Δώρα του Γιαχ

Με μια ερώτηση, αυτό το ποίημα ξεκινά
Και ειλικρινή απάντηση από εμάς ζητά
Σε όλους τα δώρα αρέσουνε, μεγάλους και μικρούς,
Πιστεύω να 'σαι και εσύ ένας από αυτούς!

Δώρο εάν σου έκαναν ,ποια θα 'ταν η αιτία,
Που θα 'δινες ιδιαίτερη σ' εκείνο σημασία?
Μήπως το ποιος το έκανε, το αν είναι ακριβό,
Ή αν το δώρο αυτό για σε θα είναι πρακτικό?

Δώρο μεγάλο ή μικρό δεν έχει σημασία
Αυτό που λέμε όλοι μας μετρά η χειρονομία!
Τα δώρα τα προσφέρουνε όσοι μας αγαπάνε,
Που ενδιαφέρονται για μας μα και μας εκτιμάνε!

Μα όπως και να το κάνουμε υπάρχει διαφορά
Σε δώρο κομπολόι ή μια κληρονομιά.
Τα δώρα τα καλύτερα τα κάνουν οι γονείς
Αν είσαι γονέας σίγουρα μαζί μου συμφωνείς!

Ίσως γιατί γνωρίζουμε τις ανάγκες των παιδιών μας
Και τις ζωές τους βάζουμε πάνω από των δικών μας!
Θέλουμε να περνούν καλά να είναι ευτυχισμένα,
Είτε είναι ελεύθερα είτε και παντρεμένα.

Έμφυτο το συναίσθημα στον κάθε ένα γονιό
Που είναι καθ' ομοίωση με το Δημιουργό!
Πατέρας είναι στοργικός που όλους μας αγαπά,
Και δώρα ανεκτίμητα προσφέρει τακτικά!

Δώρο για όλους η ζωή με όλες τις αισθήσεις
Που θα 'ναι ανεκτίμητο αιώνια αν τις ζήσεις
Πανάκριβο το δώρο αυτό που 'χει μεγάλη αξία,
Για να παρθεί χρειάστηκε του Ιησού Χριστού θυσία.

Μα κι άλλα δώρα έχουμε εξίσου ακριβά
Που δόθηκαν απλόχερα απ' τον Ιεχωβά!
Σαφώς η αδελφότητα είναι ένα από αυτά
Άτομα που αποτελούν ποίμνη του Ιεχωβά!

Κι εφόσον του Ιεχωβά είναι περιουσία
Έστειλε δώρα ανθρώπινα σε κάθε εκκλησία
Πρεσβύτεροι και επίσκοποι ηγούνται στοργικά
Δαπανώντας χρόνο απ' τη ζωή πάντοτε με χαρά!

Στην προς Εβραίους 12: 12,13,
Τονίζεται το έργο τους μέσα στην εκκλησία.
Έχοντας κατά νου αυτά, ας αναρωτηθούμε τώρα:
Δείχνω εγώ εκτίμηση για όλα αυτά τα δώρα?

Ένα μεγάλο ευχαριστώ ανήκει στον Θεό μας,
Μα και στο Βασιλέα μας τον Ιησού Χριστό μας!
Μα θα 'τανε παράλειψη μην πούμε ευχαριστώ,
Στον κάθε ένα πρεσβύτερο που είν' δώρο απ' το Θεό!

Εκτίμηση στο έργο τους ας έχουμε αδελφοί
Και πρόθυμα ας δείχνουμε σ' αυτούς υποταγή!
Το πνεύμα μας να 'ναι θετικό μέσα στην εκκλησία
Για να ακμάζει και του Γιαχ να 'χει την ευλογία!!

Υποταγή στην Εξουσία

Καινούργια τεύχη πήραμε εχθές την Κυριακή,
Μελέτησα το άρθρο που λέει για υποταγή.
Πριν χρόνια αν ζητούσατε τη γνώμη τη δική μου
Το στόμα θα έμενε ανοιχτό από την άποψη μου.

Οι ένστολοι άντρες ξέρετε που έχουν εξουσία
Μόνο και που τους έβλεπα πάθαινα αλλεργία.
Αντάρτης ήμουν και μικρός ,μου 'λεγε η μαμά μου
Σ' αυτό ίσως συνέβαλλαν και τα γονίδια μου.

Στα 18 αντάρτικο μεγάλο είχα σηκώσει
Και τον πατέρα έκανα απ' το σπίτι να με διώξει.
Στην εξουσία ενάντια, σε κάθε υποταγή,
Στο τάγμα των αναρχικών είχα καταταγεί.

Βιογραφικό μου έκανε η ασφάλεια Αθηνών
Μα όλα αυτά ανήκουνε στο μαύρο παρελθόν.

Τα πράγματα τώρα σαφώς έχουν βελτιωθεί
Εφόσον στον Ιεχωβά, έχω αφιερωθεί!
Σε 'κείνον υποτάσσομαι ολόψυχα εγώ
Δίνοντας και στον Καίσαρα αυτό που του χρωστώ.

Το τέλειο παράδειγμα υποταγής ο γιος Του,
Το θέλημα εκτέλεσε εκείνος του Πατρός του.
Κι αν ήταν πρώτος γιος Θεού, ήτανε ταπεινός
Ιδιότητα που χρειάζεται ο κάθε αδελφός.

Του Ιεχωβά αν θέλουμε να 'χουμε ευλογία
Υποταγή ας δείχνουμε μέσα στην εκκλησία,
Σε αυτούς που πνεύμα άγιο τους έχει διορίσει
Για κάθε θέμα σοβαρό να έχουνε την κρίση.

Πολλές φορές τον έπιασα τον νου να αντιδρά
Πιστέψτε δε φοβήθηκα τράβηξα χαλινά!

Το θέμα αυτό ανέφερε και γι' άλλη υποταγή
Που δίνεται στο σύζυγο, μιας κι είναι η κεφαλή.
Ίσως η λέξη υποταγή σε κάποια δεν αρέσει
Μα τα' αναφέρει η γραφή γι αυτό ας το χωνέψει.

Και τα παιδιά υποταγή λέει η νουθεσία
Να δείχνουνε κι αυτά στην ηγεσία.
Είν' γραφική απαίτηση όλοι να υποταχθούμε
Τι λέτε ? Θα το κάνουμε ή μήπως θ' αρνηθούμε?

Όσοι δεν υποτάσσονται τώρα στην ηγεσία,
Με διαβάλλων μοιάζουν άγγελο που ήθελε αναρχία!

Ταπεινότητα

Είναι απόγευμα και εγώ στο βουνό ,περίπατο κάνω για να σκεφτώ.
Η ησυχία του δάσους με ηρεμεί ,βρίσκω απάντηση στα τόσα γιατί.

Μια ανακοίνωση εχθές το βράδυ, έγινε αιτία να συγχυστώ.
Ο προεδρεύων ανακοινώνει νέου διακόνου διορισμό.

Τον χειροκρότησε η εκκλησία , μ' υποκρισία όμως εγώ,
Μετά το τέλος δια χειραψίας, βιάστηκα πρώτος να του ευχηθώ.

Μπαμπά πρεσβύτερο και πεθερό, έχει εκείνος μα όχι εγώ.
Οι πιθανότητες άνισες να 'μουν εγώ, θα 'λεγα μία προς εκατό.

Ήθελα να 'ξερα το σκεπτικό, που δώσαν σε 'κείνον τον διορισμό.
Αγράμματος είναι κι από χωριό, δεν έχει τις γνώσεις που έχω εγώ!

Ομιλία πεντάλεπτη αν του δοθεί, άγχος τον πνίγει, τρέμει η φωνή.
Σε πλήρη αντίθεση, πιστεύω εγώ, έτοιμος είμαι για διορισμό!

Έχω τελειώσει κάποια σχολεία, ανώτατη εκπαίδευση με αριστεία.
Προσόντα έχω πάρα πολλά, όμως το μέσον να 'ναι καλά!

Αφού μέσον δεν έχω ή «δόντι» εγώ, δεν βλέπω να παίρνω διορισμό.

Ομιλία πεντάλεπτη για σπουδαστή, με βλέπω να κάνω μία ζωή!
Κι αν είμαι ρήτορας στην ομιλία δεν εκτιμάται απ' την εκκλησία!

Το ταλέντο μου βλέπω να πάει χαμένο, δεν πρέπει άλλο να περιμένω.
Αφού δεν δίνετε σε με η ευκαιρία, μάλλον θα πρέπει ν' αλλάξω εκκλησία!

Όποιος ορέγεται επισκοπή τέλειο έργο επιτελεί.
Εγώ το ορέγομαι 'δω και καιρό, μα σ' άλλους δίνουνε διορισμό.

Όνειρο είναι μίας ζωής, να γίνω δημόσιος ομιλητής.
Σε κάποια συνέλευση περιοχής, περιφερείας ή διεθνής.

Με τις σκέψεις αυτές να γυρνούν στο μυαλό
Σε δέντρο ακούμπησα να προσευχηθώ.

Καθώς τελείωσα την προσευχή μου, το βλέμμα μου έμεινε κάτω στη γη.
Μία μεγάλη, μαύρη γραμμή, από μυρμήγκια βρίσκεται κει.

Μία πορεία ακολουθούν, στο στόμα τους όλα κάτι κρατούν.
Σπόρους για να 'χουν τροφή αρκετή, αποθηκεύουν μέσα στη γη.

Μα το βλέμμα μου όμως το αποσπά, κάποιο μυρμήγκι που 'χει φτερά.
Βρίσκεται έξω από τη σειρά, στο στόμα του τίποτα αυτό δεν κρατά.

Προσπάθεια κάνει και βλέπω πετάει, τριγύρω γυρίζει απ' τη φωλιά.
Ίσως αισθάνεται ευνοημένο και υπερήφανο που 'χει φτερά!

Μα απροσδόκητα από ένα κλαδί, σαν σφαίρα πετάει ένα πουλί.
Το μυρμήγκι στην πτήση του έγινε λεία, φτερά όμως ήθελε και μεγαλεία.

Εάν παρέμενε κι αυτό στη γραμμή, σκέφτομαι ίσως, να είχε σωθεί.
Μα απάντηση όμως πήρα και εγώ, πιστεύω άμεσα από τον Θεό.

Εφόσον τα προσόντα μου τα βλέπω μεγαλεία
Φοβάμαι κάποιου αρπακτικού μήπως και γίνω λεία.

Και αν νομίζω υπερτερώ από τον αδελφό μου
Θα πρέπει να ταπεινωθώ αν θέλω το καλό μου.

Κάλλιο μυρμήγκι ταπεινό που ζει κάτω στο χώμα
Παρά σ' αρπακτικού πτηνού να βρίσκομαι το στόμα!

Παιδικές Απορίες

Εγώ από μικρό παιδί πίστευα στο Θεό

Οι δυο γονείς με βάφτισαν με είπαν Χριστιανό.

Με βγάλανε Εμμανουήλ ,όπως και τον Χριστό,

Όμως κανείς δεν ήξερε τι σήμαινε αυτό.

Στο σπίτι μου το πατρικό θυμάμαι μια γωνία

Δεκάδες εικονίσματα, στο κέντρο η Παναγία.

Πριν κοιμηθώ ή σηκωθώ έπρεπε να υποκλιθώ,

Να κάνω το σταυρό μου και να προσευχηθώ.

Με ξύπναγαν τις Κυριακές για να εκκλησιαστώ

Μου 'παν το χέρι του Παπά πως πρέπει να φιλώ.

Έμαθα τα τροπάρια, κρατούσα και νηστεία,

Το όνειρό μου να γενώ ψάλτης στην εκκλησία.

Το παιδικό μου όμως μυαλό γεννούσε απορίες.

Μα όταν τις εξέφραζα μου 'λεγαν θεωρίες.

Μυστήρια είναι αυτά μου 'παν και μην τα ψάχνεις

Τριάδα, ο παράδεισος κι ο πύρινος ο Άδης.

Καθώς λοιπόν μεγάλωσα, λέω στον πνευματικό μου

Για κάποιες απορίες μου που 'χα μες στο μυαλό μου.

Θυμάμαι πως σ' ένα χαρτί έγραψα μην ξεχάσω

Τις ερωτήσεις που 'θελα εγώ να του εκφράσω

Η πρώτη η ερώτηση, ήταν η προσευχή,

Που δίδαξε ο Ιησούς Χριστός σαν ήτανε στη γη.

Ποιο ήταν το όνομα αυτό που πρέπει ν' αγιαστεί;

Κι η βασιλεία του ουρανού πώς θα 'ρθει και στη γη;

Για την Τριάδα ήτανε η άλλη ερώτησή μου

Ομοούσιος κι αχώριστη ήταν η άποψή μου.

Σε ποιον να προσευχήθηκε ρώτησα ο Χριστός,

Στον κήπο της Γεθσημανής πριν σταυρωθεί αυτός;

Και η φωνή που ακούστηκε μετά το βάφτισμά του

Σαν άνοιξαν οι ουρανοί, μήπως ήταν δικιά του;

Εφόσον είν' αχώριστα Θεός, Χριστός και Πνεύμα

Με τη μορφή περιστεριού, πώς φάνηκε το πνεύμα;

Χαμογελώντας ο Παπάς μου 'πε δε θ' απαντήσω

Στην επόμενη ερώτηση μου 'πε να προχωρήσω.

Η επόμενη ερώτηση ήταν για τον Θεό

Που παίρνει τα μικρά παιδιά δήθεν στον ουρανό.

Γιατί απ' τα ατυχήματα Άγιος μας γλυτώνει,

Ενώ ο Θεός παίρνει ζωές και όλους μας πληγώνει;

Του είπα ότι διάβασα μες την Αγία γραφή

Ψυχή που αμαρτάνει, δεν πρόκειται να ζει.

Στον ώμο μου ακούμπησε το χέρι ο Παπάς

Μου 'πε παιδί μου πίστευε, αλλά μην ερευνάς!

Αυτά είναι μυστήρια και είναι αμαρτία

Να ρθεις να εξομολογηθείς να κάνεις και νηστεία!

Ενώ απάντηση καμιά δεν πήρα απ' τον παπά μου

Το βράδυ ήρθε σπίτι μας, μίλησε στον μπαμπά μου.

Προσέξτε τις παρέες του, ποιους κάνει συντροφιά,

Με Μάρτυρες μάλλον έμπλεξε, αυτούς του Ιεχωβά

Με ζήλο ιδιαίτερο και τρόμο στη ματιά

Ρωτήθηκα με Μάρτυρες αν κάνω συντροφιά.

Γιε μου ,είν' επικίνδυνοι προδώσαν τον Χριστό.

Αυτοί ήταν που τον κάρφωσαν επάνω στο σταυρό.

«Τρεις ερωτήσεις σου 'κανα» λέω γω στον παπά μου

«Δεν φτάνει που δεν απάντησες θα βρω και τον μπελά μου;»

Οι αλήθεια είναι πως μάρτυρες, έχω συμμαθητές

Μα πάντα τους απέφευγα, λες και είχαν πληγές.

Πάτερ τις απορίες μου δεν μπόρεσες να λύσεις

Μάλλον θα πάω στους μάρτυρες να πάρω απαντήσεις.

«Αν πας, την πόρτα του ναού να μη ξαναπεράσεις

Τροπάρια και τα θυμιατά όλα να τα ξεχάσεις!»

Θυμάμαι πριν να κοιμηθώ έκανα προσευχή

Και ζήτησα από το Θεό να μου φανερωθεί.

Την άλλη μέρα στο σχολειό παρά το δισταγμό

Τους δύο εκείνους μάρτυρες δεν άργησα να βρω.

Παρά την προκατάληψη που είχα προς αυτούς

Τις ερωτήσεις έκανα χωρίς ενδοιασμούς.

Σε όλες τις ερωτήσεις μου απάντησαν αυτοί

Μ' άρεσαν που τις στήριζαν μες την Αγιά γραφή.

Απ' τη γραφή μου τακτικά κάναμε συζητήσεις

Για να 'σαι είδα χριστιανός υπάρχουν απαιτήσεις.

Κάποιες συνήθειες κακές άρχισα εγώ να κόβω

Και τη ζωή μου έβαλα σε ένα νέο δρόμο.

Σε νέα εκκλησία εγώ έχω συνταυτιστεί

Το εν ύδατι μου βάφτισμα δεν άργησε να 'ρθει.

Η πρόοδος μου έγινε σε όλους φανερή

Η υπόλοιπη οικογένεια τώρα ακολουθεί.

Όσο για κείνον τον Παπά που του 'κανα ερωτήσεις

Ο χρόνος το απέδειξε πως ήτανε «προφήτης»

Πόρτα ναού ποτέ ξανά δεν πέρασα εγώ

Ούτε και ξανακούμπησα κεριά και θυμιατό!

Με τη Γραφή στο χέρι μου γυρεύω τους αξίους

Που ψάχνουν να 'βρουν το Θεό « στους τόπους τους αγίους».

Προτού να είναι πια αργά το τέλος πριν να φτάσει

Να βρούνε τον Ιεχωβά να μπουν στη Νέα τάξη!!

Ανθοέκθεση

Σε μια ανθοέκθεση σ’ωραίο περιβόλι
θα ταξιδέψω νοερά ελάτε αν θέλετ’ όλοι

Πολύχρωμες τριανταφυλλιές όλες τους ανθισμένες
Οι μοκαβιλλιες πιο εκεί λουλούδια φορτωμένες

Γαρδένιες και γαρυφαλλιές τουλίπες όλο χρώμα
Ένα χαλί πολύχρωμο πάνω από το χώμα

Τα γιασεμιά πολλών ειδών μοσχοβολούν πιο’κει
Μα οι ορτανσίες κλέβουνε όλων την προσοχή

Έτσι την παρομοίωσα κήπος που’ ν ‘ ανθισμένος
Την εκκλησιά που’ μαι ‘γω τώρα συνταυτισμένος

Λουλούδια είμαστε όλοι μας στα μάτια του Θεού μας
Και τη φροντίδα θέλουμε συχνά του κηπουρού μας

Οι συναθροίσεις σαν νερό τις ρίζες θα ποτίσουν
Και από τα παράσιτα όλους θα καθαρίσουν

Ο κηπουρός μας στοργικός ξέρει να μας φροντίζει
Να μας κλαδεύει αν χρειαστεί μα και να μας σκαλίζει

Λουλούδια όλοι σπάνια έχουν μεγάλη αξία
Ιδίως τα πολυετή σαν τη Γιαγιά ΛΟΥΚΙΑ

Κι άλλα λουλούδια έχουμε πού’ ναι πολύ μικρά
Στις συναθροίσεις ν’ απαντούν τα’ ακούμε τακτικά

Σ’ αυτό τον κήπο πράγματι υπάρχει ευλογία
Αφού όλες τις εποχές έχει ανθοφορία

Κι άλλα μπουμπούκια έρχονται είναι έτοιμα ν’ ανθίσουν
Με τη σειρά τους και αυτά τον Γιάχ να υπηρετήσουν

Μεγάλη ανθοέκθεση όλη η εκκλησία
όταν βρισκόμαστε εκεί υπάρχει ευωδία

Η συνάθροιση κι αν τέλειωσε η αίθουσα γεμάτη
Να φύγει κανείς δεν βιάζεται μοιράζονται αγάπη

Σαν εκκλησία όλοι μας πιστά ν’ αγωνιστούμε
Στη γη που θα’ ν παράδεισος αιώνια να ζούμε

Η Επόμενη Ημέρα

Την επόμενη τη μέρα βλέπω είναι όλοι εδώ
Είναι όλοι οι επιζώντες μέσα απ’ τον Αρμαγεδών.
Είσελθε εις τα ταμεία εάν θέλεις να σωθείς
Κάθε αίθουσα λατρείας ήταν κιβωτός ζωής.

Μία πρόταση απ’ το Μπέθελ τους ποιμένες μας καλεί
Ένα νέο έργο τώρα, πρέπει να οργανωθεί.
Συνεργεία είναι ανάγκη γρήγορα να επανδρωθούν
Οι οδικές οι αρτηρίες πρώτα θα καθαριστούν.

Κάποιες αδελφές φροντίδα θα παρέχουν σ’ ασθενείς
Κάποιες άλλες θα φροντίσουν τι θα φάμε όλοι εμείς.
Οι αποθήκες σιτηρών άθικτες έχουν μείνει
Το αλεύρι που βρίσκεται εκεί ψωμί πρέπει να γίνει.
Μα και γι αυτό φροντίσανε νωρίς οι αδελφοί
Τεχνίτες πρώτους στείλανε που είν’ αρτοποιοί.

Με το πρώτο φως της μέρας φύγαν κάποιοι αδελφοί
Καταγράφουν κατοικίες που θα μείνουμε εμείς.
Πρώτα οι ηλικιωμένοι και μανούλες με μωρά
Σπίτι όλοι θα αποκτήσουν, θα υπάρχει όμως σειρά.

Οι τηλεπικοινωνίες άρχισαν να λειτουργούν
Με όσους ζουν σε άλλες πόλεις κάποιοι επικοινωνούν.

Εγώ με έξι αδελφούς όλοι απ’ την εκκλησία
Αποτελούμε και εμείς ένα απ’ τα συνεργεία.
Μα όλους μας περίμενε μια νέα εμπειρία!
Σε κοντινό στρατόπεδο πρέπει εμείς να μπούμε
Άρματα μάχης σε τρακτέρ θα μεταποιηθούνε
Άμεσα εκπληρώνεται σήμερα προφητεία
Μαχαίρια θα γίνουν δρέπανα και όπλα σε υνία.

Ερείπια στο βάδισμα μας φέρνουν δυσκολία
Τ’ απομεινάρια βλέπουμε από μία εκκλησία
Βλέπω μες τα χαλάσματα δεσμίδες με ευρώ
Πιο πέρα λαμπυρίζουνε ράβδοι από χρυσό.
Στο δρόμο πεταμένα πια δεν έχουνε αξία
Μα έτσι εκπληρώνεται και άλλη προφητεία.

Μπήκαμε στο στρατόπεδο γεμάτοι απορία
Μία αποθήκη ανοίγουμε που έχει εργαλεία
Κάποιοι κρατάνε τους τροχούς, κάποιοι τα οξυγόνα
Κανόνια καταστρέφουμε μα και τα πολυβόλα.
Πρωί -πρωί τα άρματα κάποιοι θα οδηγήσουν
Όχι σε κάποιον πόλεμο τη γη θα καθαρίσουν.
Μα αυτό που ζούμε σήμερα είναι μια ευλογία
Η πρώτη μέρα είν’ αυτή μες τη χιλιετία!

Ο ήλιος ανέβηκε ψηλά έγινε μεσημέρι
Ήρθανε κάποιες αδελφές με σάντουιτς στο χέρι
Το πρώτο γεύμα θα ‘ναι αυτό μες τη χιλιετία
Τι και αν είναι σάντουιτς δεν έχει σημασία.

Και σας, σας βλέπω ανήκετε σε κάποια συνεργεία
Διάθεση έχετε καλή και φόρμα εργασίας!

Τον πρώτο κήπο στην Εδέμ κάπου στην Παλαιστίνη
Δεν ήταν άξιος ο Αδάμ στη γη να επεκτείνει

Αυτό είναι προνόμιο τώρα για όλους εμάς
και βλέπω το δεχτήκατε όλοι μετά χαράς.
Μα πρέπει να δείξουμε όλοι μας μεγάλη προθυμία
Είν’ έργο αυτό εκπαίδευσης μες τη χιλιετία.

Η ώρα όμως πέρασε ο ήλιος πάει να δύσει
Κι αν όλοι κουραστήκαμε κανείς δε θα γογγίσει.

Η μέρα η αυριανή θα ‘ναι μια ευλογία
Που θα αρχίσει σ’ αίθουσα με πρωινή λατρεία

Τώρα κατάκοποι οι αδελφοί θα πάνε να ξαπλώσουν
Μα ένα είναι σίγουρο πόρτες δεν θα κλειδώσουν

Μα εμένα επιτρέψτε μου νωρίς δεν θα ξαπλώσω
Κάτω απ’ τ’ αστέρια τ’ ουρανού θέλω να χαλαρώσω

Στο ποίημα αυτό τον βλέπετε κάπου τον εαυτό σας?
Αν όχι κάντε γρήγορα είναι για το καλό σας.

Στην μέρα την επόμενη που ‘ναι πολύ κοντά μας
Εύχομαι να ‘μαστε όλοι μας μαζί με τα παιδιά μας!!

ΑΜΗΝ

Πολύτιμοι λίθοι

Στο ποίημα αυτό θ’ αναφερθώ φίλοι μου σε πετράδια
Σε λίθους που είν’ πολύτιμοι, ζαφείρια και διαμάντια.
1.600 υπάρχουνε και πλέον ορυκτά,
μα μόνο 16 κάνουν τη διαφορά.

Αιτία είν’ η ομορφιά, χρώματα και σκληράδα,
Μέγεθος, σπανιότητα προσθέτουνε καράτια.
Ίσως και σεις γνωρίζετε κάποια από αυτά
Του πόθου αντικείμενα σαφώς για θηλυκά.

Ονομασίες άγνωστες έχουν μα και γνωστές
Θα ‘θελα να αναφερθώ σε κάποιες απ’ αυτές.
Ξεκινώ με τον τιγριόφθαλμο περίεργη ονομασία,
Έπειτα τον αμέθυστο, κρυστάλλινο χαλαζία.

Ακολουθεί ο ίασπις , τοπάζι και ζαφείρια,
Αμέσως τα επόμενα θα λεγα τα ρουμπίνια.
Νεφρίτης ο επόμενος, και ο αλεξανδρίτης,
Σπάνιος κι ίσως άγνωστος είναι ο ακουαμαρίνης.

Σειρά έχει το οπάλιον, κιτρίνης, τουρμαλίνης,
ο λίθος που μόλις θα τον δεις με στόμα ανοιχτό θα μείνεις!
Υπέροχος σε ομορφιά, χρώματα χίλια έχει
Μα το διαμάντι υπερτερεί θέση πρώτη κατέχει.

Πετρώματα πολύτιμα μα ίδιας καταγωγής,
Αφού το ταξίδι ξεκινούν στα έγκατα της γης.
Το αξιοπερίεργο όμως είναι αυτό:
πώς τα πετράδια είν’ μορφή από άνθρακα φθηνό.

Από τα σωθικά της γης , μάγμα καυτό ανεβαίνει,
Κι από πιέσεις υψηλές μορφή κρυστάλλου παίρνει.
Η χημική του σύσταση, μέταλλα γης στοιχεία,
Μα όμορφη αλλοτροπική μορφή δίνει η θερμοκρασία .

Στην επιφάνεια της γης δεν φτάνουν κατά τύχη,
Μα αφού κάνουν εξόρυξη οι αδαμαντωρύχοι.
Για να βρεθεί ένα καράτι καθαρού διαμαντιού
250 τόνοι χώματος πρέπει ν’ ανασκαφθούν

Στην αρχική του τη μορφή έχει ακαθαρσίες
Που πρέπει ν’ απομακρυνθούν με κάποιες εργασίες.
Λιθοχαράκτης λέγεται κι ίσως του πάρει μέρες
Εκείνος που θ’ ασχοληθεί να του χαράξει έδρες.

Μέσα απ’ αυτές υφίσταται διάθλαση το φως
Και δέσμη από χρώματα εκπέμπουν διαρκώς.
Μα τώρα ίσως κάποιος να μου πει και δικαιολογημένα:
Οι λίθοι οι πολύτιμοι τι μ’ αφορούν εμένα;

Αυτήν την απορία σας αμέσως θα τη λύσω
Πολύτιμους λίθους με αδελφούς αφού παραλληλίσω
Στοιχεία της γης αποτελούν τ’ ανθρώπινο το σώμα
Αφού ο Θεός τον άνθρωπο τον έπλασε από χώμα.

Κι αν είναι πλάσμα χοϊκό δεν έχει σημασία
Για το Θεό πολύτιμος κι έχει μεγάλη αξία.
Στον κόσμο ίσως να ‘τανε πολύ βαθιά χωμένος
Μ’ ακαθαρσίες κοσμικές επικαλυμμένος

Μα ο Θεός από ψηλά που είδε την καρδιά του,
Αδαμαντωρύχους έστειλε να παν’ στη γειτονιά του.
Η εξόρυξη που έγινε ήταν επιτυχής,
ίσως γιατί οι εργάτες να ήταν σκαπανείς.

Μελέτη μα και γνώση σαν επεξεργασία
Απομάκρυναν επιμελώς κάθε ακαθαρσία.
Έδρες καινούριες χάραξε πάνω του ο Θεός
Και διαθλάτε υπέροχα το Θεϊκό το φως.

Έτσι μας βλέπουν αδελφοί τα μάτια του Θεού
Ανεκτίμητα πολύτιμους μεγάλους και μικρούς
Με θησαυροφυλάκιο μοιάζει η εκκλησία
Που ανήκει στον Ιεχωβά και έχει ευλογία.

ΓΙ ΑΥΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΑΤΕ
ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΠΩΣ ΚΡΑΤΑΤΕ!

Ψεγάδια ας μην ψάχνουμε κρίνοντας αδελφούς
Γιατί έτσι ημιπολύτιμους τους θεωρούμε αυτούς!
Γνήσια αγάπη ας δείχνουμε τιμή μα και αξία
ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ!!!!

Πούπουλα στον Άνεμο

Ένα απ’ τα νέα τεύχη μ’ έχει εντυπωσιάσει
Που ο φρόνιμος δούλος και πιστός, για μας έχει ετοιμάσει.
Κύριο θέμα της Σκοπιάς15 Ιουλίου μας ρωτά:
«θα υπακούσετε στις προειδοποιήσεις του Κυρίου»;
Γράφει για ψευδοδιδάσκαλους και ψεύτικες ιστορίες,
Αλλά και για αργόσχολους που περιφέρονται άσκοπα μέσα στις εκκλησίες.

Στον τελευταίο υπότιτλο γράφει ορθά κοφτά,
Να μην ακολουθούμε αδελφοί τον Σατανά.
Ο Παύλος προειδοποίησε για την σπερμολογία,
Που ίσως οδηγήσει και σε συκοφαντία,
Και τότε αναπόφευκτα θα ρθει φιλονικία.

Όπου τα ξύλα λείπουνε ούτε φωτιά ανάβει
Κι αν λείπει αυτός που συκοφαντεί η φιλονικία ησυχάζει.
Μα δυστυχώς ο Διάβολος τα έχει καταφέρει
Χρησιμοποιώντας κάποιους αδελφούς ζημιά να επιφέρει.

Εν γνώσει ή εν αγνοία τους τον έχουν μιμηθεί
Σε υποθέσεις άλλων συχνά μπλέκονται αυτοί.
Για όλους έχουν κάτι κακό να σχολιάσουν
Δεν ντρέπονται δυο πρόσωπα να μας παρουσιάζουν.

Ίσως μπροστά να κάνουνε τους φίλους τους καλούς ,
Την εμπιστοσύνη κερδίζοντας από κάποιους αδελφούς
Μα πίσω από την πλάτη τους και δίχως ενοχές,
Δεν ντρέπονται και γίνονται σκληροί επικριτές.

Αγάπη στην επιβλαβή δείχνουν σπερμολογία
Την διαδίδουν δυστυχώς μέσα στην εκκλησία.
Κατεδαφίζουν τα λόγια τους δεν εποικοδομούν
Την άποψη τους γι’ αδελφούς σε άλλους προωθούν.

Μα μες τις συναθροίσεις πρόσωπο άλλο έχουν
Δείχνουνε ατσαλάκωτοι «άλλοι» να τους προσέχουν.
Ίσως να αναπέμπουν πομπώδεις προσευχές
Βαρύγδουπες απαντήσεις, καλοί ομιλητές.

Για τέτοιου είδους άτομα μέσα στις εκκλησίες
Υπάρχει ένα εδάφιο από τις Παροιμίες,
Εικοστό έκτο κεφάλαιο εδάφιο είκοσι τρία
Μιλάει για χείλη ένθερμα, που κρύβουν κακή καρδία

Εύστοχη παρομοίωση με πήλινο αγγείο
Που ασημένιο σμάλτο καλύπτει το δοχείο.
Αργά όμως ή γρήγορα ίσως φανερωθεί
Στην εκκλησία η ζημιά που έχει προκληθεί.

Σαφώς τότε είναι αργά για να επουλωθούν
Τα τραύματα απ’ τα σχόλια που δεν θα ξεχαστούν.
Στον αδελφό που θίχτηκε κι αν ζητηθεί συγνώμη
Δεν παύει στο νου των αδελφών να υπάρχει άλλη γνώμη.

Μοιάζει με το παράδειγμα που έχει η Σκοπιά,
Πούπουλα σκορπισμένα απ’ τον άνεμο μακριά
Έτσι μοιάζουν τα λόγια που έχουνε σκοπό
Ζημιά μόνο να κάνουν σε κάποιον αδελφό.

Αλήθεια πως θα αισθανθεί σαν φτάσουνε στ’ αφτιά του
Λόγια που συκοφάντησαν την οικογένεια του
Πριν βγουν από το στόμα μας λόγια χωρίς ουσία
Στο νου ας έχουμε αυτό είναι Συκοφαντία!!!

Στοργικός Ποιμένας

Για να γραφτεί το ποίημα αυτό έγινε η αιτία
Κάτι που είδα σε χωριό που ‘ν’ στη Μακεδονία
Σε μια πλαγιά ένας βοσκός είχε τα πρόβατά του
Εντύπωση μου έκανε που έβοσκαν κοντά του.
Πολύ μακριά δεν ήμουνα το ‘δα σαν ευκαιρία
Να πλησιάσω το βοσκό να δώσω μαρτυρία
Καθώς πλησίασα κοντά αισθάνθηκα ωραία
Γιατί όπως είπε θα θελε κι αυτός λίγη παρέα.
Όση ώρα συζητούσαμε ήτανε φιλικός
Στη γραφική αλήθεια ήτανε δεκτικός.
Του είπα πως μου θύμισε μία φωτογραφία
Που είχε στο εξώφυλλο κάποιο από τα βιβλία
Μου πε για τις ευθύνες, που ‘χει το επάγγελμά του
Μα συνεχώς το βλέμμα του το’ χε στα πρόβατά του
Κάποια στιγμή με άφησε τρέχοντας στην πλαγιά
Πίσω από κάποιο πρόβατο που ‘φευγε μακριά.
Εντύπωση μου έκανε, ενώ γκλίτσα κρατούσε
Το αρνί που απομακρύνθηκε δεν είδα να χτυπούσε.
Μου ‘πε τον ξέρουνε καλά όλα τα πρόβατα του
Αναγνωρίζουν τη φωνή και τα σφυρίγματά του.
Κάποια στιγμή τον είδα μαζί μου ενώ μιλούσε,
Ένα αρνί που κούτσαινε αυτός παρατηρούσε.
Πριν λίγες μέρες μου ‘πε το ‘χε δαγκώσει φίδι
Μα θ’ αναρρώσει σύντομα, αντιβίωση του δίνει.
Κάποια στιγμή τον ρώτησα αν θα ‘ταν πρακτικό
Αντί γι αυτόν στη θέση του να έπαιρνε βοσκό.
Μου είπε ότι κάποτε προσέλαβε βοσκό
Μα το ποίμνιο αποδεκατίστηκε, έμεινε το μισό.
Ευθύνες συνεπάγονται κάποιος να ‘ναι βοσκός,
Να αγαπά τα πρόβατα να είναι στοργικός.
Να είναι διαθέσιμος γι αυτά να ξενυχτίσει
Εκείνο που κουτσαίνει ίσως να κουβαλήσει.
Στην ύπαιθρο εάν τα βρει εκτεθειμένα η μπόρα
Σαφώς και είναι βέβαιο πως θ’ αρρωστήσουν όλα
Δεν είναι μόνο ο λύκος μου ‘πε η απειλή
Αλλά κι ένα μικρόβιο εάν εξαπλωθεί.
Ενώ αν είναι υγιή και τρέφονται καλά
Θα γίνουν όλα σίγουρα πιο παραγωγικά.
Μετά απ’ αυτό σηκώθηκε να μ’ αποχαιρετήσει
Τα πρόβατά του έπρεπε να πάει να τα ποτίσει.
Καθώς απομακρύνθηκα στο νου μου ο Χριστός,
ήρθε που ‘ναι ποιμένας πράγματι στοργικός.
Παράδειγμα προς μίμηση σε κάθε εκκλησία,
Είναι για άντρες που σ’ αυτές ασκούνε ηγεσία.
Η γνήσια αγάπη αλλά και η στοργή,
Γίνονται η αιτία για να ‘ναι προσιτοί.
Το ποίμνιο ποιμαίνουν μα με τη διαφορά,
Γνωρίζουν πως τα πρόβατα είναι του Ιεχωβά!
Γνωρίζουν κάθε πρόβατο και κάθε πρόβλημα του
Πριν ζητηθεί πολλές φορές αυτοί είναι κοντά του.
Στήριγμα για το ορφανό γίνονται ν’ ακουμπήσει.
Στη χήρα μαξιλάρι τον πόνο να αφήσει.
Δεν είν’ προσωπολήπτες, γνήσια τα κίνητρά τους,
να ευνοούν μονάχα την οικογένεια τους!
Αυτοί είναι οι ποιμένες μέσα στην εκκλησία
που το Άγιο Πνεύμα του Θεού παρέχει ευλογία.
Είν’ προσιτοί σε όλους γιατί είναι ταπεινοί,
προσδίδουνε αξία και στο μικρό παιδί.
Η γνήσια αγάπη τους κάνει στοργικούς
ακολουθούν υπόδειγμα που άφησε ο Ιησούς.
Θυμούνται πως το ποίμνιο ανήκει στο Θεό
και θα λογοδοτήσουνε κάτι αν συμβεί κακό.
Αυτό στο νου μου έφερε τα λόγια του βοσκού
Αλλά κι ένα εδάφιο του λόγου του Θεού:
«αν χάνονται τα πρόβατα μέσα από τη στάνη,
Ευθύνη αποκλειστικά ανήκει στον τσομπάνη».
Το εδάφιο που μου θύμισε η φράση αυτή εμένα
στον Ιερεμία βρίσκεται 10:21
Μακάρι μη συμβεί αυτό ποτέ σε εκκλησία
Μα να ‘χουν του Ιεχωβά όλες την ευλογία!!!

Χείρα Βοηθείας

Το ποίημα αυτό το έγραψα για κάποιες αδελφές
Που μες τις εκκλησίες μας είναι ξεχωριστές

Γι αυτό επιτρέψτε μου αδελφοί να τους το αφιερώσω
Και μέσα από το ποίημα αυτό έπαινο να τους δώσω!

Ας μην βιαστείτε οι υπόλοιποι να παρεξηγηθείτε
Στο τέλος ξέρω δίκαιο πως έχω όλοι θα πείτε

Είναι αδελφές μας όσιες από όλες τις ηλικίες
Ανάμεσα μας βρίσκονται σε όλες τις εκκλησίες

Σε χήρες αναφέρομαι που ‘χουν γκρίζα μαλλιά
Μα και σε νεότερες που ‘χουν ίσως παιδιά

Σε κάποιες ίσως ο θάνατος έγινε η αιτία
Να μείνουν μόνες στη ζωή ,να ζούνε στη χηρεία

Σε κάποιες στη ζωή επήλθε χωρισμός
Από άντρα που ήταν κοσμικό , ίσως και αδελφός

Παρόλα αυτά τις βλέπουμε μέσα στις αίθουσες μας
Τις νοιώθουμε ως μητέρες μας τις νέες αδελφές μας?

Στη θέση τους αν φέρουμε λίγο τον εαυτό μας,
Αλήθεια τι πιστεύουμε θα ‘ταν για το καλό μας?

Αν λόγου χάρη μια αδελφή είναι ηλικιωμένη
Και λόγω της χηρείας της ξέρεις πως μόνη μένει
Δεν θα τανε υπέροχο με άλλες αδελφές
στο σπίτι αυτής της αδελφής να κάνετε δουλειές?

Σκέψου πως θα ‘ταν στοργικό πέρα απ’ τις συναθροίσεις
Να της παρέχεις συντροφιά με ωραίες συζητήσεις

Αν άνοιγες το σπίτι σου το μήνα μια φορά
Και προσκαλούσες άτομα που ζουν μοναχικά
Θα έδειχνες προσωπικό γνήσιο ενδιαφέρον
Κάτι που θα ‘ταν σίγουρα προς όλων το συμφέρον

Υπέροχο συναίσθημα θα ένοιωθαν κι αυτοί
Κάτι για το οποίο αιτία θα σαι συ!

Όσο για τις νεότερες τις χήρες αδελφές μας
Ας είμαστε διακριτικοί πάντα στις συντροφιές μας

Ας μη ρωτάμε πράγματα που δεν μας αφορούν
Τα λόγια ας προσέχουμε μήπως και πληγωθούν

Όμορφα ας τις κάνουμε να νοιώσουνε κοντά μας
Αφού είναι πατέρας μας ο Γιαχ είναι οικογένεια μας

Κι εφόσον η Αγάπη μας δεν πρέπει να έχει όριο,
Δεν επιτρέπεται αδελφοί να ζουν στο περιθώριο

Η επιστολή Ιακώβου 1:27
Προτρέπει να φροντίζουμε χήρες και ορφανά
Σε εφαρμογή ας θέσουμε τα λόγια αυτά λοιπόν
Επιζητώντας το καλό χήρων και ορφανών!!!!!