Πνευματικό Κρυολόγημα

Δυο νεαροί αρρώστησαν σε κάποια εκκλησία
Δεν πρόσεξαν και χάθηκε η πνευματική υγεία.
Στα πρώτα τα συμπτώματα δεν 'δώσαν σημασία
Τώρα φοβούνται και οι δυο πως έχουν πνευμονία.

Χειμερινοί κολυμβητές γίνανε και οι δυο
Στη θάλασσα του Σατανά και έχουν πυρετό.
Τους άρεσε να κολυμπούν και μέρα μα και νύχτα,
Γίναν' λοιπόν πρωταθλητές σε γούστα και ξενύχτια.

Συνάθροιση δεν έχαναν, στο έργο τακτικά,
Μα κι ευκαιρία στα κλεφτά ψάχνανε για βουτιά.
Σαν το γιατρό πρεσβύτερος έδωσε αγωγή
Μα δεν την ακολούθησαν κι υπάρχει υποτροπή.

Κάποιοι τους αποφεύγουνε ανησυχούν γιατί,
Φοβούνται η ασθένεια μην είν' κολλητική.
Εφόσον ακολούθησαν τις κοσμικές τις τάσεις
Λοίμωξη αναπνευστικού δείξανε οι εξετάσεις.

Ο ένας πνεύμων απ' τους δυο είναι επιβαρημένος
Εισήχθη αέρας μέσα του που ήταν μολυσμένος.
Ισχυρότατη αντιβίωση ίσως να χρειαστεί
Μα ίσως και νυστέρι για να καθαριστεί.

Αυτό θα είναι επώδυνο μα είναι αναγκαίο
Πλήρως αν δεν καθαριστεί θα αποβεί μοιραίο
Τρίπτυχο υπάρχει φάρμακο που δίνει θεραπεία
Για όλες τις ασθένειες παρέχει ανοσία

Μοιάζει με τα εμβόλια που ναι προληπτικά
Αυτά που κάναμε όλοι μας σαν ήμασταν παιδιά.
Μελέτη και συνάθροιση, εγκάρδια προσευχή,
Θα αναρρώσουν σίγουρα κι οι δύο νεαροί.

Των αδελφών το πάθημα, μάθημα να ναι γι άλλους
Για νεαρούς μεσήλικες, μα και για πιο μεγάλους.
Ρεύματα κρύβει η θάλασσα αυτή του Σατανά
Κι όλους τους παρασύρει γιατί είναι ισχυρά.

Μην πεις από περιέργεια ας κάνω μια βουτιά
Κάλιο κρατήσου μακριά κι από την αμμουδιά.
Η άμμος είν' κινούμενη, μέσα θα σε ρουφήξει
Τις ηθικές αξίες σου αμέσως θα τις πνίξει.

Κι αν θα βουλιάξεις αδελφέ, πες μου ποιος θα σε σώσει;
Τα πάντα έχει η θάλασσα μα όχι ναυαγοσώστη.
Είναι πολύ ελκυστική η θάλασσα το ξέρω
Ακόμη και το άσχημο μας φαίνεται ωραίο.

Γυναίκες, άντρες και λεφτά, πλούτη κι επιχειρήσεις,
Όλα δικά σου γίνονται φτάνει να κολυμπήσεις.
Κάποιοι μπήκαν σε πειρασμό και κάναν μια βουτιά
Ξεχάσανε τα ρεύματα πως ήταν ισχυρά.

Κι αφού παρασυρθήκανε μακριά από την ακτή,
Όταν το καταλάβανε ήτανε ναυαγοί.
Γι αυτό ας μείνουμε μακριά όλοι από την ακτή
Κι απ' του γιαλού τα κύματα κανείς ας μην βραχεί.

ΚΑΙ ΣΥ ΠΟΥ ΛΕΣ ΠΩΣ ΔΕ ΒΟΥΤΑΣ, ΠΑΣ ΟΜΩΣ ΠΑΡΑΛΙΑ
ΥΠΟΠΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΗΧΑΣ ΣΟΥ, ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

Κ.α.π.η.

Ένα άλμπουμ χθες το βράδυ λίγο πριν να κοιμηθώ
Με παλιές φωτογραφίες θέλησα εγώ να δω.

Μια παλιά φωτογραφία βλέπω και χαμογελώ
Απ’ το γάμο το δικό μου τότε που ήμουνα γαμπρός

Το μαλλί πυκνό και μαύρο χαμόγελο μέχρι τα’ αυτιά
Περιμένοντας την νύφη σε μιας αίθουσας σκαλιά.

Υπολόγισα 25 χρόνια πως έχουν περάσει
Κι από την φωτογραφία ετούτη όλα πως έχουν αλλάξει.

20 κιλά επιπλέον χρόνια τώρα κουβαλώ
Το μαλλί έχει αραιώσει και έχει γίνει γκριζωπό.
Τα μεγάλα μάτια εκείνα που πετούσανε φωτιά
Τώρα έχουνε θολώσει και χρειάζονται γυαλιά.
(μεταξύ μας δυο ζευγάρια, για κοντά και μακριά)

Όταν μου έλεγαν οι φίλοι αν πηγαίνω σε γιατρό
Ρώταγα αυτός τι είναι ? φέρτε μου ένα λεξικό.
Τώρα οι γιατροί του ΙΚΑ με ‘χουν κάνει κολλητό.
Γράφτηκα για λασπόλουτρα και σε θερμά λουτρά
Μήπως κι απαλλαγώ ποτέ από τ’ αρθριτικά
Μα ότι και να κάνω εγώ, η λύση είναι μία
Η Βασιλεία του Θεού θα φέρει θεραπεία!

Μεγάλη όμως ενθάρρυνση παίρνω απ’ τη Γραφή
Καθώς διαβάζω σύντομα τι πρόκειται να ‘ρθει.

Η σάρκα του γέρου διάβασα θα γίνει σαν μωρού
Μα απορίες ήρθανε αμέσως μες το νου.

Πόσος χρόνος θα χρειαστεί,
το κάθε νεκρό κύτταρο ν’ αποκατασταθεί?
Τα άκρα που ‘χουνε χαθεί τα’ ακρωτηριασμένα
Πώς θα επανέλθουν άραγε? Με αφορά και μένα.

Το τέλειο σώμα να ‘ξερα ποια ηλικία θα ‘χει?
Πολλά βιβλία διάβασα κι όμως δεν το ‘χω μάθει.
Μα όλη τούτη η έρευνα με κούρασε πολύ
Γι αυτό και αποφάσισα να πάω μια εκδρομή.

Ελάτε αν θέλετε και ‘σεις να είμαστε παρέα
Σίγουρα θα περάσουμε πάρα πολύ ωραία!

Ετούτη εδώ η εκδρομή θα είναι νοερή
Δεν μοιάζει με εκείνες που κάνουν τα ΚΑΠΗ

Βαλίτσες να μην πάρετε ούτε και να γραφτείτε
Θέσεις υπάρχουν άφθονες και δεν θα στριμωχτείτε.

Εφόσον είστε όλοι εδώ αμέσως ξεκινάμε
Κι αφού εκδρομή πηγαίνουμε όλοι μας τραγουδάμε.

Να ‘ταν τα νιάτα δυο φορές τα γηρατειά καμία
Μα ο στιχουργός δεν γνώριζε πως λέει η προφητεία:
Τα νιάτα θα’ ναι αιώνια τα γηρατειά καμία!

Τριάντα χρόνια πέρασαν μέσα στη νέα τάξη
Και με τη χάρη του Θεού όλα έχουν αλλάξει.

Τίποτα δε θυμίζει η γη από τα περασμένα
Νέα εικόνα έχει πια σχεδόν παραδεισένια.

Μα η αλλαγή στο σώμα μας γίνεται αργά- αργά
Τα πρώτα αποτελέσματα έγιναν φανερά.
Κι άλλη ρυτίδα χάθηκε το βλέπω στον καθρέπτη
Χτενίζοντας μαύρο μαλλί που τώρα πια δεν πέφτει!

Παρατηρώ όμως και σας όλη την εκκλησία
Αστέρια γίνατε όλοι σας ταμάμ για καλλιστεία.
Όσος χρόνος χρειάστηκε ν’ ασπρίσουν τα μαλλιά
Στον ίδιο χρόνο γίναμε όλοι νέα παιδιά.

Χαθήκαν οι μύτες οι στραβές και τα στραβά τα πόδια
Και όσοι μασέλες είχανε καινούργια έχουν δόντια.

Ατέλειες στο πρόσωπο, στο σώμα έχουν χαθεί
Η φυσική η ομορφιά είναι αληθινή!
Χαμένος χρόνος όχι πια πλέον απ’ τις γυναίκες
Που αν στο σπίτι ήταν πολλές ‘θέλαν πολλούς καθρέπτες.

Ξεχάστε τα καλλυντικά, τα μείκ-απ και τα λοιπά
Τις μάσκες του προσώπου,
τέλεια θα ‘ναι η ομορφιά του καθενός ανθρώπου.
Κι αν κάποιοι σε ατύχημα είχαν ακρωτηριαστεί
Τα σώματα τους τώρα πια είναι αρτιμελή.

Αναρωτιέστε όλοι σας ποια είναι η κοπελιά
που βρίσκεται στο πλάι μου, με τα ξανθά μαλλιά,
η νύφη που περίμενα κάποτε στα σκαλιά,
ξανάνιωσε και έγινε κι αυτή όπως παλιά!

Ετούτη η εκδρομή θαρρώ τέλος ότι δεν θα ‘χει
Εφόσον ταξιδεύουμε όλοι για νέα τάξη!
Κι αν το ταξίδι είπαμε πως είναι νοερό
Το πούλμαν το πραγματικό βρίσκεται στο σταθμό.
Στο χέρι είν’ του καθενός να κλείσει μία θέση
Μα ας βιαστεί. Αργότερα, ίσως δε θα μπορέσει.
Το τέρμα στο ταξίδι μας θα ‘ναι η νέα τάξη
Μα από τώρα όλοι μας ας είμαστε εντάξει!!

Η Διάγνωση

Το ποίημα αυτό το έγραψα ενθάρρυνση να δώσω,
Σε αδελφούς που ‘ν’ ασθενής θα το αφιερώσω.
Στη θέση τους βάζω εγώ, λοιπόν, τον εαυτό μου
Που ψήνομαι απ’ τον πυρετό και πήγα στο γιατρό μου.

Πίστευα η διάγνωση θα έδειχνε ιό, της γρίπης
Που ‘ν’ σε έξαρση ετούτο τον καιρό.
Μου είπε: Σύντομα, ο γιατρός ,χρόνο χωρίς να χάσεις,
Πρέπει να μπεις σε κλινική να κάνεις εξετάσεις.

Οι απαντήσεις βγήκανε, αλίμονο σε μένα
Ευρήματα περίεργα βρεθήκαν μες το αίμα.
Το πρώτο σοκ ειλικρινά, ήταν πολύ μεγάλο
Ασθένεια ανίατη, σκέφτηκα …Θα Πεθάνω.

Εγώ που πέτρα έστυβα, σίδερο που λυγούσα,
Με δάκρυα στα μάτια μου τον Γιαχ παρακαλούσα.
Κάνε Πατέρα μου εσύ, η διάγνωση εκείνη
να είναι κάποιου αλλουνού, λάθος να έχει γίνει.

Στο νου μου ήρθε ο Χριστός. Πικρό ποτήρι και αυτός
Ζήτησε ν’ αποφύγει .Αντίδραση ανθρώπινη ήτανε και εκείνη.
Δύναμη και ενθάρρυνση πήρα από το Θεό
Και σύντομα στα πόδια μου μπόρεσα να σταθώ.

Τη θεραπεία μου πιστά πρέπει ν’ ακολουθήσω
Και το πεσμένο ηθικό ν’ αναζωογονήσω.
Γι αυτό πήρα απόφαση να κάνω πιο πολλά
Στο χρόνο που απομένει για τον Ιεχωβά!

Αυτό μου δίνει δύναμη, ανθρώπους βοηθάω
Και την αρρώστια μου συχνά, πιστέψτε με ξεχνάω.
Η σύζυγος ανησυχεί, στα μάτια με κοιτάει
Τη βλέπω να χαμογελά, μα ξέρω πως πονάει.

Μα τούτη η ασθένεια έγινε η αιτία
Να γίνω πιο δραστήριος εγώ στην εκκλησία,
Θάρρος να παίρνουνε πολλοί απ’ το παράδειγμά μου
Ακόμη κι η γυναίκα μου αλλά και τα παιδιά μου.

Το κίνητρο πιο δυνατό για μας η νέα τάξη
Δε θα νοσεί ποτέ κανείς, μα ούτε και θα κλάψει.
Μα αν τυχόν όμως συμβεί, σε μένα το μοιραίο
Σκεφθείτε κάτι όμορφο, κάτι πολύ ωραίο.

Τη μέρα εκείνη που ο Θεός, θα πει το όνομά μου
Όλους εσάς που αγαπώ, θα ήθελα κοντά μου.
Απ’ το δασάκι σαν θα ‘ρθω ,εσάς να ανταμώσω
Κι εγώ μαζί μ’ όλους εσάς, στον Γιαχ Αίνο να δώσω.

Χαμένες Μνήμες

Μπήκα στο αμάξι μου εχθές θέλοντας να ξεφύγω
Από το άγχος της ζωής να ηρεμήσω λίγο.
Όταν αγχώνομαι αυτό το ‘χω για γιατρικό
Μια βόλτα ως τη θάλασσα ή ίσως στο βουνό.
Η μέρα απ’ το ξημέρωμα φαινότανε μουντή
Η πρόβλεψη ανέφερε πως θα ’χαμε βροχή.
Γι αυτό και αποφάσισα μη πάω μακριά,
Πήγα σ’ ένα καρνάγιο παλιό που ήταν κοντά.
Στο μόλο βάδιζα αργά κοιτώντας το τοπίο
Που θύμιζε απέραντο νεκροταφείο πλοίων.
Χρόνια εγκαταλειμμένο ποιος ξέρει το γιατί
Κουφάρια πλοίων άψυχα και νεκρική σιγή.
Μόνο οι κραυγές των γλάρων προδίδουν πανικό
Ίσως θα με περάσανε παρείσακτο, εχθρό.
Στο τέλος του μόλου ένα παγκάκι
Φθαρμένο υπήρχε απ’ τον καιρό
Κοιτώντας κάθισα πλοία και γλάρους
Μιλώντας συγχρόνως με το Θεό.
Μπροστά μου ένα πλοίο μισοβυθισμένο
Που μοιάζει για χρόνια παροπλισμένο,
Τεράστιο γκαζάδικο πολυταξιδεμένο,
Μα πλέον δείχνει άχρηστο κουφάρι σκουριασμένο.
Υπόκωφοι θόρυβοι, λαμαρίνες που τρίζουν,
Μέσα απ’ τ’ αμπάρια του μοιρολόι θυμίζουν.
Θαρρείς την παρουσία μου ένοιωθε και μιλούσε,
Εγώ το ρωτούσα κι αυτό μου απαντούσε.
Σκεφτόμουνα τις μέρες, τότε που λειτουργούσε,
Μέσα από τα ταξίδια του πόσους θα συντηρούσε.
Σίγουρα θα ’καναν μ’ αυτό κάποιοι περιουσία
Και ίσως χτίσαν όνομα τρανό στη ναυτιλία
Μα τώρα βρίσκεται εδώ, αιχμάλωτο στο χρόνο
Βυθίζεται αργά-αργά μες τη σκουριά του μόνο!

Δεν ξέρω αλήθεια να πω το γιατί,
Ανθρώπους μου θύμισε η εικόνα αυτή!
Δραστήριοι στα νιάτα τους, ίσως και μορφωμένοι,
Άνθρωποι αξιοπρεπής, μα και πετυχημένοι.
Ίσως πέρασαν μπόρες, πολέμους, κακουχία
Μα τώρα βρίσκονται βαθιά στην Τρίτη ηλικία.
Μορφές ανίας γεροντικής, που χρίζουν θεραπείας,
Αλτσχάιμερ, νόσος του μυαλού αυτής της ηλικίας.
Άνθρωποι που βυθίζονται στου νου τους το κενό,
Και δεν αναγνωρίζουνε κόρη μα ούτε γιο!
Ανίατη ασθένεια που επιπτώσεις έχει,
Στον ασθενή μα και σ’ αυτόν που ίσως τον προσέχει..
Καθώς σκεφτόμουνα αυτά και κοίταζα το πλοίο
Ομίχλη μελαγχολική σκέπασε το τοπίο.
Το βλέμμα μου στην πλώρη του, έμεινε στ’ όνομά του,
Που αμυδρά ξεχώριζε μέσα από τη σκουριά του.
Τ’ όνομα του πατέρα μου είχε το πλοίο αυτό
Και έγινε η αιτία για να συγκινηθώ!
Σηκώθηκα αργά-αργά να φύγω απ’ το λιμάνι
Κάτω απ’ των γλάρων τις κραυγές που πανικός τους πιάνει.
Μπήκα μέσα στ’ αμάξι μου κι έκανα προσευχή
Για κάθε έναν αδελφό που δυστυχώς νοσεί.
Καθώς απομακρύνθηκα απ’ το παλιό καρνάγιο
Στο νου ένα εδάφιο μου έδωσε κουράγιο.
Βρίσκεται στο προφητικό βιβλίο του ΗΣΑΙΑ
Εδάφιο εικοσιτέσσερα, κεφάλαιο τριάντα τρία
Κανένας κάτοικος της γης δεν πρόκειται να πει
Πως έχει αρρωστήσει μέσα στη νέα γη!!
Εύχομαι ανάμεσά τους να είμαστε κι εμείς
Είτε είμαστε τώρα ασθενείς μα και οι υγιείς !!