Όνειρο Ήταν ...

Από ένα όνειρο άσχημο θα ΄λεγα εφιάλτη
Πετάχτηκα εχθές αργά με τρόμο απ΄το κρεβάτι
Αιτία μάλλον ήτανε ότι έφαγα αργά
Στο σπίτι κάποιου αδελφού φίλου από παλιά
Ενώ τ’ άσχημα όνειρα θέλω να τα ξεχνώ
Αυτό με σας τους φίλους μου θέλω να μοιραστώ:
Πέρα από καταπράσινα λιβάδια και βουνά
Είδα ότι βρισκόμουνα εγώ κάπου μακριά
Γκρίζος ήταν ο ουρανός κι ο αέρας μολυσμένος
Το βήμα μου έσερνα βαρύ ήμουνα κουρασμένος
Από τις έξι το πρωί για να τα βγάλω πέρα
Για να σπουδάσω τους δυο γιους τη μία θυγατέρα
Η πόλη αφιλόξενη γεμάτη φασαρία
Στους τοίχους τα συνθήματα μου προκαλούν αηδία
Οι δρόμοι όλοι άσφαλτος και γύρω μου τσιμέντα
Για δέντρα και για πράσινο δεν γίνεται κουβέντα
Οι οδηγοί στ’ αμάξια τους είν’ εξαγριωμένοι
Κι οι νεαροί τριγύρω μου αλλόκοτα ντυμένοι
Ήχος αεροπλάνων το βλέμμα μου αποσπά
Πάνε να σβήσουν πυρκαγιές επάνω στα βουνά
Τον πνεύμονα της πόλης τον έκαψαν κι αυτόν
Κίνητρο ιδιοτελές στο χέρι εμπρηστών
Ακούγονται σειρήνες ενός ασθενοφόρου
Θύμα ένα παιδάκι είπανε τροχοφόρου
Η ζέστη ανυπόφορη μα πρέπει να βιαστώ
Στο σπίτι μου να πάω και να ξεκουραστώ
Στην εργασία αύριο δεν πρέπει να αργήσω
Πως είμαι εγώ εργατικός θα πρέπει να αποδείξω
Φοβάμαι μήπως άνεργος μείνω κι αλίμονο μου
Τα έξοδα μία θηλιά που σφίγγουν τον λαιμό μου
Τη σκάλα μπρος στο σπίτι μου με κόπο ανεβαίνω
Σ’ ένα παλιό τεσσάρι με δάνειο παρμένο
Θωρακισμένη πόρτα κι ένα συναγερμό
Βάλαμε να μη πέσουμε θύμα κακοποιών

Η σύντροφός μου έστρωσε αμέσως το τραπέζι

Κι εγώ άνοιξα την τι βι ειδήσεις μήπως παίζει
Πλημμύρες και τυφώνες κι ατέλειωτοι σεισμοί
Σ’ απελπισία βρίσκονται οι άνθρωποι στη γη
σκάνδαλα διατροφικά τρομάζουν το μυαλό μας
βρέθηκε ορυκτέλαιο στο ελαιόλαδό μας
Μια είδηση με άγχωσε κι ένοιωσα δυσφορία
Μου θύμισε το χρέος μου που ‘χω στην εφορία
Δεν πρέπει να αγχώνεσαι μου λέει η κυρά
Μου θύμισε το πρόβλημα που ‘χω με την καρδιά
Μα ήδη ήτανε αργά έγινε το κακό
Βρέθηκα σε μια κλινική για να χειρουργηθώ
Πριν χάσω τις αισθήσεις μου μπορώ να θυμηθώ
Ψέλλισα στη γυναίκα μου ότι την αγαπώ
Της ζήτησα να έχει, το νου της στα παιδιά
Μην απομακρυνθούνε απ’ τον Ιεχωβά!
Προσευχηθήκαμε μαζί πριν μπω στο χειρουργείο
Η επέμβαση ήταν δύσκολη το ξέραμε κι οι δύο
Τις πεποιθήσεις μου γνωστές κάναμε στο γιατρό
Χαμογελώντας μου ‘πε να μην ανησυχώ
Μα λίγο πριν η νάρκωση με πιάσει ολικώς
Πέντε φιάλες αίμα ζήτησε ο γιατρός
Πετάχτηκα και φώναξα γιατρέ δεν θέλω αίμα……
Μα ήμουν στο κρεβάτι μου και όλα ήταν ψέμα!
Όνειρο εφιαλτικό μ’ έκανε να ξυπνήσω
Με εικόνες απ’ το παρελθόν που έτυχε να ζήσω
Σιγά ανασηκώθηκα εγώ απ’ το κρεβάτι
Γιατί ο ύπνος μου ‘φυγε και που να κλείσω μάτι
Τέσσερις είναι το πρωί η φύση ησυχάζει
Μα ξέρω από κει ψηλά κάποιος πως με κοιτάζει
Με δάκρυα Τον ευχαριστώ που επέτρεψε να ζήσω
Και την πραγματική ζωή εγώ να αποκτήσω
Το ποίημα σαν την τωρινή, ζωή κι αυτό τελειώνει
Κι η μέρα του Ιεχωβά σύντομα ξημερώνει
Γι αυτό ας αγωνιζόμαστε μεγάλοι και μικροί
Θεού βραβείο να λάβουμε αιώνια ζωή!

Γυρεύοντας το Όνειρο

Πολλά ταξίδια έκανα εγώ μες τη ζωή
ελπίζοντας μια μέρα να πιάσω κορυφή
Ένα ταξίδι απ’τα πολλά μέσα στο ποίημα αυτό
θα ηθελα σε όλους να το διηγηθώ
Ταξίδι αν είναι πραγματικό ή είν’ στη φαντασία
Αυτό πιστέψτε με για σας δεν έχει σημασία!
Νοέμβρης μήνας ήτανε φθινόπωρο θαρρώ
Για ώρες οδηγούσα σ’ ένα ψηλό βουνό
Βγαίνοντας απο μια στροφή θυμάμαι ότι είδα,
Γραμμένο το υψόμετρο σε μία πινακίδα
Πάνω απο 800 ,έγραφε ήταν μέτρα
Έλατα και άγριες καστανιές ήταν τα μόνα δέντρα
Μια γέφυρα διεσχιζε ένα τραχύ φαράγγι
Να το θαυμάσω απο κοντά ένιωσα την ανάγκη
Τ’ αμάξι μου σταμάτησα, σβήνω τη μηχανή,
Το θέαμα αποθανάτισα στη φωτογραφική
Το ταξίδι μου συνέχισα μα ένοιωθα κουρασμένος
Απο ανηφόρες και στροφές ήμουν εξαντλημένος
Μια πινακίδα έγραφε μπροστά μου πως θα βρω
Σε 20 χιλιόμετρα ένα ορεινό χωριό
Θυμάμαι πόσο είχα χαρεί μπαίνοντας στο χωριό
Έφθανε η ώρα πιστευα, για να ξεκουραστώ
Ο δρόμος ήταν πλακόστρωτος μα παραμελημένος,
Στο θεαμα που αντίκρισα ένοιωσα ξαφνιασμένος.
Κανένα τζάκι δεν έδειχνε να είναι αναμμένο
Έμοιαζε χρόνια το χωριό να ‘ναι εγκατελειμένο.
Βγαίνοντας απ’ τ’ αμάξι μου γεμάτος απορία
Έφθασα περπατώντας στην έρημη πλατεία.
Δέσποζε επιβλητικά ο πλάτανος στο κέντρο
Έδειχνε να ‘τανε πολλών, ετών αυτό το δέντρο.
Τα μαγαζιά για χρόνια έδειχναν κλειδωμένα
Και τα λουκέτα στα ρολά ήτανε σκουριασμένα.
Τα σπίτια ήταν πέτρινα και είχανε αυλές
Μα οι φράχτες είχαν πέσει και οι πόρτες ανοιχτές.
Στάθηκα σ’ ένα δίπατο που ‘μοιαζε αρχοντικό

Πάνω απ’ την πόρτα έγραφε 1908.
Πιο πάνω ένα κτίριο έμοιαζε με σχολείο
Απέναντι ο φούρνος δίπλα σ’ ένα κουρείο.
Έξω απο ένα σπίτι, μισογκρεμισμένο
Μια άμαξα παρατηρώ με ξύλο σκαλισμένο.
Ένα άλλο σπίτι είχε την πόρτα ανοιχτή
Την προσοχή μου τράβηξε κάτι που είδα κει.
Βραβεία κρεμασμένα υπηρχανε στους τοίχους
Κι ένας σωρος βιβλία μ’ εκατοντάδες στίχους.
Περνώντας μέσα πρόσεξα μία βιβλιοθήκη
Μα ένα βιβλίο έλειπε διπλό απο μια θήκη
Το ταμπελάκι έγραφε «Παλιά Καινή Διαθήκη»
Σ’ ένα στενάκι έστριψα ψάχνοντας για να δω
Κάποιον που θα μπορούσα να συννενοηθώ.
Ίδια εικόνα και εδώ σπίτια εγκατελειμένα
Κάποια είν’ ετοιμόρροπα και κάποια κλειδωμένα.
Μου φάνηκε περίεργο άνθρωπο να μη βρω,
Και σκέφτηκα στ’ αμάξι μου ότι θα κοιμηθώ.
Μα όπως κατηφόριζα κι έφτανα στην πλατεία,
μια μπόρα ξέσπασε γοργά με τρομερή μανία.
Κάτω απο ένα υπόστεγο κατάφερα να μπω,
απο τη δυνατή βροχή για να προστατευτώ.
Πάνω στον τσίγγο η βροχή θύμιζε χορωδία,
με νότες φάλτσες, αταίριαστες, σε κάποια συναυλία!
Τα σύννεφα ακουμπήσανε θαρρείς πάνω στη γη,
Και η ομίχλη έγινε σαφώς πιο φανερή!
Μες την πυκνή ομίχλη, φάνηκε αμυδρά,
Μια σιλουέτα ανδρική ,αργά να περπατά.
Δεν φόραγε αδιάβροχο,ομπρέλα δεν κρατούσε,
Ενώ η βροχή δυνάμωνε, αργά αυτός προχωρούσε.
Καθώς πλησίασε κοντά είδα πως ήταν γέρος
Και σκέφτηκα ο δυστυχής πως ήταν σαλεμένος!
Στο ένα χέρι κράταγε ένα παλιό βιβλίο ,
Και κάτω απ’ το υπόστεγο βρεθήκαμε κι οι δύο.
Στο άλλο χέρι κράταγε ο γέρος κομπολόι,
Κι έλεγε χαμηλόφωνα κάτι σαν μοιρολόι.
Ενώ τον χαιρετούσα, κάθησε καταγής.
Μου είπε «σώπα κι άκουσε το τραγούδι της βροχής».
Τα δυο του μάτια πρόσεξα πως ήτανε θολά,
Τα λόγια του στ’ αυτιά μου ακούγονται σοφά!

Πούθε μου ‘πε κατάγεσαι και πες μου πού πηγαίνεις;
Το δύσβατο αυτό βουνό γιατί το ανεβαίνεις;
Να φτάσω όσο πιο ψηλά θυμάμαι είπα στο γέρο
Και θα ‘κανα οτιδήποτε για να τα καταφέρω!
Πραγματικότης έγινε τ’ όνειρο μιας ζωής!
Ο γέρος μου ‘πε έγινες κάτοικος κορυφής!
Ελάχιστοι κατάφεραν να φτάσουν ως εδώ.
Γι αυτό δεν έχει κόσμο ετούτο το χωριό.
Τα ίδια όνειρα με σε είχανε και σκοπό,
Αυτοί που ‘ρθαν και χτίσανε τα σπίτια τους εδώ.
Πιστέψαν ότι βρέθηκαν στο κέντρο όλης της γης
Τα όνειρά τους έκαναν παλάτια εποχής!
Μα αμπέλια κι αν φυτέψανε,κι απόκτησαν αγρούς
Πουλια κι αγρίμια γεύονται για χρόνια τους καρπούς!
Άνθρωποι μορφωμένοι κα με φιλοδοξίες,
Μα είχαν στη ζωή τους κάποιες άλλες αξίες!
«Πού πήγανε οι κάτοικοι» ρώτησα «του χωριού»;
Πιστευοντας πως έφυγαν και ζουν κάπου αλλού.
Πιο κάτω μου ‘πε ο γέρος, είναι συγκεντρωμένοι
Δεν είναι όμως όρθιοι, είν’ όλοι ξαπλωμένοι!
Έμοιαζε να σταμάτησε ο χρόνος στο μυαλό μου!
Το γέρο ετούτο σκέφτηκα θα ‘χω συγχωριανό μου!
Μου ‘πε πως γράφει στίχους και είναι ποιητής
Και τον εμπνέει πάντα το τραγούδι της βροχής.
Ρωτώ το γέρο να μου πει τ’ όνομα του χωριού,
Μήπως εγώ μπερδευτηκα και βρέθηκα αλλού.
Διπλή μου είπε το χωριό έχει ονομασία,
Απο παλιά το γράφανε τα ιερά βιβλία.
Αυτοί που ζουν στα χαμηλα το λένε Ευτυχία.
Για τους κατοίκους του χωριού έχει άλλη ονομασία.
Στον Εκκλησιστη μου άνοιξε ο γέρος το βιβλίο,
Στο πρώτο το κεφάλαιο και το εδάφιο δύο.
Ο γέρος μου ‘πε «αν ήσουνα της Βιβλου αναγνώστης,
θα γνώριζες την κορυφή τη λένε Ματαιότης»!!

Δελτίο Θυέλλης

Το ποίημα αυτό το έγραψα για κάποιους αδελφούς
Που πρόωρα το όνειρο ναυάγησε γι αυτούς.
Το θέμα είναι ο χωρισμός κατά τη γνωριμία
Που φέρνει πόνο στην καρδιά όποια κι αν είναι η αιτία.

Πτυχές του χαρακτήρα καλούνται για να δουν
Στη διάρκεια του λόγου όσοι θα παντρευτούν.
Σαφώς θα ‘ναι στενάχωρο μα ίσως αναγκαίο
Να τερματίσει σύντομα κάτι που ‘δειχνε ωραίο.

Σε σας λοιπόν που βρίσκεστε σ’ αυτήν εδώ τη φάση
Σας λέω πως πάρα πολλοί την έχουνε περάσει
Αν τους ρωτήσεις θα σου πουν δεν το ‘χουν μετανιώσει,
Κι ίσως από προβλήματα πολλά έχουν γλυτώσει.

Θα πρέπει διορατικοί να είναι και οι δύο
Γιατί τα συναισθήματα θολώνουν το τοπίο
Γι αυτό ρόλο σημαντικό παίζει η ηλικία
Κι ας είναι το ζευγάρι μες τη Θεοκρατία.

Υπάρχει ένα παράδειγμα πάρα πολύ καλό
Γι αυτούς που ‘χουν βιώσει πρόσφατα χωρισμό:
Έμοιαζε με ταξίδι στον έγγαμο το βίο
Σ’ ένα νησί εξωτικό που πάει μόνο πλοίο.

Για το ταξίδι σας αυτό είχατε ετοιμαστεί,
Είχατε λογοδόσει ή αρραβωνιαστεί.
Κρατώντας το εισιτήριο πριν μπείτε μες το πλοίο
Ακούσατε ευτυχώς κι δυο, το καιρικό δελτίο.

Μιλούσε για ανέμους που θα ‘ταν ισχυροί,
Το πλοίο πως θα έβρισκε θαλασσοταραχή!
Φουρτούνα με πολλά μποφόρ καθ’ όλο το ταξίδι,
Πριν ξεκινήσετε ο καιρός το φανερώνει ήδη….

Αλήθεια θα ‘ταν λογικό κάποιος να λογαριάσει,
Πως ίσως μεσοπέλαγα ο άνεμος κοπάσει;
Οι πιθανότητες πολλές να ‘σασταν ναυαγοί
Και θα ‘ταν κρίμα κι άδικο να ‘χατε και παιδί!

Όσο κι αν είναι οδυνηρό σκεφτείτε λογικά!
Μισεί το διαζύγιο λέει ο Ιεχωβά!
Κάτι που δείχνει απ’ την αρχή πως δε θα ευδοκιμήσει,
Δεν πρέπει ο σοφός ο άνθρωπος να το καλλιεργήσει!

Αν το ταξίδι για εσάς θα χει επιτυχία
Ρόλο παίζει τι βλέπετε από τη γνωριμία.
Στο ταίρι που διαλέγεις μέτρα το χαρακτήρα,
Θυμήσου πως τα νέφη φέρνουν την καταιγίδα.

Μην πεις μετά το γάμο ότι μπορείς ν’ αλλάξεις
πτυχές του χαρακτήρα. Ειν’ βέβαιο θα κλάψεις!
Μα τώρα κι αν σας πόνεσε αυτός ο χωρισμός
Ο πόνος να ‘στε βέβαιοι είναι προσωρινός.

Από το πάθημα αυτό σίγουρα και οι δύο
Θα είστε επιφυλακτικοί πριν μπείτε σε άλλο πλοίο.
Γιατί όπως λέει κι ο λαός κάποιοι το λεν κουρκούτι
όποιος καεί απ’ τον χυλό, φυσάει και το γιαούρτι!!!

Εμίρης ο Κακομοίρης ...

Μια παροιμία λαϊκή που μου ήρθε στο μυαλό,
μια μέρα καθώς ξύπνησα θα ‘θελα να σας πω.
Καρβέλια ονειρεύεται λέει ο πεινασμένος,
Ακούστε τώρα όνειρο που είδα ο καημένος.
Είδα πως ήμουν άραβας ίσως και Σαουδάραβας, και ζούσα στο Ντουμπάι ,
στη φτώχια και στα βάσανα πως είχα πει γκουντμπάι!
Κροίσος είδα πως ήμουνα, είχα ξενοδοχεία,
Ζάμπλουτος και αμύθητη είχα περιουσία
Με ελικοδρόμιο έπαυλη κατείχα στο Μπαχρέιν
Μέρος που ζουν εφοπλιστές ελεύθεροι κι ωραίοι!
Στου ονείρου μου το πλάνο δεν είδα την κυρά μου,
«Κορίτσια όμως εξωτικά» ήταν η συντροφιά μου.
Θα ‘κανα κρουαζιέρα σεόμορφα νησιά
Πρώτα στου Σολομώντος, Κανάρια μετά.
Το ολοκαίνουριο μου γιότ, δώρο από Σεΐχη,
Για το ταξίδι έτοιμο ήταν να ξεκινήσει….
Ετούτη η κρουαζιέρα ήτανε όνειρο μου
Μα ξάφνου ήχος ακούγεται από το κινητό μου.
Δεν ήτανε τηλέφωνο, ήταν το ξυπνητήρι
Να μου θυμίσει «για δουλειά σήκω ρε κακομοίρη»!
Βρε που να πάει στην ευχή λέω στον εαυτό μου
Πολύ μικρή διάρκεια είχε το όνειρό μου!
Στη διαδρομή για τη δουλειά σκεφτόμουν τ’ όνειρό μου
Γελώντας, που είδα άραβα εγώ τον εαυτό μου!
Αιτία το ντοκιμαντέρ που είχα δει στο ΣΚΑΙ
Γι’ Άραβες και Σεΐχηδες που ζούνε στο Ντουμπάι.
Το όνειρο μου με έκανε να αναρωτηθώ:
Τι θεωρώ πολύτιμο μες τη ζωή εγώ;
Υγεία δόξα το Θεό υπάρχει σχετική,
Έχω και μεροκάματο, η αλήθεια είναι αυτή.
Τρία παιδιά και η σύντροφος μες τη Θεοκρατία,
Για μένα ανεκτίμητη είναι περιουσία.
Μα και για φίλο καρδιακό χρόνια δοκιμασμένο
Στοιχείο περιουσιακό θα δήλωνα τον Πέγιο!
Το ίδιο όμως ισχύει και για τους αδελφούς μου,
Αυτούς που με γνωρίζουνε και για τους άγνωστούς μου.
Κι αν στην Ε9 δεν είναι δηλωμένοι,
Μέσα στα φίλα της καρδιάς είν’ καταχωρημένοι.
Κι αν δεν έχω έπαυλη στα Αραβικά εμιράτα,
Έχω μία φιλόξενη για αδελφούς ταράτσα!
Μα εκείνο το πολυτελές το γιοτ στο όνειρό μου,
Αλήθεια δεν κατάφερε να βγει απ’ το μυαλό μου.
Γι αυτό και η γυναίκα μου που τόσο μ’ αγαπά,
Βαρκούλα από τα Τζάμπο μου πήρε με κουπιά!
Κι αν δεν χωράω μέσα κι απ’ έξω περισσεύω,
Πάλι βγάζω τα γούστα μου, με πετονιά ψαρεύω.
Ένα είναι το συμπέρασμα, τα όνειρα παραμύθια,
Το μάτι είναι αχόρταγο αυτή είναι η αλήθεια!

Χνάρια του Νου

Η ζωή μου κελί, και εγώ μέσα κλεισμένος,
ερήμην ισόβια καταδικασμένος
Απόδραση στ’ όνειρο ο νους μου δραπέτης,
Και της ανεύρετης χαράς αιώνιος επαίτης.
Χρόνια απ’ το λαβύρινθο του νου θέλω να βγω
Μα πάντα λάθος διαδρομή εγώ ακολουθώ.
Τριγύρω άνθρωποι πολλοί μα η ανθρωπιά χαμένη,
Η ελπίδα άγκυρα ψυχής σε βούρκο βουτηγμένη.
Ρουφιάνοι του συστήματος και γλύφτες βολεμένοι
Με προσωπείο ψεύτικο ζούνε ευνοημένοι.
Μάσκα στο πρόσωπο φορούν, φιλία σου ζητάνε,
Με δάκρυα κροκοδείλια πολλούς εξαπατάνε!
Να σπάσω θέλω τα δεσμά που με κρατάν δεμένο
Το νου φυγά ελεύθερο να δω ευτυχισμένο .
Μ’ αυτό μοιάζει αδύνατο γι’ αυτό τα μάτια κλείνω
Απ’ το μπουντρούμι νοερά την πόρτα του ανοίγω.
Φαράγγια και βουνοκορφές, λημέρι της ψυχής
Κι άλλοτε κατακόμβες στα σπάργανα της γης.
Υπόγειες διαδρομές τη σκέψη γαληνεύουν,
Εκεί που λαχταρά ο νους συχνά τον ταξιδεύουν.
Στου ουρανού τα σύνορα, σ’ ωκεανών τα βάθη,
Σε φτωχικούς καταυλισμούς ανθρώπων δίχως πάθη.
Εκεί ‘δα τους κύκνους να πετούν, άλογα να καλπάζουν ,
Των κέδρων δάση βροχερά που αετοί φωλιάζουν.
Εκεί αποκτούν τα άψυχα φωνή και μου μιλάνε,
Του καταρράκτη τα νερά μοιάζουν να τραγουδάνε.
Ο πελαγίσιος άνεμος χάδι στο πρόσωπό μου,
Και η ηχώ του ποταμού νανούρισμα γλυκό μου!

Ετούτη τη χερσόνησο δεν πλήττουν οι μουσώνες,
Ούτε το οροπέδιο βρίσκουν βαριοί χειμώνες .
Τόπος ανεξερεύνητος που ευδοκιμεί η αγάπη,
Δεν είναι φαντασίωση μήτε και αυταπάτη.
Αν λαχταράς φίλε κι εσύ για να βρεθείς κοντά μου
Στου νου τα χνάρια πάτησε μέσα απ’ τα ποιήματα μου!!