνη έχει μπροστά.

Μα μόνος μου δε βρίσκομαι σε τούτη την πλαγιά
Ήρθαν και άλλοι αδελφοί, γίναμε γειτονιά.
Η αλήθεια είναι πως αυτό δε το 'χα στο μυαλό μου
Μοναχικό το ήθελα το σπίτι το δικό μου!

Μα τι να κάνω πέστε μου, ειν' το παράπονό μου
Ο Κουκουρίκος έχτισε δίπλα από το δικό μου!
Παράδεισος όλη η γη έγιν' απ'τον Θεό μου,
Κι ο Μάνος ήρθε κόλλησε στο φράχτη το δικό μου.

Θάλασσα έβλεπα από 'κει, είχα ωραία θέα
Μα η σύντροφός μου χαίρεται που θα 'χουμε παρέα.
Βρε δε βαριέσαι σκέφτηκα, βλέπω απ'την άλλη δάσος
Μα όπως αποδείχτηκε κι εκεί έκανα λάθος.

Θα τρελαθώ τι γίνεται, λέω εγώ στην Τούλα
Ξυλεία δίπλα αδειάζουνε ο Κώστας κι η Ματούλα.
Δίπατο σπίτι μου 'πανε θα φτιάξουμε εδώ
Το δάσος απ'το σαλόνι μου δε θα το ξαναδώ.

Έχει και δύο άμαξες, είναι καραγωγέας
Μεράκι είχε από παλιά, ήταν μεταφορέας.

Απ' τη βεράντα έβλεπα τη δύση του ηλίου
Μα ήρθε κι έχτισε μπροστά ο Καραγεωργίου.
Να τι θα κάνω τώρα εγώ; Το σχέδιο θα αλλάξω
Στο πίσω μέρος του σπιτιού μπαλκόνι θα του φτιάξω.

Ο Ευθυμίου έμαθε για την ωραία θέα
Δεν άργησε έχτισε κι αυτός, έφερε και παρέα.

Γρήγορα σπίτια γέμισε ολόκληρη η πλαγιά
Κούνιος και Καραντώνης χτίσανε πιο ψηλά.

Η Τσακαλίδου έχτισε δίπλα στην Καρολίδου
Το σπίτι ενδιάμεσα είναι της Σταμπουλίδου.
Ζάχαρη, Πέτρου, Καρατζάς, χτίσαν λίγο πιο πάνω
Γείτονες με Κυρόπουλο την Κούλα και τον Πάνο.

Στάθης Βαρυτιμόσογλου, Άγγελος και Σοφία
Να λείπουνε δε γίνεται από τη συνοικία.

Την κορυφή τη διάλεξαν Αγγελάκας κι Ακριτίδης
Λίγο απ'αυτούς πιο χαμηλά έχτισε κι ο Σαλτσίδης.

Βασίλης Νούνης, ξέρετε, που 'χει τη θεία Νούλα,
Δίπλα είν' στο Χριστόφορο μαζί με την Καλούδα.

Εσθήρ να μην ανησυχείς πού είναι το δικό σου
Με της Χουρίδου κολλητά είν' το οικόπεδό σου.

Καμπούρη η λίμνη σ' άρεσε
Ταΐσες και τις πάπιες
Μα βλέπω έπιασες βουνό
Δε θες να βλέπεις λάσπες!

Ομόρφυνε μ'όλους εσάς, πιστέψτε με η πλάση
Στο βάθος το αγρόκτημα είν'του ζαχαροπλάστη.

Τσιρωνάς και Χρυσελίδης,
Σερμπετζούδης,Χρητσακίδης
κι όλοι εσείς οι αδελφοί
Σπίτια φτιάξατε στη λίμνη που 'ναι όμορφα πολύ.

Κοιτώ γελώντας την πλαγιά, θυμίζει συνοικία
Βρε ούτε στον παράδεισο δε βρίσκεις ησυχία!

Κι αν γελάμε όλοι μας μ'αυτό εδώ το ποίημα
Βρίσκεται νέο σύστημα στο επόμενό μας βήμα!
Εύχομαι εγώ από καρδιάς όλη η εκκλησία
Να παρευρίσκεται ΕΚΕΙ ,κι ας γίνει συνοικία!

Σήκω από την Γη

Είναι πρωί θαρρώ καλοκαίρι
Πώς βρέθηκα εδώ, αλήθεια ποιος ξέρει?

Κοιτάω τριγύρω κάτι να δω,
Σ' άγνωστο δάσος βρέθηκα εγώ.

Κανέναν δε βλέπω να 'ναι κοντά μου
Μα κάποιος φώναξε το όνομά μου
Με ήχο βελούδινο, μεταξένια φωνή,
Με πρόσταξε «ΞΥΠΝΑ» σήκω απ' τη γη!

Αμήχανος κάθισα σε μία πέτρα
Κρυφτό παίζει ο ήλιος πίσω απ' τα δέντρα.
Από ύπνο βαθύ νιώθω έχω ξυπνήσει
Μ' αρέσει που βρίσκομαι μέσα στη φύση!

Στενό μονοπάτι ακολουθώ
Από ένα δασάκι θέλω να βγω.
Ρυάκι στο πλάι μου με κρύο νερό
Δίψασα σκύβω λίγο να πιω.

Από ένα ξέφωτο που υπάρχει εδώ
Καταπράσινους κάμπους παρατηρώ
Λιβάδια που έχουν παπαρούνες πολλές
Μα νομίζω πως άκουσα φωνές παιδικές!

Τρομάζω στη θέα και κάνω πίσω,
Δεν το περίμενα να συναντήσω
Στο μονοπάτι μια λέαινα μ' ένα μικρό
Κοιτώντας με σκύβει και πίνει νερό!

Ακίνητος μένω και την κοιτώ
Κοντά μου έρχεται με το μικρό
Στα πόδια μου τρίβονται δεν αγριεύουν
Ήμερα είναι, χάδια γυρεύουν!

Το μονοπάτι κατηφορίζω
Το νου στο χθες για λίγο γυρίζω.
Να ουρλιάζουν θυμάμαι τα ελαστικά
Μια λάμψη μεγάλη, σκοτάδι μετά!

Και τώρα βρέθηκα στο δάσος αυτό
Μονοπάτι που 'ν' άγνωστο ακολουθώ.
Καθώς προχωράω πιο καθαρά
στα αυτιά μου φτάνουν γέλια πολλά!

Περιέργεια έχω που μεγαλώνει
Το μονοπάτι μπροστά μου σε λίγο τελειώνει.
Αν ονειρεύομαι τσιμπιέμαι να δω,
Κάτι περνάει απ' το μυαλό.

Παράδεισο γύρω μου θυμίζει η γη,
Λιοντάρι χάιδεψα λίγο πιο κει,
Κι η υπέροχη εκείνη μεταξένια φωνή?
Θεέ μου! Έχω αναστηθεί!!

Το βήμα μου πλέον δεν είναι αργό,
Τρέχοντας βγαίνω απ' το μονοπάτι αυτό.
Σκέφτομαι Θεέ μου ας αντικρίσω,
Όλους εκείνους που άφησα πίσω.

Εκείνους που είχα μες τη καρδιά μου
Τη σύντροφό μου και τα παιδιά μου!!

Αίθουσα ξύλινη βλέπω μπροστά μου
Μακριά μου δεν είναι μα ούτε κοντά μου.
Κοντοστέκομαι λίγο και παρατηρώ,
Υπάρχουνε άνθρωποι που κοιτούν προς τα δω!

Κάποιοι σηκώθηκαν και τρέχουν γοργά
Η καρδιά μου πιο γρήγορα τώρα χτυπά.
Φωνές που 'ναι γνώριμες νιώθω στ' αυτιά μου,
Ναι! Είν' η γυναίκα μου και τα παιδιά μου!!

Να τρέξω θέλω μα δε το μπορώ
Το βλέμμα σηκώνω στον ουρανό.
Στα γόνατα πέφτω να ευχαριστήσω
Εκείνον που φώναξε για να ξυπνήσω!

Απίστευτο φαίνεται, στην αγκαλιά μου,
Κρατώ τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου!
Πλημμύρισαν δάκρυα το πρόσωπό μας
Θα ευχαριστούμε αιώνια εμείς το Θεό μας!

Μες τον παράδεισο για πάντα θα ζούμε
και ποτέ μα ποτέ πια, δε θα χωριστούμε!!

Παράθυρο του Νου

Απόψε είδα στον ύπνο μου

Κάτι που φέρνει πόνο

Τα μάτια μου βουρκώνουνε

Και με τη σκέψη μόνο.

Παράθυρο άνοιξα στο νου

Να κάνω ένα ταξίδι

Από ψηλά ήθελα να δω

Τον όμορφο πλανήτη

Πίστευα πως οι άνθρωποι

Ζούνε ευτυχισμένοι

Και η ζωή τους θα 'τανε

Πολύ ονειρεμένη.

Πονώ που γράφω στο χαρτί

Τι είδα στον πλανήτη

Πολέμους,πείνα,δάκρυα

Μέσα σε κάθε σπίτι

Είδα παιδάκια ορφανά,

Παιδάκια πεινασμένα

Και άλλα σε ιδρύματα

Κακοποιημένα.

Είδα ανθρώπους σα σκιές

Απ΄την Αιθιοπία

Σκελετωμένα σώματα

Να σβήνουν απ'την πείνα.

Καθώς γυρνώ το βλέμμα μου

Δίδυμους βλέπω πύργους

Και πριν προλάβω να σκεφτώ πως είναι από 'κει πάνω

Επάνω τους καρφώνεται το πρώτο αεροπλάνο.

Μια λάμψη όμως κι έκρηξη

Το βλέμμα μου αποσπά

Καπνός βλέπω κι υψώνεται

Πάνω από το Ιράκ.

Αμερικάνοι σύμμαχοι

Βλέπω το βομβαρδίζουν

Στους άμαχους απλόχερα

Το θάνατο χαρίζουν.

Το αίμα ρέει άφθονο

Σε σπίτια και σε δρόμους

Αναρωτιέμαι, ποιος έβγαλε

Τους άδικους τους νόμους;

Κουράστηκε όμως ο νους

Απ'το πολύ το αίμα

Έμαθα πως υπάρχουνε

Νησιά παραδεισένια.

Υπάρχουν εκεί άνθρωποι

Που ζουν με ευτυχία

Καθώς απολαμβάνουνε

Ήλιο και παραλία.

Θαυμάσιο μέρος σκέφτηκα

Για πάντα εδώ να ζεις

Όμως σεισμός ταρακουνά

Τα έγκατα της γης.

Κύμα μεγάλο χτύπησε

Επάνω στα νησιά

Και έστειλε στο θάνατο

Μεγάλους και παιδιά.

Πάλι πόνος και δάκρυα

Και μαύρη απελπισία

Πολλά δεινά αλύπητα

χτυπούν την κοινωνία.

Αρρώστιες κι ατυχήματα

Και η αυτοκτονία

Γεμίζουν τα δωμάτια

μες στα νοσοκομεία.

Πολλοί νέοι σπουδάζουνε

Διαβάζουνε βιβλία

Αλλά στο νου τους τριγυρνά

Η μαύρη ανεργία.

Αλλόκοτα χτενίζονται

Οι νέοι στα σχολεία

Τρυπώντας μύτη και αυτιά

Ψάχνουν την ευτυχία.

Χάθηκε ο σεβασμός

Και οι καλοί οι τρόποι

Κι αν είσαι γκέι αποδεκτό

Είμαστε στην Ευρώπη.!!

Τι θα μπορούσα να σας πω

Για τα ναρκωτικά;

Τώρα τα βρίσκεις εύκολα

μέσα και στα σχολειά.

Μήπως δεν ήταν όνειρο

Αυτό που πρωτοείδα;

Τον εφιάλτη της ζωής

Έγραψα στη σελίδα.

Τη λύση δε θα φέρουνε

οι άρχοντες της γης

λέει στην Αποκάλυψη

καλπάζουν οι ιππείς.

Μας λέει κι άλλα πράγματα

Όμορφα πως θα 'ρθουν

Η γη μας και οι ουρανοί

Πως θα καθαριστούν.

Ο πόνος και τα δάκρυα

Θα εξαφανιστούν

Κι οι αγαπημένοι μας νεκροί

Όλοι θα αναστηθούν.

Αγώνα κάνουμε αδελφοί

Όσιοι να βρεθούμε

Στη νέα τάξη του Θεού

Όλοι μαζί να μπούμε.

Υπόσχεση μας δίνει ο Γιαχ

Το λέει η Γραφή

Οι δίκαιοι θα ζήσουνε

Αιώνια στη γη.

Όλος ο πλανήτης μας

παράδεισος θα γίνει

τα μίση θα εκλείψουνε

παντού χαρά, ειρήνη.

Τώρα αδέλφια μου πιστά

Πρέπει ν' αγωνιστούμε

Τη μέρα της κρίσης του Θεού

ΑΞΙΟΙ να βρεθούμε!!!!

Θέατρο του Παραλόγου

Άγνωστε φίλε συνάνθρωπέ μου, το ποίημα ετούτο επίτρεψέ μου
Σε σένα και σε άλλους να το χαρίσω το δεύτερο ρόλο να σας δωρίσω
Εφόσον στο θέατρο του παραλόγου όλοι μας γίναμε ηθοποιοί
Φίρμες κι ονόματα εδώ δεν χωράνε κομπάρσοι όσοι παίζουν σ’ αυτή
την σκηνή

Της ζωής το σενάριο μια κωμωδία που συχνά εξελίσσεται σε ραψωδία
Και συ την παράσταση να κλέψεις παλεύεις, Το χειροκρότημα κόσμου
κομπάρσε γυρεύεις
Μα υπάρχουν καλύτεροι ηθοποιοί, πρώτοι στην υποκριτική ,κατέχουν
και πτυχίο
Τον πρώτο ρόλο στη ζωή, μοιράζονται και οι δύο.

Από τη μια οι πολιτικοί με σχέδια μεγάλα
κι οι ηγέτες οι θρησκευτικοί που είναι για κρεμάλα
εξαγγελίες απ’ τη μια, αφορισμοί απ’ την άλλη
μα εσύ κομπάρσε κράτα το σκυμμένο το κεφάλι
φρόντισε να χαμογελάς όσο κι αν υποφέρεις
το δάκρυ κρύψτο, αύριο που θα ‘σαι δεν το ξέρεις

νωρίς ίσως να σβήσουνε τα φώτα της σκηνής
και σίγουρα για σένανε δεν θα νοιαστεί κανείς
γι αυτό λοιπόν ταλαίπωρε πείσε τον εαυτό σου
πως τούτο σενάρια είναι για το καλό σου

κι αν τα προβλήματα πολλά σε κάνουν να δακρύζεις
σταγόνες είναι της βροχής να λες σαν τα σκουπίζεις
κι αν τα παιδιά σου απρεπώς μιλάνε και χυδαία
να δείχνεις υπερήφανος γι αυτήν την νεολαία

θυμήσου πως το θέατρο είναι του παραλόγου
γι αυτό δεν παίρνει κρητική ούτε του διαλόγου
τη σύντροφό σου αν απατάς δεν έχει σημασία
στις μεθεπόμενες σκηνές κάνει αυτή μοιχεία

σε τούτο το σενάριο να’ σου κι η εκκλησία
άφεση δίνει σε «πιστούς» από την αμαρτία
καλοθρεμμένοι ιερείς γεμάτοι υποκρισία
απ’ τα παγκάρια των ναών κάνουν περιουσία

σενάρια με κόλαση, τον πύρινο τον άδη
τρομοκρατούν κρατώντας κομπάρσους στο σκοτάδι
ένας κομπάρσος και εγώ που έτυχε να γράφω
μια μέρα ρώτησα δειλά το σεναριογράφο:
‘Γιατί να είναι η ζωή ταινία μικρού μήκους;
Και να’ ναι ακατάλληλη και για τους ενηλίκους;

Μου δειξε το σενάριο και μου πε κάποιο χέρι
Ν’ αλλάξει όλες τις σκηνές πως είχε καταφέρει
Το αρχικό σενάριο και συ μπορείς να δεις
Το πρώτο βιβλίο της Γραφής άνοιξε να το βρεις

Θα δεις σκηνές υπέροχες που θα ‘θελες να ζεις
Αφού θα ήσουνα εσύ ο πρωταγωνιστής
Ο τόπος που θα έμενες θα μοιαζε περιβόλι
Παγγήινος παράδεισός θα ‘ταν η γη μας όλη

Το ότι η σκηνές αλλάχτηκαν ήταν μεγάλο λάθος
Μα ευτυχώς τις κράτησε ο σεναριογράφος!!

Το σκηνικό του κόσμου αυτού σύντομα θα τ’ αλλάξει
Απ’ τα δεινά υπόσχεται πως θα μας απαλλάξει
Μα για να είσαι στη σκηνή ΣΗΜΕΡΑ αγωνίσου
Το ρόλο σου μάθε καλά μέσα από τη γραφή σου!!

Θαύματα Δημιουργίας

Είναι νωρίς η μέρα χαράζει,
γλυκά ο ουρανός το χρώμα αλλάζει.
Κόκκινο είναι και πορτοκαλί
Το χρώμα του ήλιου που έχει φανεί.

Καθώς ακουμπώ σε μία καρέκλα
Ένα λουλούδι παρατηρώ!
Κάθε ημέρα εγώ το ποτίζω
Εγώ τον έσπειρα τον σπόρο αυτόν.

Σήμερα άνθισε το πρώτο μπουμπούκι
Άφωνος μένω καθώς το κοιτώ
Σηκώνω το βλέμμα μου προς τα ουράνια
Να ευχαριστήσω τον Δημιουργό!

Καθώς χαϊδεύω τα πέταλά του
Παρατηρώντας τα χρώματά του
Ρωτώ «Θεέ μου πιο τ’ όνομά του»?
Κι εκείνο με πνίγει με τ’ άρωμά του!

Κομμάτι της κτίσης σου μηδαμινό
Ο σπόρος που φύτεψα Θεέ μου εγώ
Μα εκείνος βλάστησε μέσ’ απ’ τη γη
Με χρώμα και άρωμα κι αυτό σε αινεί!

Το άνθος κοιτάω με θαυμασμό
Ερωτήματα έρχονται μες το μυαλό
Ποιος έβαλε το άρωμα το ωραίο το χρώμα
Σε εκείνον το σπόρο που ήταν στο χώμα?

Θαύμα Θεέ μου το ξέρω καλά
Το Χέρι σου τα ‘πλασε όλα σοφά!!

Μεράκι μεγάλο μες την καρδιά
Έχω Θεέ μου για τα φυτά.
Προσμένω τη μέρα αυτή
Που κήπος θα είναι όλη η γη.

Υπόσχεση έδωσες το λέει η Γραφή
Παράδεισος τέλειος θα είναι αυτή!

Φαντάζομαι Θεέ μου στον κήπο αυτό
Τον εαυτό μου για κηπουρό.
λουλούδια χιλιάδες και δέντρα πολλά
βοηθάνε η σύζυγος και τα παιδιά.

Ξέρω ζυγώνει και πως δεν αργεί
Η μέρα Θεέ μου η ευλογητή!!

Ζωντανές Αναμνήσεις

Τους φίλους και τους συγγενείς αυτούς που έχω χάσει
Αναπολώ πόσες φορές μαζί είχαμε γελάσει
Ταξίδια και διακοπές, όμορφα γλέντα συντροφιές,
Στο νου έχω φυλάξει, όσο η καρδιά μου θα χτυπά δεν θα τους διαγράψει
Νέοι χάσανε τη ζωή ,μικροί σε ηλικία, αρρώστιες κι ατυχήματα μεγάλη αδικία

Μα πότε ήταν δίκαιος ο θάνατος αλήθεια;
Τραύματα αφήνει ανοιχτά πληγές μέσα στα στήθια.
Σπίτια ,ντουβάρια άψυχα, χρήμα περιουσία,
Άλλοι τώρα τα χαίρονται μεγάλη ειρωνεία

Μοιάζει η ζωή μας με νερό που βράζει και κοχλάζει
Που αμέσως γίνεται ατμός και τούτο με τρομάζει.
Ρόλο πλέον στο θάνατο δεν έχει η ηλικία
Αναρωτιέμαι της ζωής ποια είναι η αξία;

Τα πρόσωπα όλων αυτών που χάθηκαν θυμάμαι
Όταν τους συλλογίζομαι ειλικρινά λυπάμαι
Νωπή είναι η εικόνα τους όπως και η φωνή τους
Σαν χτες μου φαίνονται οι στιγμές που πέρασα μαζί τους

Δεν ξέρω αν θα πρέπει να νοιώθω τυχερός
Εφόσον αναπνέω και είμαι ζωντανός
Μα νοιώθω ευγνωμοσύνη και προς τους δυο γονείς μου
Που έβαλαν θεμέλιο καλό μες τη ζωή μου

Μου δείξαν την αλήθεια για τον Δημιουργό
Τους λόγους που θα είχα να Τον υπηρετώ
Τον λόγο που θυσίασε για μας Αυτός τον γιο του

Επίσης μου φανέρωσαν τον ένδοξο σκοπό του
Αυτό που απαλύνει τον πόνο ενός χαμού
Είναι αυτό που έχουμε όλοι εμείς στο νου
Είν’ η διαβεβαίωση απ’ τον Δημιουργό

Λέει πως θ’ αναστήσει τον κάθε ένα νεκρό
Υπέροχο θα ναι αυτό μα ας αναρωτηθούμε:
Θα είμαστε εμείς εκεί να τους υποδεχτούμε;

Σίγουρα όλοι πονέσαμε για κάποιον συγγενή μας
Παρότι η ανάσταση είναι πεποίθησή μας
Σκεφτείτε όμως τη θλίψη του όταν θ’ αναστηθεί

Αν κάποιος απ’ το σπίτι του δε βρίσκεται εκεί
Ίσως να είναι σύντροφος, ίσως και τα παιδιά του
ένα αναπάντητο γιατί μαχαίρι στην καρδιά του

Χάσαν την ευκαιρία να βρίσκονται εκεί
Κι αυτό θα τον πληγώσει δεν θα τους ξαναδεί
Αν θέλουμε λοιπόν εμείς να είμαστε εκεί
Θα πρέπει ο καθένας μας τώρα να εργαστεί

Τραπεζικοί λογαριασμοί σπίτια περιουσία
Στα μάτια του Ιεχωβά δεν έχουνε αξία
Για ένα όνομα καλό πρέπει ν’ αγωνιστούμε
Μες το βιβλίο της ζωής γραμμένο να το δούμε

Όσον αφορά τον θάνατο που τώρα μας πληγώνει
Ταξίδι είναι κοντινό που σύντομα τελειώνει
Όλοι οι ταξιδιώτες του τότε θα επιστρέψουν
Τα προσφιλή τους άτομα σίγουρα θα γυρέψουν

Εύχομαι να ‘μαστε εκεί να τους υποδεχτούμε
Μαζί τους στον παράδεισο αιώνια να ζούμε

Μια Μέρα στον Παράδεισο

Μετά από μια κατάκοπη ημέρα στη δουλειά
Γύρισα χθες στο σπίτι μου τα’ απόγευμα αργά.
Στο κιόσκι μου με τους κισσούς έκατσα για να πιω
τον παγωμένο μου φραπέ και να ξεκουραστώ.

Ένα μικρό παράδεισο έχω δημιουργήσει
κάθε λουλούδι που ‘χω εδώβλέπω έχει ανθήσει.
Η ευωδιά διάχυτη πολύχρωμα λουλούδια
απ’ το ηχείο απαλά παίζουν παλιά τραγούδια.

Το σιντριβάνι αν και μικρό δίνει έναν άλλο τόνο
Ο ήχος από το νερό κάνει να χαλαρώνω.
Βάλαμε και χρυσόψαρα που ζούνε στον πυθμένα
στην κλούβα δίπλα κελαηδούν πουλάκια ευτυχισμένα.

Σε λίγα τετραγωνικά ταράτσα κατοικίας,
έφτιαξα έναν παράδεισο εγώ μικρογραφίας.
Τα δειλινά είναι εδώ πολύ ρομαντικά,
της νύχτας πέπλο αν απλωθεί, ανάβουμε κεριά.

Κι αν γύρω μου έχω μπετά και ζω μέσα στην πόλη,
έκανα την ταράτσα μου να μοιάζει περιβόλι.
Συχνά καλούμε αδελφούς από την εκκλησία
Τα ωραία αν δεν μοιράζονται δεν έχουνε αξία.

Καθώς το απολάμβανα το έργο των χεριών
Τι σκέψη πέρασε αδερφοί λέτε από το μυαλό μου;
Μια μέρα στον παράδεισο άραγε πως θα είναι;
Πως θα κυλά ο χρόνος μου, κοντά με ποιους θα είμαι;

Καλά το καταλάβατε λέω να ταξιδέψω
Ελάτε αν θέλετε και σεις ,ευρώ δε θα γυρέψω.
Ταξίδι μονοήμερο λέω εγώ να πάμε,
αν είστε πείτε έτοιμοι κι’ αμέσως ξεκινάμε.

Καθίστε αναπαυτικά τα μάτια λίγο κλείστε
Κι ακούστε έναν κόκορα φωνάζει να ξυπνήστε.
Γλυκοχαράζει ο ουρανός ,απόλυτη ησυχία,
απ’ τα’ ανοιχτά παράθυρα έρχεται ευωδία.

Είναι απ’ τα τριαντάφυλλα και από τα γιασεμιά,
βλέπετε είναι η εποχή που ανθίζουνε κι αυτά.
Φοράτε τις παντόφλες σας βγαίνετε στη βεράντα
κι ακούτε πως κελαηδά μία μικρή Γαλιάντρα.

Ένα παγώνι αρσενικό ανοίγει την ουρά του
Επιδεικνύει τα φτερά κι αυτό στη θηλύκια του.
Στο στάβλο που ‘χετε πιο κει έχετε αγελάδα,
νωρίς βλέπω την άρμεξες κι έφερες φρέσκο γάλα.

Το πρωινό θα πάρετε με άλλους αδελφούς,
και να! Ήδη κατέφθασαν κάποιοι από αυτούς.
Στον κήπο υπάρχει ξύλινο τραπέζι και παγκάκια,
δίπλα η παιδική χαρά να παίζουν τα παιδάκια.

Το κέικ είναι ολόφρεσκο, ζεστοί κι οι λουκουμάδες
Το μέλι πεντανόστιμοΤρώμε σαν βασιλιάδες.
Κι άλλη προχθές τελειώσαμε αίθουσα για λατρεία
Πενθήμερο έχουμε ρεπό από την εργασία.

Σήμερα η ημέρα μας θα ‘ναι ξεχωριστή
Ο τρύγος ήδη άρχισε, αν θες έλα και συ!
Το πρωινό τελείωσε τον Γιαχ ευχαριστούμε
Σε κάρα και σε άμαξες όλοι θα ανεβούμε.

Μικρά παιδιά στα χέρια τους κρατούν πλεκτά κοφίνια
Οι λίγο μεγαλύτεροι σουγιάδες, κλαδευτήρια.
Στα αμπέλια καθώς φτάνουμε και άλλους συναντούμε
Στον τρύγο καθώς μπαίνουμε όλοι υμνολογούμε.

Στα σπίτια κάποιες αδελφές μείναν να μαγειρέψουν
Τους κουρασμένους αδελφούς θα πρέπει να φιλέψουν.
Στα πατητήρια αδελφές μπήκαν και τραγουδάνε
Σταφύλια αδειάζουμε εμείς και κείνες τα πατάνε.

Το μεσημέρι ζύγωσε κι όλοι μαζί θα πάμε
Στου αδελφού φιλόξενου να κάτσουμε να φάμε.
Πλατάνια έχει στην αυλή και άφθονη δροσιά
Τραπέζι με εδέσματα και περσινά κρασιά.

Κάποιοι χορτάσανε νωρίς και πιασαν τις κιθάρες
και το τραγούδι αρχινούν όλοι έχουν φωνάρες.
Τα σώματα μας τέλεια κούραση δεν γνωρίζουν
Οι πρώτοι ξεσηκώθηκαν και το χορό αρχίζουν

Η μέρα στον παράδεισο όμορφα πάει να κλείσει
Μα δυστυχώς στο σήμερα ο νους μας θα γυρίσει!
Πάλι μέσα στην μόλυνση του νου και του αέρα
Μέσα στο άγχος της ζωής που ‘χει η κάθε μέρα

Οι κοσμικοί μας βλέπουνε πάντα με κακό μάτι
Διαλέξανε δρόμο πλατύ μα εμείς το μονοπάτι.
Ίσως να είναι δύσβατο να χει γκρεμούς κι αγκάθια
Μπορεί να μας ματώνουνε και να βουρκώνουν μάτια.

Μα δείτε λίγο καθαρά φαίνεται πού τελειώνει
Κι η μέρα στον παράδεισο σύντομα ξημερώνει.
Εύχομαι να ‘μαστε όλοι εκεί
Μαζί με τα παιδιά μας
Εφόσον έχουμε τον Γιαχ πρώτο μες την κάρδιαμας!!

Βαλίτσες έτοιμες;

Τέλειωσαν οι διακοπές μα και το καλοκαίρι
σκεφτόμουν καθώς κράταγα δύο φωτό στο χέρι.
Στη μια είμαι σε σκάφος μες τον Ευβοϊκό
Στην άλλη εικοσάκιλο κρατώ εγώ ροφό.

Και φέτος καταφέραμε να πάμε διακοπές
Παρότι στη ζωή μας υπήρξαν αλλαγές.
Η αλήθεια είναι ανάγκη πως το ‘χαμε αυτό
Ν’ αλλάξουν παραστάσεις μέσα από το μυαλό.

Αλλάζει η διάθεση όταν παραθερίζω
Κι ας φανερώνει η λέξη πως τον παρά θερίζω!!
Αρέσει σε όλους σίγουρα το διάστημα αυτό
Κάποιοι επιλέγουν τα νησιά, άλλοι εξωτερικό

Κάποιοι φροντίζουν να βρεθούν με πρόσωπα δικά τους
Στο διάστημα των διακοπών που ζούνε μακριά τους
Μα σίγουρα όλοι σχέδια κάναμε εκ των προτέρων
Για να περάσουμε καλά είχαμε ενδιαφέρον

Αυτό ίσως απαίτησε κάποιες περικοπές
Σε έξοδα του έτους γίναν προσαρμογές
Εξόδους περιορίσαμε και κάναμε θυσίες
Για να ‘χουμε στις διακοπές καλές οικονομίες

Μα ο χρόνος των διακοπών κάποτε τελειώνει
Κι ο νους για τις επόμενες σχέδια καταστρώνει
Μα έναν παραλληλισμό φίλοι και αδελφοί
Σας προσκαλώ να κάνουμε εσείς κι εγώ μαζί

Σκεφτείτε τις αιτίες που πάμε διακοπές
Γι όλους είναι ίδιες κι αυτό είναι σαφές
Το σώμα έχει ανάγκη για να ξεκουραστεί
Από προβλήματα και στρες λίγο ν’ απαλλαγεί

Αιτία η ατέλεια η κληρονομημένη
Στα σχέδια του Σατανά αφού ‘ναι δομημένη
Εξού και τα προβλήματα, άγχος και στεναχώρια
Υγεία κλονισμένη μα και θανάτου βόλια

Σαν το βαρύ χειμώνα αυτές οι καταστάσεις
Ανάγκη προκαλούν στο νου ν’ αλλάξει παραστάσεις
Μα αυτές οι παραστάσεις τονίζει η Γραφή
θα έχουνε διάρκεια παντοτινά στη γη.

Άνθρωποι ευτυχισμένοι αιώνια θα ζούνε
Και τον συνάνθρωπό τους γνήσια θα αγαπούνε.
Του άδη οι μετανάστες τότε θ’ αναστηθούνε
Με συγγενείς και φίλους παντοτινά θα ζούνε

Η γη ένας παγγήινος παράδεισος θα γίνει
Άνθρωποι και θηρία θα ζούνε με ειρήνη
Ρυτίδες και άσπρα μαλλιά θα είναι παρελθόν
Και ο εχθρός ο θάνατος τότε θα είναι απών

Αλήθεια ποιος θα αρνηθεί αυτόν τον προορισμό?
Η πρόσκληση είναι ανοιχτή απ’ τον Ιησού Χριστό
Μα το ταξίδι μας αυτό θέλει ετοιμασίες
Που θα τις χαρακτήριζαν πολύ μικρές θυσίες

Το δυνατόν λιγότερο να χρησιμοποιούμε
Ότι προσφέρει ο κόσμος να μη το λαχταρούμε
Κρατούμε το νου μας καθαρό σαφώς και την καρδιά μας
Ελέγχοντας πολύ συχνά ποια είν’ τα θέλγητρα μας

Στις συναθροίσεις τακτικοί , μελέτη ,προσευχή
Και ας οραματιζόμαστε συχνά τη νέα γη
Εύχομαι οι επόμενες φίλοι διακοπές
Στο Νέο κόσμο να μας βρουν σαν παραθεριστές!!

Παραδείσου Συνοικία Συκιές Νοτία

Κάποιες φορές που βάσανα πιέζουν το μυαλό μου
Και νοιώθω πως χάνω τη χαρά και το χαμόγελό μου
Πάντα βρίσκω διέξοδο, έχω το φάρμακό μου.
Σε σας που είστε φίλοι μου θα το εκμυστηρευτώ
Αφού εμπλέκεστε και σεις, δεν είναι μυστικό.

Μάλιστα θα σας πρότεινα για να μιμηθείτε
Αν στεναχώριες έχετε στο τέλος θα χαρείτε!
Αυτό που κάνω φίλοι μου είναι πολύ απλό,
Με μάτια κλειστά ταξίδι κάνω εγώ νοερό.

Ξεφεύγω απ’ τα προβλήματα κι από τη φασαρία
Στο νέο κόσμο βρίσκομαι κι είναι μια ευλογία
Στους πρόποδες μίας πλαγιάς βλέπω τον εαυτό μου
Στη λίμνη κοντά το ξύλινο το σπίτι το δικό μου.

Μα μόνος μου δεν βρίσκομαι σε τούτη την πλαγιά
Υπάρχουν κι άλλα ξύλινα σπίτια που ‘ναι κοντά
Άλλα γύρω από τη λίμνη κι άλλα στην πλαγιά
Κι άλλα ψηλά στην κορυφή στην αετοφωλιά.

Τα πρόσωπα τριγύρω μας είναι όλα οικεία
Συκιές Νοτία θα ‘λεγα θυμίζει η συνοικία
Ορίστε αν δεν πιστεύετε! Κοιτάξτε και θα δείτε!
Τα μάτια της διάνοιας μόνο θα χρειαστείτε!

Πιο πάνω από το σπίτι μου είν’ του Συμεωνίδη,
Δίπλα του Σάκη του Δαυίδ κοντά στου Κεσκινίδη.
Το μονοπάτι που περνά μέσα από το δασάκι
Φθάνει μπροστά στο δίπατο του Νίκου Ασλανάκη .

Το πέτρινο λίγο πιο κει του Παύλου του Παυλίδη
πιο κάτω από του Στεφάνογλου πάνω απ’ του Καλλιονίδη
στα δυτικά απ’ το σπίτι μου είν’ της Σιδηροπούλου
Που είναι φίλη από παλιά με την Αργυροπούλου

Το σπίτι μες τα έλατα ειν’ του Γεμενετζή
Πιο πάνω το αρχοντικό του αδελφού Γκουντζή
Ο ήχος που ακούγεται είν’ απ’ τον καταράχτη
Υπάρχουν σπίτια και εκεί στον ξύλινο τον φράχτη.

Το πέτρινο που φαίνεται είναι της Κυζιρίδου
Δίπλα απ’ τη ν Σιδέρη και την Ιακωβίδου
Πιο κάτω απ’ το νερόμυλο είν’ της Νικολαίδου
Ανάμεσα του Χακίογλου , πιο κάτω η Στεφανίδου

Στην όχθη την αντίπερα της λίμνης, η Μαζαράκη,
Ξύλινο σπίτι έφτιαξε κοντά στον Παντζουράκη
Στη γέφυρα την ξύλινη που φτάνει στη λιμνούλα
Θα βρεις το σπίτι που ‘φτιαξε η αδελφή Κουτούλα

Ζωγράφε, Παπαδόπουλε και Χαντζηπαναγιώτου,
Τα σπίτια δεν τα κάνατε βλέπουμε όπου κι όπου!
Νομίζατε πως θα ‘χατε ησυχία και γαλήνη;
Με Βασιλείου γείτονα που έχει και πατίνι;

Ο Ιωάννου το ‘ξερε και φώναξε αμάν!
Γι αυτό το σπίτι το ‘φτιαξε δίπλα από της Ιμάν.
Σπίτια στο πλατανόδασος φτιάξαν η Κέρελη,
Μόττας, Βιζέλη, Μίχογλου, κοντά στη Λεοντή.

Το σπίτι με την άμαξα είν’ του καραγωγέα ,
Του Ζήση του Δήμου του φίλου μου , παλιού μεταφορέα.
Το σπίτι πριν την κορυφή με το όμορφο προφίλ
Είναι όπως καταλάβατε του Παπαμιχαήλ!

Το πέτρινο στην κορυφή που μοιάζει με στολίδι,
Ανήκει στον τεράστιο τον Μάρκο Κολαξίδη
Υπάρχουν κι άλλα σπίτια που βρίσκονται εδώ
Όμως λόγω του χρόνου δεν θα αναφερθώ.

Ανήκουν στους υπόλοιπους από την εκκλησία
Τους ευαγγελιζόμενους απ’ τις Συκιές Νοτία!

Μα κάπου εδώ το ποίημα αυτό πρέπει να το τελειώσω
Και μέσα απ’ τα φύλλα της καρδιάς μία ευχή να δώσω
Όλοι να είμαστε εκεί σύσσωμη η εκκλησία,
Κομμάτι του Παράδεισου να ‘ναι η Συκιές Νοτία!!!!!