Υπομένοντας στον Διωγμό

Έπειτα από μία μπόρα
Βγήκα βόλτα στο βουνό
Κάθε μέρα τέτοια ώρα,
Βγαίνω να προσευχηθώ!

Ένα μονοπάτι παίρνω
Μέσα από τις καστανιές,
Τις κορφές δεν διακρίνω,
Είναι πράγματι ψηλές.

Από το βρεγμένο χώμα
Έντονη είναι η μυρωδιά
Κοκκινίσανε τα φύλλα
Που' ναι ακόμη στα κλαδιά.

Κάθισα σε κάποια πέτρα
Να μιλήσω στο Θεό
Κι αφού είμαι μες τη φύση
Λίγο να συλλογιστώ.

Μα το βλέμμα μου αποσπάει
Ένας σκίουρος μικρός
Στον κορμό του δέντρου μέσα
Είχε τη φωλιά του αυτός.

Σε μια ομιλία ο Τάσος
το θυμάμαι είχε πει
κρύβονται όλα τα ζώα
ν' αποφύγουν τη βροχή.

Μα και σε φυτά επίσης
Είχε αυτός αναφερθεί
Κι ασυναίσθητα το βλέμμα
Έριξα πάνω στη γη.

Μία ανεμώνη βλέπω
Χτυπημένη απ' τη βροχή
Δέχτηκε όλη τη μπόρα
Μα παρέμεινε εκεί!

Ταλαιπωρημένη είναι
Η αλήθεια είναι αυτή
Έχει γείρει λες και λέει
Κάποιο μυστικό στη γη.

Μα είναι βέβαιο το ξέρω
Αύριο αν έρθω εδώ
Η ανεμώνη θα κοιτάει
Πάλι προς τον ουρανό!

Ένα όμορφο λουλούδι
Είναι ο Χριστιανός
Υπομένοντας την μπόρα
Που του φέρνει ο διωγμός.

Κι αν χαθούν δυο τρία φύλλα
Δεν πειράζει ξέρει αυτός
Τις πληγές τις θεραπεύει
Ο Σοφός Δημιουργός.

Όπως μέσα στο καμίνι
Καθαρίζει ο χρυσός
Κι δοκιμασία κάνει
Τον πιστό πιο δυνατό!

Για ν' αντέξει όμως η πίστη
Πρέπει να 'ναι ισχυρή
Από τώρα ο καθένας
Σε αυτό ας εργαστεί!
Και ποτέ ας μη λησμονούμε
Τι προτρέπει η Γραφή,
«ο υπομείνας έως τέλους»
Μόνο εκείνος θα σωθεί!!

Ο Χρόνος

Ο χρόνος λεν είναι γιατρός κι αυτό είναι αλήθεια
Γιατρεύει πόνους φυσικούς μα και πληγές στα στήθια
Εκτός όμως από γιατρός είναι και κάτι άλλο
Σοφά τον χαρακτήρισαν δοκιμαστεί μεγάλο

Αγάπη δοκιμάζει αυτός την πίστη, την φιλία,
Σημαντικά μες τη ζωή είναι αυτά τα τρία
Ότι δεν είναι γνήσιο αυτός το φανερώνει
Κι ίσως αυτό στ’ αλήθεια κάποιους να τους πληγώνει
Στο χρόνο η αγάπη , η γνήσια αντέχει
Μοναδική, κι είναι ευτυχής αυτός που την κατέχει
Πόσοι δεν είπαν σ’ αγαπώ χωρίς να το ‘χουν νοιώσει
μα ο χρόνος αδιάψευστα το έχει φανερώσει!

Πόσα στ’ αλήθεια σ’ αγαπώ λεν’ οι ερωτευμένοι,
όταν πρωτογνωρίζονται και είν’ ευτυχισμένοι?
Μετά από χρόνια αν τους δεις δεν πάνε χέρι-χέρι
Κι ίσως στ’ αλήθεια εκπλαγείς αν άλλαξαν και ταίρι!

Ή πόσους δεν γνωρίζαμε που είπαν σ’ αγαπώ
Μάλιστα αφιερώθηκαν στον ύψιστο Θεό,
Μα τώρα απ’ έξω βρίσκονται απ’ την σωστή οδό?

Το ίδιο για την πίστη ισχύει ακριβώς
Σώζεται όποιος στο τέλος θ’ αποδειχθεί πιστός!
Κι εδώ ο χρόνος παίζει ρόλο σημαντικό
Δείχνει την πίστη στην καρδιά και όχι στο μυαλό!

Κάποιων η πίστη μοιάζει πηγή που αναβλύζει
Και χέρι αν την φράξει αυτή θα ξεχειλίζει!
Μα με το χρόνο στέρεψαν τα κρύα τα νερά
Απόδειξη πως ήτανε επιφανειακά.

Όσο για τη ΦΙΛΙΑ,
μια λέξη τόσο σοβαρή και με βαριά αξία
Το πέρασμα του χρόνου σαφώς τη δοκιμάζει
Η ψεύτικη μαραίνεται η γνήσια ακμάζει!!!

Κι όταν προκύψει συμφορά δείχνει το πρόσωπό της
Κάνει τον πόνο κτήμα της ,τον σπαραγμό δικό της!

Με πλούτο δεν συγκρίνεται ή με περιουσία
Αυτά μπορούνε να χαθούν μα όχι η φιλία!

Απ’ αδελφό καλύτερα μέσα σε δυσκολία
Είναι ο φίλος, γράφουνε θεόπνευστα βιβλία

Κι εφόσον δώρο του Θεού είναι οι συγγενείς σου,
ΓΙΑ ΓΝΗΣΙΟ ΦΙΛΟ ΚΑΡΔΙΑΚΟ, Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ!!!

Η Φλόγα της Πίστης

Η πίστη φλόγα στην καρδιά φλόγα που μας ζεσταίνει
Αγώνα όμως χρειάζεται για να ‘ναι αναμμένη
Ίσως να μοιάζει η φλόγα σε λάμπα πετρελαίου
Προφυλαγμένη από γυαλί σε φύσημα του ανέμου

Μπορεί όμως να μοιάζει με φλόγα από κερί
Που τρεμοσβήνει εύκολα στου ανέμου την πνοή
Αν βάλουμε το χέρι επάνω στην καρδιά μας
Πως θα χαρακτηρίζαμε τη φλόγα τη δικιά μας?

Μοιάζει με φλόγα ζωηρή καλά προστατευμένη?
Σε αντίξοες συνθήκες που μένει αναμμένη?
Ή μήπως μοιάζει φλόγα κεριού που τρεμοσβήνει
Κι ότι θα σβήσει σύντομα την υποψία δίνει?

Πριν δώσουμε απάντηση ας προβληματιστούμε
Τα λόγια του Ιησού Χριστού θα ‘πρεπε να σκεφτούμε
Η πίστη άνευ έργων λέει είναι νεκρή
Φλόγα ίσως τρεμάμενη θυμίζει σε κερί

Ας δούμε με ειλικρίνεια τα πρώτα βήματα μας
Τη φλόγα να θυμηθούμε που έκαιγε στην καρδιά μας
Έμοιαζε ίσως αδύνατο η φλόγα να κρυφτεί
σαν έριχνε το φως της σε νύχτα σκοτεινή

Μετά από χρόνια ίσως να ‘χει εξασθενήσει
Να δίνει την εντύπωση σε λίγο πως θα σβήσει
Ίσως να κουραστήκαμε απ’ τα προβλήματά μας
Μπορεί να μας γονάτισαν και κάποια βάσανά μας

Μα η πίστη μόνο στον Θεό μπορεί να μας λυτρώσει
Και απ’ όλα τα προβλήματα να μας ελευθερώσει
Τι θα έπρεπε να κάνουμε λοιπόν όλοι εμείς
Που φαίνετε η πίστη μας πως είναι ελλιπής?

Με προσευχή στον Ιεχωβά πρέπει ν’ απευθυνθούμε
Και με ειλικρινή καρδιά ώριμα να σκεφτούμε
Τι ήτανε εκείνο που έλκυσε την καρδιά μας
Κι οδήγησε στον Ιεχωβά τα πρώτα βήματά μας?

Δεν ήταν η αγάπη του που έστειλε το Γιο του,
Για σένα να θυσιαστεί που θεωρεί δικό του?
Θυμήσου την ημέρα της αφιέρωσης σου
Τι σ’ έκανε να δώσεις σ’ Εκείνον τη ζωή σου?

Δεν νοιώσαμε υπέροχα φτερούγησε η καρδιά μας,
Που θα ‘χαμε τον στοργικό Ιησού για Βασιλιά μας?
Ή μήπως η ελπίδα για αιώνια ζωή
Σε μία γη παράδεισο δεν ήταν φοβερή?

Η ελπίδα της ανάστασης δεν έγινε αιτία,
να λαχταρούμε εδώ στη γη να έρθει η Βασιλεία?
Μα τώρα , κουραστήκαμε αυτή ‘ναι η αλήθεια
Και μοιάζει η λατρεία μας μια τυπική συνήθεια.

Αν νοιώθουμε έτσι αδελφοί ο Ιεχωβά το ξέρει
Και σίγουρα είναι πρόθυμος βοήθεια να προσφέρει
Με προσευχή εγκάρδια, μελέτη, συναθροίσεις,
Τη φλόγα μέσα στην καρδιά θ’ αναζωογονήσεις!

Η συντροφιά με αδελφούς που ‘ν’ χρόνια στην αλήθεια,
Που η φλόγα είναι ζωηρή βαθιά μέσα στα στήθια,
Θα σ’ ενθαρρύνει σίγουρα θ’ αναζωογονηθείς,
Την πίστη σου πιο ισχυρή πάλι θα ξαναδείς!

Γιατί μέχρι το τέλος όποιος φανεί πιστός
Θα λάβει το βραβείο μας λέει ο Θεός
Κι αφού το τέλος δεν αργεί είναι πολύ κοντά μας
Ας κάνουμε πιο ισχυρή την πίστη την δικιά μας!!!