Ταξίδι στο Χτες

Μ' όλους εσάς παρέα κάθομαι στο μπαλκόνι
Χυμό πίνουμε εξωτικό π' όλους μας χαλαρώνει.
Ο ήλιος είν' αδύναμος και πρόκειται να δύσει
Τη γνώριμη πορεία του πάλι ν' ακολουθήσει
Στη λίμνη που υπάρχει στο σπίτι μου μπροστά,
Το κόκκινό του χρώμα, όμορφα αντανακλά.
Δυο κάτασπροι κύκνοι κολυμπούν αργά
Γραμμή διαγράφουν μες στα νερά

Τριγύρω στη λίμνη φυτρώσανε βούρλα
Δεμένη μια ξύλινη υπάρχει βαρκούλα
Αργά ο ήλιος χάνεται τη θέση του τη δίνει
Σ' ένα φεγγάρι ολόγιομο, μια τέλεια σελήνη
Έναστρος πίνακας ο ουρανός,
το φεγγάρι στη λίμνη θαρρείς χύνει φως
Κάποιοι στη λίμνη κάνουν βαρκάδα,
κιθάρες ακούγονται και μία καντάδα

Στη ξύλινη γέφυρα δυο ζευγαράκια
πάνε κι ανάβουνε τα φαναράκια
Η λίμνη είναι υπέροχη την εποχή αυτή
με ανθισμένα νούφαρα είναι φανταστική
Μες της νυχτιάς τη σιγαλιά ακούγονται τριζόνια
της νύχτας οι τραγουδιστές μαζί με τα αηδόνια
Μα εμείς απολαμβάνουμε τη θέα απ' το μπαλκόνι
συζήτηση ανοίξαμε που μάλλον δεν τελειώνει

Πίσω γυρίσαμε το νου όλοι στο παρελθόν
σε κάποιο παλιοσύστημα που τώρα είν' απών
Δύο χιλιάδες πέρασαν χρόνια ή πιο πολλά
τότε που προσευχόμασταν προς τον Ιεχωβά:
«Να έρθει η Βασιλεία του ως ουρανό και γη,
Το ένδοξό του όνομα παντού να αγιαστεί».
Κάποιον απ' την παρέα ρωτάει ένα παιδί
Γεμάτο απορία, « πως ήταν η ζωή»;

«Τότε υπήρχαν γηρατειά, αρρώστιες και ο πόνος
Κι ο άδικος ανθρώπινος τότε υπήρχε νόμος»
«Σχεδόν η κάθε πόλη είχε νοσοκομείο
Κι απαραιτήτως έπρεπε να 'χει νεκροταφείο»

«Κοινωνικές υπήρχανε θυμάμαι τότε τάξεις
Κάποιοι ήτανε πλούσιοι κάποιοι για να τους κλάψεις»
Οι κυβερνήσεις βρώμικες κλοπές διαπλοκή.
Και στην ανηθικότητα πρώτοι οι κληρικοί»
«Οι νεαροί αλλόκοτα χτένιζαν τα μαλλιά τους
Τρυπούσανε τα φρύδια τους τη μύτη τα αυτιά τους»
«Σάπια από τη βάση της τότε η κοινωνία
Πόρνοι κι ομοφυλόφιλοι και η ψευδής θρησκεία»

Μα εμείς ακολουθήσαμε όλοι μας τον Χριστό
Παρ' όλα τα παθήματα μα και το διωγμό
Επτά εκατομμύρια σχεδόν σ' όλη τη γη
Θυμάμαι διακηρύτταμε θα 'ρθει καταστροφή

Κάποιους μας φυλακίσανε άλλους τους αγνοούσαν
Σαν άκουγαν Αρμαγεδδών ειρωνικά γελούσαν
Πάνω τους ο Αρμαγεδδών ξέσπασε μονομιάς
Μα δυστυχώς χαθήκανε και κάποιοι από μας

Σε όλους ήταν εμφανές είχαν κακιά πορεία
Βυθίστηκαν στον υλισμό και την πλεονεξία
Κι αν πέθαναν χιλιάδες απ' τον Αρμαγεδδώνα
Αμέτρητοι χαθήκανε μετά τα χίλια χρόνια

Τέλειοι ήταν όλοι τους μα παροδηγηθήκαν
Ξεχάσαν πως ο Σατανάς κι οι Δαίμονες λυθήκαν
Αυτοί που ήταν όσιοι μείναν πάνω στη γη
Ανάμεσα τους είμαι εγώ κι όλοι εσείς μαζί
Σε μία γη παράδεισο ζούμε ευτυχισμένοι
Κάποιοι περάσαν ζωντανοί μα και αναστημένοι
Κι αν ήταν ο παράδεισος, όνειρο μιας ζωής
Να εκπληρώνονται είδαμε τα λόγια της γραφής.
«Οι δίκαιοι θα κατοικούν στο πρόσωπο της γης»!

Νώε

Μια Βιβλική αφήγηση γύριζε μες στο νου
Σκεφτόμουνα τις μέρες, τις προ κατακλυσμού.
Αιτία μάλλον είναι μια περικοπή
Που διάβασα εχθές αργά απ’ την Άγια Γραφή.

Το Γένεσης 8:9 ήθελα να διαβάσω
Μα όμως παρασύρθηκα, διάβασα και πιο κάτω.
Εντύπωση μου έκανε του Νώε η ηλικία
Πεντακοσίων ήτανε χρονών, λέει η ιστορία.

Τα εφτακόσια έφτασε, τα εβδομήντα εφτά
Ο Λάμεχ ο πατέρας του και πέθανε μετά.
Ο λόγος που οι άνθρωποι ζούσαν χρόνια πολλά
Ήταν στην τελειότητα που βρίσκονταν κοντά.

Μα εκτός του ότι μεγάλωνε του ανθρώπου η ηλικία
Λέει η Γραφή μεγάλωνε στον κόσμο η κακία.
Αυτός ήταν κι ο λόγος που ‘κανε τον Θεό
Να φέρει τον παγγήινο τότε κατακλυσμό.

Η πάσα σαρξ, λέει η Γραφή, ήταν διεφθαρμένη
Μικροί, μεγάλοι και παιδιά και ηλικιωμένοι.
Μόνο ο Νώε άξιζε την εύνοια Θεού
Διατηρήθη ηθικός στο σώμα και στο νου.

Διακηρύχθη άψογος μέσα στους σύγχρονούς του
Το μήνυμα απ’ τον Θεό το είπε και στους γιους του.
Σίγουρα θα ‘χανε δουλειές, οι νύφες και οι γιοι του
Που πρέπει να τις άφησαν κι ενώθηκαν μαζί του.

Κατασκευή της κιβωτού αμέσως ξεκινάνε
Τριγύρω υπάρχουν ασεβείς που τους περιγελάνε.
Μα εκτός από την κιβωτό έπρεπε να κηρύττουν,
Από την ασεβή οδό κάποιους να μεταπείσουν.

Το έργο ήταν δύσκολο, χωρίς αμφιβολία
Μα ο Νώε με πιστότητα έδειξε προθυμία.
Εύλογα μια ερώτηση, ίσως και απορία
Γεννήθηκε μέσα στο νου μ’ αυτή την ιστορία.

Άραγε πώς αντέδρασαν οι γιοι του και οι νύφες
Σαράντα όταν άκουσαν μέρες θα βρέχει, νύχτες;
Βροχή από τον ουρανό ποτέ δεν είχαν δει
Εφόσον από υδρατμούς ποτίζονταν η γη.

Κι αν υποθέσουμε εύκολα το πίστεψαν αυτό
Πώς αντιδράσαν άραγε στον άλλο διορισμό;
Αφού τελειώσει η κιβωτός άραγε πώς θα μπούνε
Τα ζώα που ‘πε ο Θεός να διαφυλαχτούνε;

Η πίστη τους πρέπει σαφώς να ‘ταν πολύ μεγάλη
Σαράντα χρόνια δούλευαν, δε σήκωναν κεφάλι.
Μεταφερθείτε νοερά μαζί μου και εσείς
Και δείτε πώς χλευάζουνε όλοι οι ασεβείς.

Κάποια σφυριά ακούγονται μες στην οχλαγωγία
Ο Σημ πρέπει να ‘ναι κι ο Χαμ, τελειώνουν εργασία.
Για δείτε όμως αδελφοί ετούτη τη σκηνή
Τα ζώα όλα σε ζεύγη μπήκανε σε γραμμή.

Μπροστά είναι οι ελέφαντες, πίσω τους οι καμήλες
Ακολουθούν ρινόκεροι, φαίνονται κι οι γορίλες.
Απ’ το Θεό στην κιβωτό όλα καθοδηγούνται
Οι γιοι του Νώε είναι εκεί, σωστά τακτοποιούνται.

Να κι ο Νώε στέκεται μπροστά στην κιβωτό.
Με αφοβιά κηρύττει για τον κατακλυσμό.
Μα εκείνοι τον χλευάζουμε τον λένε και τρελό.

Ακούγονται πεντακάθαρα τα λόγια που του λένε
Τώρα μπορεί να χαίρονται, σε λίγο όμως θα κλαίνε.
«Σιγά μη βρέξει ο ουρανός και όλους μας μουσκέψει
και το κιβώτιο αυτό σιγά μην επιπλεύσει!

Τα ζώα τι σου έφταιξαν και τα ‘βαλες εκεί,
Στην ξύλινή σου κιβωτό, σαν να ‘ναι φυλακή;»
Τους Νεφιλείμ τους βλέπετε; Μ’ ένα σπαθί γυρίζουν
Είν’ των αγγέλων τα παιδιά, απ’ όλους ξεχωρίζουν.

Ο Νώε άλλο δε μιλά, κοιτά τον ουρανό
Γυρίζοντας την πλάτη μπαίνει στην κιβωτό.
Πάλι φωνές και ουρλιαχτά, βρισιές και χλευασμός
Θαρρώ όμως σκοτείνιασε κάπως ο ουρανός.

Ενώ σ’ αυτό το γεγονός δε δίνουν σημασία
Στο επόμενο απόλυτη υπάρχει ησυχία.
Θαρρείς κάτι τους φόβισε, γονάτισαν στα χόρτα
Με τρόμο την πελώρια κοιτάνε τώρα πόρτα.

Οι μεντεσέδες τρίζουνε, μ’ ορμή η πόρτα κλείνει
Τους ασεβείς και χλευαστές απ ’έξω τους αφήνει.
Ο ουρανός πιο σκοτεινός γίνεται ξαφνικά
Στο βάθος βλέπω αστραπές, άρχισε να βροντά.

Το σκηνικό αλλάζει μπροστά μας ξαφνικά
Στην πόρτα όλοι της κιβωτού τρέχουνε βιαστικά.
Ακούστε τους, φωνάζουνε, τον Νώε εκλιπαρούνε
Να τους ανοίξει δυο λεπτά, μέσα θέλουν να μπούνε.

Μα δυστυχώς στην κιβωτό δεν πρόκειται να μπούνε
Ανοίξανε οι ουρανοί και τρέχουν να κρυφτούνε.
Μια σταγόνα της βροχής πέφτει στο πρόσωπό μου
Γι’ αυτό ας φύγω γρήγορα αν θέλω το καλό μου.

Στο σήμερα όλοι μαζί τώρα ας μεταφερθούμε
Γιατί αν μείνουμε εδώ σίγουρα θα πνιγούμε.
Οι μέρες προ κατακλυσμού μοιάζουν μ’ αυτές που ζούμε,
Τις ομοιότητες μαζί σας προσκαλώ να δούμε.

Ανθίζει στις ημέρες μας η παιδική πορνεία
Κι έχει γίνει αποδεκτή κι η ομοφυλοφιλία.
Σ’ όλο το πρόσωπο της γης το λένε στα δελτία
Πλέον δεν είναι είδηση, έχει ξεσπάσει βία.

Κι αν δεν υπάρχουν Νεφιλείμ σήμερα στη ζωή μας
Ο Διάβολος κι οι δαίμονες ριχτήκανε στη γη μας.
Η ανθρώπινη πλέον η ζωή έχασε την αξία
Υπάρχει μάρτυς αψευδής, η αιματοχυσία.

Στήριξη στους πολέμαρχους γεμάτη υποκρισία
Να ευλογεί τον πόλεμο και η ψευδής θρησκεία.
Όσο για τον πλανήτη μας, αλήθεια τι να πω;
Δεν είχε δει τέτοια φθορά πριν τον κατακλυσμό.

Τα δάση τα κατέστρεψαν, μολύναν το νερό
Πάνω απ’ τις πόλεις νέφος υπάρχει τοξικό.
Είδος υπό εξαφάνιση η ζωή μας στον πλανήτη
Θα μοιάζει η γη στα χέρια τους με άγονο κομήτη.

Μα ετούτο το σενάριο για όλους ευτυχώς
Δε βρίσκεται στα πλάνα που έχει ο Θεός.
Σύντομα φτάνει ο καιρός, μάλιστα δεν αργεί,
Να διαφθείρει πονηρούς που φθείρουνε τη γη.

Μα όπως ο Νώε και εμείς, έργο επιτελούμε
Ψάχνουμε μες στους ασεβείς αξίους για να βρούμε.
Όσο υπάρχει ο καιρός ας μην αργοπορούμε
Στη θεία του οργάνωση μέσα τώρα ας μπούμε.

Ρόλο θα παίξει κιβωτού, μέσα εάν βρεθούμε
Κι απ’ τη φωτιά του Αρμαγεδδών ζώντες όλοι θα βγούμε!

Η Επόμενη Ημέρα

Την επόμενη τη μέρα βλέπω είναι όλοι εδώ
Είναι όλοι οι επιζώντες μέσα απ’ τον Αρμαγεδών.
Είσελθε εις τα ταμεία εάν θέλεις να σωθείς
Κάθε αίθουσα λατρείας ήταν κιβωτός ζωής.

Μία πρόταση απ’ το Μπέθελ τους ποιμένες μας καλεί
Ένα νέο έργο τώρα, πρέπει να οργανωθεί.
Συνεργεία είναι ανάγκη γρήγορα να επανδρωθούν
Οι οδικές οι αρτηρίες πρώτα θα καθαριστούν.

Κάποιες αδελφές φροντίδα θα παρέχουν σ’ ασθενείς
Κάποιες άλλες θα φροντίσουν τι θα φάμε όλοι εμείς.
Οι αποθήκες σιτηρών άθικτες έχουν μείνει
Το αλεύρι που βρίσκεται εκεί ψωμί πρέπει να γίνει.
Μα και γι αυτό φροντίσανε νωρίς οι αδελφοί
Τεχνίτες πρώτους στείλανε που είν’ αρτοποιοί.

Με το πρώτο φως της μέρας φύγαν κάποιοι αδελφοί
Καταγράφουν κατοικίες που θα μείνουμε εμείς.
Πρώτα οι ηλικιωμένοι και μανούλες με μωρά
Σπίτι όλοι θα αποκτήσουν, θα υπάρχει όμως σειρά.

Οι τηλεπικοινωνίες άρχισαν να λειτουργούν
Με όσους ζουν σε άλλες πόλεις κάποιοι επικοινωνούν.

Εγώ με έξι αδελφούς όλοι απ’ την εκκλησία
Αποτελούμε και εμείς ένα απ’ τα συνεργεία.
Μα όλους μας περίμενε μια νέα εμπειρία!
Σε κοντινό στρατόπεδο πρέπει εμείς να μπούμε
Άρματα μάχης σε τρακτέρ θα μεταποιηθούνε
Άμεσα εκπληρώνεται σήμερα προφητεία
Μαχαίρια θα γίνουν δρέπανα και όπλα σε υνία.

Ερείπια στο βάδισμα μας φέρνουν δυσκολία
Τ’ απομεινάρια βλέπουμε από μία εκκλησία
Βλέπω μες τα χαλάσματα δεσμίδες με ευρώ
Πιο πέρα λαμπυρίζουνε ράβδοι από χρυσό.
Στο δρόμο πεταμένα πια δεν έχουνε αξία
Μα έτσι εκπληρώνεται και άλλη προφητεία.

Μπήκαμε στο στρατόπεδο γεμάτοι απορία
Μία αποθήκη ανοίγουμε που έχει εργαλεία
Κάποιοι κρατάνε τους τροχούς, κάποιοι τα οξυγόνα
Κανόνια καταστρέφουμε μα και τα πολυβόλα.
Πρωί -πρωί τα άρματα κάποιοι θα οδηγήσουν
Όχι σε κάποιον πόλεμο τη γη θα καθαρίσουν.
Μα αυτό που ζούμε σήμερα είναι μια ευλογία
Η πρώτη μέρα είν’ αυτή μες τη χιλιετία!

Ο ήλιος ανέβηκε ψηλά έγινε μεσημέρι
Ήρθανε κάποιες αδελφές με σάντουιτς στο χέρι
Το πρώτο γεύμα θα ‘ναι αυτό μες τη χιλιετία
Τι και αν είναι σάντουιτς δεν έχει σημασία.

Και σας, σας βλέπω ανήκετε σε κάποια συνεργεία
Διάθεση έχετε καλή και φόρμα εργασίας!

Τον πρώτο κήπο στην Εδέμ κάπου στην Παλαιστίνη
Δεν ήταν άξιος ο Αδάμ στη γη να επεκτείνει

Αυτό είναι προνόμιο τώρα για όλους εμάς
και βλέπω το δεχτήκατε όλοι μετά χαράς.
Μα πρέπει να δείξουμε όλοι μας μεγάλη προθυμία
Είν’ έργο αυτό εκπαίδευσης μες τη χιλιετία.

Η ώρα όμως πέρασε ο ήλιος πάει να δύσει
Κι αν όλοι κουραστήκαμε κανείς δε θα γογγίσει.

Η μέρα η αυριανή θα ‘ναι μια ευλογία
Που θα αρχίσει σ’ αίθουσα με πρωινή λατρεία

Τώρα κατάκοποι οι αδελφοί θα πάνε να ξαπλώσουν
Μα ένα είναι σίγουρο πόρτες δεν θα κλειδώσουν

Μα εμένα επιτρέψτε μου νωρίς δεν θα ξαπλώσω
Κάτω απ’ τ’ αστέρια τ’ ουρανού θέλω να χαλαρώσω

Στο ποίημα αυτό τον βλέπετε κάπου τον εαυτό σας?
Αν όχι κάντε γρήγορα είναι για το καλό σας.

Στην μέρα την επόμενη που ‘ναι πολύ κοντά μας
Εύχομαι να ‘μαστε όλοι μας μαζί με τα παιδιά μας!!

ΑΜΗΝ

Αρμαγεδδών

Να ταξιδεύει έπιασα το νου πάλι εχθές
Αιτία ο άγριος καιρός βροντές και αστραπές.
Κάπου κοντά στο σπίτι μου πέφτει αστροπελέκι
Θόρυβος εκκωφαντικός άρχισε και να βρέχει.

Ο άνεμος λυσσομανά τα πάντα παρασέρνει
Μία βοή σαν ουρλιαχτό από τις γρίλιες φέρνει.
Το ρεύμα διακόπηκε παντού βαθύ σκοτάδι
Τόξα από τις αστραπές φωτίζουνε το βράδυ.

Ανάβοντας ένα κερί το χώρο μου να φέξω
Κοιτώ απ’ το παράθυρο ψυχή δεν είναι έξω.
Ο δρόμος μπρος το σπίτι μου χείμαρρος έχει γίνει
Κλαδιά και πέτρες κουβαλά τίποτε δεν αφήνει.

Πολύ δεν ήθελε ο νους ν’ αρχίσει το ταξίδι
«πώς θα ‘ναι ο ΑΡΜΑΓΕΔΩΝ? πώς θα ‘ναι η μέρα κείνη?
Λέει η Γραφή θ’ αποψυχούν οι άνθρωποι απ’ το φόβο
Ποιος ξέρει τι θα δουν κι αυτοί που θα τους φέρει τρόμο!

Λέει πως θα διαλυθούν της φύσης τα στοιχεία
Μα θα ‘ν’ αργά για υπακοή στη Θεία Κυριαρχία.
Μία ερώτηση στο νου απάντηση ζητά
ξέρω αναρωτηθήκατε και σεις κάποια φορά:

Πού θα μας βρει όλους εμάς εκείνη η ημέρα?
Θα ‘ναι πρωί ,απόγευμα, μήπως δε θα ναι μέρα?
Την απορία σας αυτή θα ήθελα να λύσω Μα!
Σε τούτη την ερώτηση δεν ξέρω ν’ απαντήσω.

Σας προσκαλώ όμως εσάς μαζί μου για να ‘ρθείτε
Τα μάτια της διάνοιας μόνο θα χρειαστείτε.
Κύμα διωγμού επικρατεί σ’ ολόκληρη τη γη
Το έργο απαγορεύτηκε αιτία οι κληρικοί.
Οι τόποι της λατρείας μας έχουνε κλειδωθεί
Τις συναθροίσεις στα κρυφά κάνουν οι αδελφοί.

Σήμερα η συνάθροιση ήταν ξεχωριστή
Διαβάστηκε σε όλους μας μία επιστολή.
Στους χώρους της συνέλευσης κ’ αίθουσες Βασιλείας
Πρέπει να πάμε γρήγορα χωρίς αργοπορία.

Στον δρόμο προς την αίθουσα κοιτώ τον ουρανό
Φαίνεται πως θα εκραγεί. Σύντομα περπατώ!
Αναρωτιέμαι οι άνθρωποι δε βλέπουν τα σημεία?
Είν’ όλοι πολυάσχολοι δε δίνουν σημασία.

Σαν κλέφτης θα ‘ρθει πάνω τους η μέρα του Κυρίου
Σκέφτομαι ‘γω καθώς κοιτώ την πόρτα του κτηρίου.

Οι αίθουσες είναι ανοιχτές κατά περίεργο τρόπο
Μικροί, μεγάλοι και παιδιά πλημμύρισαν τον τόπο.
Κάποια στιγμή σταμάτησαν να μπαίνουν αδελφοί
Την πόρτα κάποιος κλείδωσε, πήρε και το κλειδί.

Περάσαμε στις αίθουσες γεμάτοι απορία
Ο προεδρεύον μας καλεί όλους σε υμνολογία.
Ο ύμνος καθώς έκλεινε ακούστηκαν κραυγές
Χάθηκαν όμως γρήγορα από τις αστραπές

Από παράθυρο ψηλό φαίνεται η σελήνη
Κόκκινη κατακόκκινη λες κι αίμα έχει γίνει
Ακούμε ποδοβολητό σαν καλπασμό αλόγων
Δεν θα εκπέσει ούτε εις των θεϊκών των λόγων.

Ο πόλεμος του Ιεχωβά μόλις έχει αρχίσει
Είναι ο γνωστός Αρμαγεδών που είχαν αγνοήσει.
Κανένας έξω δεν κοιτά το αποφεύγουν όλοι
Νοιώθουμε ισχυρό σεισμό να γίνεται στην πόλη.

Τα κτίρια φλεγόμενα τη νύχτα κάνουν μέρα
Τα είχαν κάνει απόρθητα μα όχι για αυτή τη μέρα.
Τεράστιοι χαλαζόλιθοι χτυπούν πάνω στη γη
Η νύχτα όσο προχωρά είναι τρομακτική.

Τρέξαν στα καταφύγια και κρύφτηκαν εκεί
Πίστεψαν η ζωή τους θα ήταν ασφαλής.
Χαράδρες ανοίχτηκαν στη γη όμως απ’ τους σεισμούς
Στα έγκατά της κράτησε όλους τους πονηρούς.

Ανατριχίλα στο κορμί φέρνει η προσευχή
Που αναπέμπει αδελφός με ένθερμη φωνή.
Ρίγη από συγκίνηση μας έχουν κυριεύσει
Όλοι κάτι θέλουν να πουν κι όμως δε βγαίνει λέξη.

Οι δείκτες στο ρολόι μου έχουνε σταματήσει
Πρέπει να ‘ναι χαράματα , αρχίζει να φωτίζει.
Κάποιοι αδελφοί κοιμήθηκαν είν’ αποκαμωμένοι
Ιδίως τα μικρά παιδιά κι οι ηλικιωμένοι.

Ο αδελφός που κλείδωσε την πόρτα τώρα ανοίγει
Όλοι μας στο προαύλιο βγαίνουμε λίγοι-λίγοι.

Παντού βλέπω χαλάσματα κάποια απ’ αυτά καπνίζουν
Το φως της μέρας τα ‘κανε καλά να ξεχωρίζουν.

Τα πρώτα δάκρυα χαράς τρέχουν στο πρόσωπό μας
Γονατιστοί ευχαριστώ θα πούμε στο Θεό μας.

Κραυγές χαράς από παντού έχουνε αντηχήσει
Η ΜΕΡΑ Η ΕΠΟΜΕΝΗ μόλις έχει αρχίσει.

Τον τίτλο αυτό θα δώσω εγώ στο επόμενο μου ποίημα
Γιατί αυτό τελείωσε Μην πείτε όμως κρίμα!
Το κρίμα ανήκει κάπου αλλού ΟΧΙ στους επιζώντες
Την Μέρα την Επόμενη θα είμαστε Παρόντες.

ΑΜΗΝ