Ζωντανές Αναμνήσεις

Τους φίλους και τους συγγενείς αυτούς που έχω χάσει
Αναπολώ πόσες φορές μαζί είχαμε γελάσει
Ταξίδια και διακοπές, όμορφα γλέντα συντροφιές,
Στο νου έχω φυλάξει, όσο η καρδιά μου θα χτυπά δεν θα τους διαγράψει
Νέοι χάσανε τη ζωή ,μικροί σε ηλικία, αρρώστιες κι ατυχήματα μεγάλη αδικία

Μα πότε ήταν δίκαιος ο θάνατος αλήθεια;
Τραύματα αφήνει ανοιχτά πληγές μέσα στα στήθια.
Σπίτια ,ντουβάρια άψυχα, χρήμα περιουσία,
Άλλοι τώρα τα χαίρονται μεγάλη ειρωνεία

Μοιάζει η ζωή μας με νερό που βράζει και κοχλάζει
Που αμέσως γίνεται ατμός και τούτο με τρομάζει.
Ρόλο πλέον στο θάνατο δεν έχει η ηλικία
Αναρωτιέμαι της ζωής ποια είναι η αξία;

Τα πρόσωπα όλων αυτών που χάθηκαν θυμάμαι
Όταν τους συλλογίζομαι ειλικρινά λυπάμαι
Νωπή είναι η εικόνα τους όπως και η φωνή τους
Σαν χτες μου φαίνονται οι στιγμές που πέρασα μαζί τους

Δεν ξέρω αν θα πρέπει να νοιώθω τυχερός
Εφόσον αναπνέω και είμαι ζωντανός
Μα νοιώθω ευγνωμοσύνη και προς τους δυο γονείς μου
Που έβαλαν θεμέλιο καλό μες τη ζωή μου

Μου δείξαν την αλήθεια για τον Δημιουργό
Τους λόγους που θα είχα να Τον υπηρετώ
Τον λόγο που θυσίασε για μας Αυτός τον γιο του

Επίσης μου φανέρωσαν τον ένδοξο σκοπό του
Αυτό που απαλύνει τον πόνο ενός χαμού
Είναι αυτό που έχουμε όλοι εμείς στο νου
Είν’ η διαβεβαίωση απ’ τον Δημιουργό

Λέει πως θ’ αναστήσει τον κάθε ένα νεκρό
Υπέροχο θα ναι αυτό μα ας αναρωτηθούμε:
Θα είμαστε εμείς εκεί να τους υποδεχτούμε;

Σίγουρα όλοι πονέσαμε για κάποιον συγγενή μας
Παρότι η ανάσταση είναι πεποίθησή μας
Σκεφτείτε όμως τη θλίψη του όταν θ’ αναστηθεί

Αν κάποιος απ’ το σπίτι του δε βρίσκεται εκεί
Ίσως να είναι σύντροφος, ίσως και τα παιδιά του
ένα αναπάντητο γιατί μαχαίρι στην καρδιά του

Χάσαν την ευκαιρία να βρίσκονται εκεί
Κι αυτό θα τον πληγώσει δεν θα τους ξαναδεί
Αν θέλουμε λοιπόν εμείς να είμαστε εκεί
Θα πρέπει ο καθένας μας τώρα να εργαστεί

Τραπεζικοί λογαριασμοί σπίτια περιουσία
Στα μάτια του Ιεχωβά δεν έχουνε αξία
Για ένα όνομα καλό πρέπει ν’ αγωνιστούμε
Μες το βιβλίο της ζωής γραμμένο να το δούμε

Όσον αφορά τον θάνατο που τώρα μας πληγώνει
Ταξίδι είναι κοντινό που σύντομα τελειώνει
Όλοι οι ταξιδιώτες του τότε θα επιστρέψουν
Τα προσφιλή τους άτομα σίγουρα θα γυρέψουν

Εύχομαι να ‘μαστε εκεί να τους υποδεχτούμε
Μαζί τους στον παράδεισο αιώνια να ζούμε

Εμίρης ο Κακομοίρης ...

Μια παροιμία λαϊκή που μου ήρθε στο μυαλό,
μια μέρα καθώς ξύπνησα θα ‘θελα να σας πω.
Καρβέλια ονειρεύεται λέει ο πεινασμένος,
Ακούστε τώρα όνειρο που είδα ο καημένος.
Είδα πως ήμουν άραβας ίσως και Σαουδάραβας, και ζούσα στο Ντουμπάι ,
στη φτώχια και στα βάσανα πως είχα πει γκουντμπάι!
Κροίσος είδα πως ήμουνα, είχα ξενοδοχεία,
Ζάμπλουτος και αμύθητη είχα περιουσία
Με ελικοδρόμιο έπαυλη κατείχα στο Μπαχρέιν
Μέρος που ζουν εφοπλιστές ελεύθεροι κι ωραίοι!
Στου ονείρου μου το πλάνο δεν είδα την κυρά μου,
«Κορίτσια όμως εξωτικά» ήταν η συντροφιά μου.
Θα ‘κανα κρουαζιέρα σεόμορφα νησιά
Πρώτα στου Σολομώντος, Κανάρια μετά.
Το ολοκαίνουριο μου γιότ, δώρο από Σεΐχη,
Για το ταξίδι έτοιμο ήταν να ξεκινήσει….
Ετούτη η κρουαζιέρα ήτανε όνειρο μου
Μα ξάφνου ήχος ακούγεται από το κινητό μου.
Δεν ήτανε τηλέφωνο, ήταν το ξυπνητήρι
Να μου θυμίσει «για δουλειά σήκω ρε κακομοίρη»!
Βρε που να πάει στην ευχή λέω στον εαυτό μου
Πολύ μικρή διάρκεια είχε το όνειρό μου!
Στη διαδρομή για τη δουλειά σκεφτόμουν τ’ όνειρό μου
Γελώντας, που είδα άραβα εγώ τον εαυτό μου!
Αιτία το ντοκιμαντέρ που είχα δει στο ΣΚΑΙ
Γι’ Άραβες και Σεΐχηδες που ζούνε στο Ντουμπάι.
Το όνειρο μου με έκανε να αναρωτηθώ:
Τι θεωρώ πολύτιμο μες τη ζωή εγώ;
Υγεία δόξα το Θεό υπάρχει σχετική,
Έχω και μεροκάματο, η αλήθεια είναι αυτή.
Τρία παιδιά και η σύντροφος μες τη Θεοκρατία,
Για μένα ανεκτίμητη είναι περιουσία.
Μα και για φίλο καρδιακό χρόνια δοκιμασμένο
Στοιχείο περιουσιακό θα δήλωνα τον Πέγιο!
Το ίδιο όμως ισχύει και για τους αδελφούς μου,
Αυτούς που με γνωρίζουνε και για τους άγνωστούς μου.
Κι αν στην Ε9 δεν είναι δηλωμένοι,
Μέσα στα φίλα της καρδιάς είν’ καταχωρημένοι.
Κι αν δεν έχω έπαυλη στα Αραβικά εμιράτα,
Έχω μία φιλόξενη για αδελφούς ταράτσα!
Μα εκείνο το πολυτελές το γιοτ στο όνειρό μου,
Αλήθεια δεν κατάφερε να βγει απ’ το μυαλό μου.
Γι αυτό και η γυναίκα μου που τόσο μ’ αγαπά,
Βαρκούλα από τα Τζάμπο μου πήρε με κουπιά!
Κι αν δεν χωράω μέσα κι απ’ έξω περισσεύω,
Πάλι βγάζω τα γούστα μου, με πετονιά ψαρεύω.
Ένα είναι το συμπέρασμα, τα όνειρα παραμύθια,
Το μάτι είναι αχόρταγο αυτή είναι η αλήθεια!