Θηλιά ανησυχίας

Δεν είναι λίγες οι φορές φίλοι μου στον καιρό μας
Που οι ανησυχίες σαν θηλιά σφίγγουνε το λαιμό μας
Η ανεργία πλήττει το κάθε σπιτικό
Πλέον η επιβίωση είν’ θέμα ζωτικό
Μα αυτά που ζούμε τώρα φίλοι και αδελφοί
Είναι τα προεόρτια για θλίψη τρομερή
Οι άνθρωποι παγκόσμια ζουν με ανησυχία
Μα μόνο λίγοι ξέρουνε πια είναι η αιτία
Μόνο οι μελετητές του λόγου του Θεού
Ξέρουν πως είν’ σημεία του έσχατου καιρού
Οι άνθρωποι τριγύρω μας απ’ την απελπισία
Σε λάθος στρέφονται πηγές να βρούνε σωτηρία
Σε ανθρώπους κάποιοι αναζητούν λύση στο πρόβλημα τους
Κι άλλοι πιστεύουν δύναμη πως είν’ τα χρήματά τους
Άλλοι αγοράζουν τρόφιμα και τα αποθηκεύουν
Στην πείνα δεν θα πεινάσουνε θέλουνε να πιστεύουν
Τι γίνεται όμως με μας; Ας αναρωτηθούμε
Για ποιες αιτίες θα ‘πρεπε εμείς ν’ ανησυχούμε;
Είν’  μέθοδος του Σατανά να παροδηγηθούμε
Θέλει απ’ τα προβλήματα να αποθαρρυνθούμε
Μα ευτυχώς ο Ιεχωβά γι αυτό έχει φροντίσει
Τον κάθε ένα από μας να μας πληροφορήσει
Στην προς Φιλιππησίους επιστολή 4:6,7
«Για τίποτα μην ανησυχείς» λέει ο Ιεχωβά
Υπάρχει κι άλλη προτροπή στο Θεϊκό βιβλίο
Στο Ματθαίος 6 κεφάλαιο 31 εδάφιο και στο 32
Αν θα ‘χουμε να φάμε ή ρούχα να ντυθούμε
Γνωρίζει ο Γιαχ τις ανάγκες μας κι ας μην ανησυχούμε
Η προσευχή , η δέηση, αλλά κι η ικεσία,
Θα διώχνει μακριά την ένταση και την ανησυχία
Δυναμικές πράξεις του Γιαχ από το παρελθόν
Στον νου μας ας τις φέρνουμε φίλοι προς το παρόν
Για χάρη πιστών υπηρετών εκτέλεσε σημεία
Στη Βίβλο καταγράφονται αδιάψευστα στοιχεία
Σε μια βραδιά αποφάσεις, άλλαξε Αυτός αρχόντων,
Έκλεισε θαυματουργικά τα στόματα λεόντων
Δέκα πληγές θανατικές έλαβε ο Φαραώ
Τον Νώε τον διέσωσε απ’ τον κατακλυσμό
Τον ήλιο τον διέταξε κι έμεινε σταθερός
Στην Ερυθρά τη θάλασσα, ανοίχτηκε οδός
Για τους αρχαίους λάτρεις του πάντοτε ενεργούσε
Παρέχοντας διαφυγή τα βάρη τους βαστούσε
Αλήθεια μήπως άλλαξε φίλοι ο Ιεχωβά;
Δεν είν’ Πατέρας μας Αυτός κι εμείς γι Αυτόν παιδιά;
Ο ίδιος μας δηλώνει πως δεν έχει αλλάξει
Και λαχταρά απ’ τα βάσανα όλους να απαλλάξει
Σ’ Αυτόν μόνο ας προστρέχουμε  να βρούμε ηρεμία
Σαν οχυρό για τους πιστούς παρέχει προστασία.
Συχνά ας Τον πλησιάζουμε μέσω της προσευχής
Με αιτήματα που δείχνουνε τι θέλουμε εμείς
Στις Παροιμίες διάβασε κεφάλαιο 30
7 και 8 εδάφια   λόγια σοφά από άνδρα
Ζητά ο Αγούρ απ’ το Θεό, μονάχα την τροφή
να τρώει με λαχτάρα που του αναλογεί
Δεν του ζητάει φτώχεια κι αναγκαστεί να κλέψει
Μήτε να ζει σαν πλούσιος να μην του επιτρέψει
Αλήθεια τι ζητάμε εμείς απ’ το Θεό μας;
Πόσο εμπιστευόμαστε σε Αυτόν τον εαυτό μας;
Αν είν’ για μας πραγματικός φίλοι ο Ιεχωβά,
Σε πια θέση Τον  έχουμε στο νου και στην καρδιά;
Αλήθεια Τον πιστεύουμε όταν Αυτός δηλώνει
Τον όσιο από συμφορές πως Τον ελευθερώνει;
Εμπιστοσύνη στο Θεό ας δείχνουμε αδελφοί
Και ένα πράγμα μοναχά ας μας ανησυχεί:
Αιτία η μόνη  σοβαρή για να ανησυχούμε
Μήπως μέχρι το τέλος όσιοι δεν βρεθούμε!

Ο Πίνακας

Με χρώματα θέλησα να ζωγραφίσω
Σε κάποιον πίνακα εγώ τη ζωή.
Σ’ αυτόν τον πίνακα πάρτε πινέλα
θα συμμετέχετε και σεις μαζί.

Εφόσον δεν είμαι εγώ Πικασώ,
Την άποψη σας θα χρειαστώ.
Για φόντο μου λέτε στο έργο αυτό
Το άσπρο να βάλουμε τ’ ακρυλικό.

Την ηλικία να δείχνει την παιδική
Που ‘χει αθωότητα μες τη ψυχή.
Μα η αγνότητα έχει χαθεί,
στην ηλικία την σχολική.

Χρώμα αγνότητας είν’ το λευκό
Μα δεν χωράει στον πίνακα αυτό.
Μ’ αυτή ‘ναι η ζωή μας και την ζωγραφίζω
Για φόντο αποφάσισα, θα βάλω το γκρίζο.

Μου λέτε χρώμα ν’ αλλάξω εγώ
Εφόσον μ’ εφήβους θ’ ασχοληθώ.
Να κάνω πίστευα με νεαρούς
Που ‘χαν αρχές και τρόπους καλούς.

Με κόκκινο χρώμα μου λέτε ν’ αρχίσω
της νιότης το σφρίγος να ζωγραφίσω.
Μα λάθος επέλεξα μάλλον μπογιά
Βυθίζονται νέοι στα ναρκωτικά.

Ζωές που χάνονται σαν κρύα νερά
Κάτω από μάρμαρα κρύα, λευκά.
Στον πίνακα τούτο δυστυχώς άλλη μια,
Με μαύρο χρώμα τραβώ πινελιά.

Λογικά ίσως κάποιος ν’ αναρωτηθεί
Είν’ η ζωή μας, μόνο μαύρο και γκρι?
Περιστάσεις υπάρχουν που φέρνουν χαρά
Γίνονται γάμοι, γεννιούνται παιδιά.

Έφτασε η ώρα να βάλω λευκό
Σ’ αυτόν τον πίνακα τον σκοτεινό.
Να μοιάζει μ’ εκείνο το νυφικό
Που η νύφη δεν ξέρει γιατί είναι λευκό!

Στους τρεις γάμους ένας, λέν’ οι ειδικοί
Δε θα κρατήσει θα διαλυθεί.
Δράμα μεγάλο αν υπάρχουν παιδιά
Βουτώ το πινέλο μου σε μαύρη μπογιά.

Μ’ ανακατεύτηκε με τη λευκή
Απόχρωση έδωσε που είναι γκρι!

Τι χρώμα να βάλουμε για την υγεία?
Συνέχεια χτίζονται νοσοκομεία
Τα βάφουν με χρώματα που ‘ν ‘ φωτεινά
Στον πίνακα όμως, είναι μουντά.

Στο νου μου έρχεται η ανεργία
Χιλιάδες άτομα σ’ αυτά τα ταμεία
Τι χρώμα να βάλω πέστε μου εδώ?
Δεν ξέρω αν αύριο θα εργαστώ!

Βουτώ το πινέλο μου σε άσπρη μπογιά
Μα κτήνη βιάζουνε μικρά παιδιά!
Στο διαδίκτυο με πληρωμή
Ο κάθε ανώμαλος μπορεί να το δει!

Τα χρώματα τ’ άθικτα κοιτάω με πόνο
Με τούτα υπολόγιζα να βάψω τον κόσμο.
Λυπάμαι το έργο μας που βγήκε γκρι
Μα αυτή ‘ναι η ζωή μας μικρή και πικρή!

Στη θέση μας φέραμε εμείς τον Θεό?
Πώς φανταζόταν τον κόσμο αυτό?
Τέλεια είχαμε δημιουργία
Για πάντα να ζούμε με ευτυχία.

Σαν πίνακας τέλειος, ουρανός και η γη
Από χέρι Θεού είχε δημιουργηθεί!
Μα φιλόδοξος άγγελος μια πινελιά,
Τράβηξε πάνω του με μαύρη μπογιά.

Τ’ αποτελέσματα είν’ φανερά
Όλοι τα ζούμε καθημερινά.
Μα ευτυχώς μες το γκρίζο,
Υπάρχει μια αχτίδα,
Σ’ ανθρώπους πιστούς παρέχει ελπίδα!

Η ώρα ζυγώνει ,κρατάτε γερά,
Τα γκρίζα θα φύγουν και τα μελανά.
Υπόσχεση δίνει Θεός αψευδής,
Ζωή αιώνια για ευσεβείς!

Εύχομαι όλοι, μαζί σας και γω,
Παρόντες να είμαστε στον πίνακα αυτό!!

Άγγιγμα Αλήθειας

Ψυχή μου απ’ τα προβλήματα γύρευες ηρεμία
Σε μανιασμένη θάλασσα έψαχνες νηνεμία
Τα δάκρυα ξεθώριασαν όλα τα όνειρά μου
Και ‘κείνους που αγάπησα φύγαν από κοντά μου
Το σώμα μου ρούχο φθηνό φθείρεται και παλιώνει
Καθρέφτης δίχως ενοχές το επιβεβαιώνει
Το σήμερα χειρότερο είναι από το χθες
Η μοναξιά το νου μου έπνιγε μ’ ενοχές
Το βήμα έσερνα βαρύ κι ένιωθα τόσο μόνος
Η απελπισία σύντροφος, συγκάτοικος κι ο πόνος
Μες του τσιγάρου τον καπνό και στου αλκοόλ τη ζάλη
Πριν επουλώσω μια πληγή, στο σώμα άνοιγα άλλη
Μα ξάφνου φάνηκες εσύ κι άγγιξες την καρδιά μου
Κι όλα τα γκρίζα σύννεφα έδιωξες μακριά μου
Μες τον χειμώνα τον βαρύ έγινες καλοκαίρι
Να μην σκοντάψω πρόσεχες, μου κράταγες το χέρι
Στην αμαρτία δέσμιος χρόνια φυλακισμένος
Σύντριψες τα δεσμά μου εσύ κι είμαι ελευθερωμένος
Τα όνειρα μου τα θαμπά έγιναν προσδοκία
Για ένα αύριο λαμπρό που θα ‘ναι ευλογία
Εκεί ο πόνος δεν θα βρει θέση για να υπάρχει
Θα ανήκουνε στο παρελθόν τα μίση Και τα πάθη
Τότε το σώμα το παλιό δεν θα ’ναι πια φθαρμένο
Κουστούμι θα ‘ ναι, ή φόρεμα με νιάτα κεντημένο
Και κείνους που ο θάνατος κρυφά τους είχε κλέψει
Στα αγαπητά τους πρόσωπα όλους θα επιστρέψει
Τη νύχτα εκείνη σίγουρα τα φώτα δεν θα σβήσουν
Με κείνους που θ’ αναστηθούν όλοι θα ξενυχτήσουν
Τότε οι άνθρωποι της γης θα ζουν ευτυχισμένοι
Σύνορα θα καταργηθούν θα ‘ναι όλοι αγαπημένοι
Ευγνώμων σου είμαι Ιεχωβά που βρήκα την αλήθεια
Γι αυτό και την φυλάκισα βαθιά μέσα στα στήθια
Μα ώσπου να ‘ρθει η χαραυγή της Νέας τάξης Θεέ μου
Να γράφω ποιήματα εγώ αν θες επίτρεψέ μου
Την δόξα σου να εξυμνώ μα και το Βασιλιά σου
Όσο η καρδιά μου θα χτυπά θ’ αγιάζω το Όνομά σου!!

Βαλίτσες έτοιμες;

Τέλειωσαν οι διακοπές μα και το καλοκαίρι
σκεφτόμουν καθώς κράταγα δύο φωτό στο χέρι.
Στη μια είμαι σε σκάφος μες τον Ευβοϊκό
Στην άλλη εικοσάκιλο κρατώ εγώ ροφό.

Και φέτος καταφέραμε να πάμε διακοπές
Παρότι στη ζωή μας υπήρξαν αλλαγές.
Η αλήθεια είναι ανάγκη πως το ‘χαμε αυτό
Ν’ αλλάξουν παραστάσεις μέσα από το μυαλό.

Αλλάζει η διάθεση όταν παραθερίζω
Κι ας φανερώνει η λέξη πως τον παρά θερίζω!!
Αρέσει σε όλους σίγουρα το διάστημα αυτό
Κάποιοι επιλέγουν τα νησιά, άλλοι εξωτερικό

Κάποιοι φροντίζουν να βρεθούν με πρόσωπα δικά τους
Στο διάστημα των διακοπών που ζούνε μακριά τους
Μα σίγουρα όλοι σχέδια κάναμε εκ των προτέρων
Για να περάσουμε καλά είχαμε ενδιαφέρον

Αυτό ίσως απαίτησε κάποιες περικοπές
Σε έξοδα του έτους γίναν προσαρμογές
Εξόδους περιορίσαμε και κάναμε θυσίες
Για να ‘χουμε στις διακοπές καλές οικονομίες

Μα ο χρόνος των διακοπών κάποτε τελειώνει
Κι ο νους για τις επόμενες σχέδια καταστρώνει
Μα έναν παραλληλισμό φίλοι και αδελφοί
Σας προσκαλώ να κάνουμε εσείς κι εγώ μαζί

Σκεφτείτε τις αιτίες που πάμε διακοπές
Γι όλους είναι ίδιες κι αυτό είναι σαφές
Το σώμα έχει ανάγκη για να ξεκουραστεί
Από προβλήματα και στρες λίγο ν’ απαλλαγεί

Αιτία η ατέλεια η κληρονομημένη
Στα σχέδια του Σατανά αφού ‘ναι δομημένη
Εξού και τα προβλήματα, άγχος και στεναχώρια
Υγεία κλονισμένη μα και θανάτου βόλια

Σαν το βαρύ χειμώνα αυτές οι καταστάσεις
Ανάγκη προκαλούν στο νου ν’ αλλάξει παραστάσεις
Μα αυτές οι παραστάσεις τονίζει η Γραφή
θα έχουνε διάρκεια παντοτινά στη γη.

Άνθρωποι ευτυχισμένοι αιώνια θα ζούνε
Και τον συνάνθρωπό τους γνήσια θα αγαπούνε.
Του άδη οι μετανάστες τότε θ’ αναστηθούνε
Με συγγενείς και φίλους παντοτινά θα ζούνε

Η γη ένας παγγήινος παράδεισος θα γίνει
Άνθρωποι και θηρία θα ζούνε με ειρήνη
Ρυτίδες και άσπρα μαλλιά θα είναι παρελθόν
Και ο εχθρός ο θάνατος τότε θα είναι απών

Αλήθεια ποιος θα αρνηθεί αυτόν τον προορισμό?
Η πρόσκληση είναι ανοιχτή απ’ τον Ιησού Χριστό
Μα το ταξίδι μας αυτό θέλει ετοιμασίες
Που θα τις χαρακτήριζαν πολύ μικρές θυσίες

Το δυνατόν λιγότερο να χρησιμοποιούμε
Ότι προσφέρει ο κόσμος να μη το λαχταρούμε
Κρατούμε το νου μας καθαρό σαφώς και την καρδιά μας
Ελέγχοντας πολύ συχνά ποια είν’ τα θέλγητρα μας

Στις συναθροίσεις τακτικοί , μελέτη ,προσευχή
Και ας οραματιζόμαστε συχνά τη νέα γη
Εύχομαι οι επόμενες φίλοι διακοπές
Στο Νέο κόσμο να μας βρουν σαν παραθεριστές!!