Ο Παλαιός των Ημερών

Ρώτησα τ’ άστρα τ’ ουρανού και όλους τους γαλαξίες
Τα βάθη των ωκεανών και τις χαράδρες των βουνών
Απάντηση να δώσουν

Ποιος άραγε ο πλάστης τους; Ποιος ο Δημιουργός τους;
«Ο Παλαιός των ημερών» όλα μαζί μου λένε
Δόξα σ’ Εκείνον δίνουμε, ύμνους σ’ Εκείνον λέμε

Αισθάνθηκα ασήμαντος μες τη δημιουργία
Κι όμως για μένα ο Ιεχωβά έδωσε σημασία

Τι και αν είμαι χοϊκός; Ξέρω με αγαπάει
ενώ χαρές μου δίνει Αυτός τίποτε δεν ζητάει

Πατέρας είναι στοργικός για όλα τα παιδιά του
Τέλειες ιδιότητες έχει μες την καρδιά Του

Απ’ όλες τις ιδιότητες η μια ξεχωρίζει
Είν’ η μεγάλη αγάπη Του που Τον χαρακτηρίζει

Αυτή Τον έκανε τον Γιό να δώσει για θυσία
Για να σωθούμε όλοι εμείς από την αμαρτία

Υπόσχεται ο Θεός σ’ εμάς ζωή παραδεισένια
Αιώνια πάνω στη γη που θα’ ν’ όλα αλλαγμένα

Σκέφτομαι αδέρφια ειλικρινά αξίζει η θυσία
Μόνο σ’ αυτόν ολόψυχα να δίνουμε λατρεία

Κι αφού μας διάλεξε αυτός για να ‘μαστε παιδιά του
Θα πρέπει να αγιάζουμε το ένδοξο όνομα του!

Κραταιός Ποιητής

Τον πιο σπουδαίο ποιητή έτυχε να γνωρίσω,
Την ευκαιρία άδραξα κι είπα να τον ρωτήσω.
Που βρήκε εκείνος έμπνευση ποιήματα να γράφει
μα και για το ψευδώνυμο που σε όλα υπογράφει.

Το κάθε ένα ποίημα του είναι και έργο τέχνης
Δεν είναι μόνο ποιητής είναι κι αριστοτέχνης.
Δέος μεγάλο ένιωσα κι είχα ταχυκαρδία
Μα σκέφτηκα ίσως δεν δοθεί ξανά η ευκαιρία.

Μιλώντας στον πληθυντικό συστήθηκα εγώ
Μα εκείνος είναι προσιτός ζητάει ενικό.
Αισθάνθηκα υπέροχα φτερούγισε η καρδιά μου
Όταν μου είπε είχε δει όλα τα ποιήματά μου.

Μπρος τα δικά σου ποιήματα μοιάζουν φτωχά στιχάκια
Αυτά που γράφω του ‘πα εγώ, πως είναι ποιηματάκια.
Η ποίηση μου έδειξε κρύβει ευαισθησία
Μα και για το ψευδώνυμο μου λύθηκε η απορία.

Η λέξη που υπέγραφε σ’ όλα τα ποιήματα του
Ήτανε η αγάπη του που έχει στην καρδιά του.
Του είπα πως εμπνέομαι από τα ποιήματά του
Δόξα, ο αίνος κι η τιμή είναι για τ’ όνομά του.

Θερμά τον παρακάλεσα για να μου υποδείξει
Πως θαν’ το ποίημα όμορφο, και είπε θα μου δείξει.
Τα ποιήματά σου φρόντισε έγχρωμα πάντα να΄ναι
Ελπίδα και χαμόγελο για κείνους που πονάνε.
Να ΄ναι οι στίχοι τους λευκοί σαν μία χούφτα χιόνι
Τον διψασμένο ξεδιψά όταν εκείνο λειώνει.

Βάλε γαλάζιο τ’ ουρανού, μα και το φως του φεγγαριού,
Για να ‘ναι φωτισμένο, να δίνει αναζωογόνηση στον ταλαιπωρημένο.
Βάλε απ’ τα πεύκα πράσινο, δροσιά απ’ τα πλατάνια
Στις κουρασμένες τις καρδιές να δίνουνε ζωντάνια.

Βάλε και ήχους όμορφους, φωνές από αηδόνια
Να διαλαλούν πλησίασαν τα πιο ωραία χρόνια.
Βάλε ανθούς αμυγδαλιάς σε μέρα που χαράζει
Να γίνουν βάλσαμο καρδιάς σ’ όποιον αναστενάζει.

Βάλε κι απ΄ το ουράνιο τόξο τα χρώματά του
Κι απ’ το ηλιοβασίλεμα όλη την ομορφιά του.
Αύρα βάλε απ’ τη θάλασσα και ήχο του γιαλού
Χαμόγελο θα γίνουν χήρας και ορφανού.

Από το ζουμπούλι άρωμα βάλε να ευωδιάζει
Να ταξιδεύει το μυαλό εκείνου που διαβάζει.
Για κείνον που διόρισα, μου ‘ πε, τον βασιλιά
Αν θέλεις να αναφερθείς βάλε τρανή φωτιά

Το θάρρος βαλ’ του λιονταριού, το βλέμμα του γυπαετού,
Κι ίσως τα καταφέρεις, τον έφιππό μου βασιλιά
Στο ποίημα να προφέρεις.

Εσένα είπα Δημιουργέ πώς να σε περιγράψω;
Μία ανθρώπινη ζωή δεν φτάνει για να γράψω.
Το βλέμμα μου αδύνατον τον ήλιο να κοιτάξει
Τη χάρη και τη δόξα σου, το χέρι πως θα γράψει;

Η πένα μου θα εξυμνεί την κραταιότητά σου
Το στόμα πάντα θα αινεί το ένδοξο όνομά σου.
Μην λησμονήσεις άνθρωπε, μου ‘πε, και μην ξεχάσεις
Μ’ αγάπη όλα τα ποιήματα και συ να υπογράψεις.

Μ’ αγάπη ξέρεις έπλασα όλα τα πλάσματά μου
Και εσένα που είσαι η κορωνής και δημιούργημά μου.

Θαύματα Δημιουργίας

Είναι νωρίς η μέρα χαράζει,
γλυκά ο ουρανός το χρώμα αλλάζει.
Κόκκινο είναι και πορτοκαλί
Το χρώμα του ήλιου που έχει φανεί.

Καθώς ακουμπώ σε μία καρέκλα
Ένα λουλούδι παρατηρώ!
Κάθε ημέρα εγώ το ποτίζω
Εγώ τον έσπειρα τον σπόρο αυτόν.

Σήμερα άνθισε το πρώτο μπουμπούκι
Άφωνος μένω καθώς το κοιτώ
Σηκώνω το βλέμμα μου προς τα ουράνια
Να ευχαριστήσω τον Δημιουργό!

Καθώς χαϊδεύω τα πέταλά του
Παρατηρώντας τα χρώματά του
Ρωτώ «Θεέ μου πιο τ’ όνομά του»?
Κι εκείνο με πνίγει με τ’ άρωμά του!

Κομμάτι της κτίσης σου μηδαμινό
Ο σπόρος που φύτεψα Θεέ μου εγώ
Μα εκείνος βλάστησε μέσ’ απ’ τη γη
Με χρώμα και άρωμα κι αυτό σε αινεί!

Το άνθος κοιτάω με θαυμασμό
Ερωτήματα έρχονται μες το μυαλό
Ποιος έβαλε το άρωμα το ωραίο το χρώμα
Σε εκείνον το σπόρο που ήταν στο χώμα?

Θαύμα Θεέ μου το ξέρω καλά
Το Χέρι σου τα ‘πλασε όλα σοφά!!

Μεράκι μεγάλο μες την καρδιά
Έχω Θεέ μου για τα φυτά.
Προσμένω τη μέρα αυτή
Που κήπος θα είναι όλη η γη.

Υπόσχεση έδωσες το λέει η Γραφή
Παράδεισος τέλειος θα είναι αυτή!

Φαντάζομαι Θεέ μου στον κήπο αυτό
Τον εαυτό μου για κηπουρό.
λουλούδια χιλιάδες και δέντρα πολλά
βοηθάνε η σύζυγος και τα παιδιά.

Ξέρω ζυγώνει και πως δεν αργεί
Η μέρα Θεέ μου η ευλογητή!!

Έκπτωτοι Αστέρες

Ένα ταξίδι φίλοι μου μέσα απ’ το ποίημα αυτό
Σας προσκαλώ να κάνουμε μα θα ’ναι νοερό
Τα μάτια της διάνοιας κρατήστε ανοιχτά
Γιατί όσα θα δούμε θα ‘ναι πραγματικά.
Σε λεωφορείο διαστημικό θα επιβιβαστούμε
Τη γη απ’ το διάστημα σε λίγο εμείς θα δούμε
Στις θέσεις προσδεθήκαμε και μόλις τώρα ακούμε
Την αντίστροφη τη μέτρηση για να εκτοξευτούμε
Τα σώματα στις θέσεις μας νοιώθουμε να κολλάνε
Και οι καρδιές στα στήθη μας πιο γρήγορα χτυπάνε
Μέσω ενδοσυνεννόησης ο πιλότος μας μιλά
Γύρω απ’ τη γη μας σύντομα μπαίνουμε σε τροχιά

Και να! Ο πιλότος έσβησε όλες τις μηχανές
Και τώρα αιωρούμαστε σε σύμπαν αχανές
Τα πάντα είναι σκοτεινά έξω από το τζάμι,
Πλανήτη όμως βλέπουμε που μοιάζει με διαμάντι
Τα χρώματα του έντονα πράσινο και γαλάζιο
Εκθαμβωμένος τον κοιτώ !!! πράγματι τον θαυμάζω

Για λίγο ίσως νοιώθουμε σαν τον Δημιουργό
Που βλέπει τον πλανήτη μας από τον ουρανό
Δέος κατέχει όλους μας κοιτώντας τον πλανήτη
Περίγραμμα ολοστρόγγυλο θαρρείς από διαβήτη
Κινούμαστε γύρω απ’ τη γη κι αυτή στον άξονά της
Προσφέρει συνθήκες ιδανικές σ’ όλα τα πλάσματα της
Υπέροχη δείχνει από δω μοιάζει με έργο τέχνης
Δηλώνει τη σχεδίασε Θεός αριστοτέχνης
Φαίνονται πεντακάθαρα βουνά και ωκεανοί
Παρότι περιστρέφεται δεν χύνονται αυτοί
Σε νόμους υποτάσσονται χωρίς αμφιβολία
Που καθιέρωσε ο θεός για τη δημιουργία

Ο χρόνος όμως τέλειωσε για το ταξίδι αυτό
Τη γη το διαστημόπλοιο έχει προορισμό
Και ενώ μοιάζει υπέροχη η γη μας από δω
Μια σκέψη βασανιστική γυρίζει στο μυαλό
Κρύβει η μεγάλη απόσταση τον πόνο τον λυγμό
Μόλυνση, πένθος, πόλεμοι , δεν φαίνονται από εδώ!
Στο πρόσωπο όμως της γης υπάρχει απελπισία
Σαφώς εμείς γνωρίζουμε πια είναι η αιτία

Το ένα τρίτο φωτεινών αστέρων τ’ ουρανού,
Αγγελικών πλασμάτων του Ύψιστου Θεού,
Το Σατανά ακολούθησαν μα πέσανε στη γη
Σε μάχη που ‘χε τον Ιησού Χριστό ως νικητή
Και ενώ ήταν άστρα φωτεινά,
Ενέργεια απ’ τη δόξα παίρναν του Ιεχωβά
Στο σκότος παραδόθηκαν και γίναν η αιτία
Για τα δεινά που φέρνουνε θλίψη κι απελπισία
Αιμοσταγής και μοχθηροί τη βία προωθούνε
Νεκρό τον κάθε άνθρωπο θέλουν αυτοί να δούνε
Επηρεάζουν άτομα μ’ ανήθικες προθέσεις
Σαφώς αισθάνονται ηδονή στις σαρκικές τις σχέσεις

Με ύπουλα τεχνάσματα θολώνουν το μυαλό
Υποκινούν τον άνθρωπο πάντα προς το κακό
Βρίσκονται εξω απ’ τις πόρτες μας και τα παράθυρά μας
Στοχεύουν μέσα στην καρδιά και τη διάνοιά μας
Μέσα από στίχους τραγουδιών, τηλεοπτικές ταινίες,
Βιντεοπαιχνίδια βίαια, ψάχνουν για ευκαιρίες
Μια πόρτα μήπως ανοιχτεί από το σπιτικό μας
Κι αν δυστυχώς συμβεί αυτό τότε αλίμονο μας!
Γι αυτό λοιπόν σε εγρήγορση ας είμαστε αδελφοί
Ξέροντας πως ο Σατανάς πολλούς εξαπατεί
Ας εξετάζουμε συχνά όλοι τον εαυτό μας
Μαύρες σκιές δαιμονικές μην είναι στο πλευρό μας!