Ο Άσωτος Υιός

Μία σκέψη το μυαλό μου χρόνια τώρα το πονά
Πάντα με καταρρακώνει κλαίγοντας τα δειλινά.
Ποια να είναι η αιτία, τί δεν πράξαμε σωστά
Κι έφυγε απ’ την αλήθεια το ‘να από τα δυο παιδιά?

Σαν μαχαίρι μας πονάει που γυρίζει στην πληγή
Όσο βλέπω η ημέρα του Θεού πως δεν αργεί!
Τον Ιεχωβά με ζήλο, υπηρετούσαμε εμείς
Σε όλες τις υποχρεώσεις, όλοι πάντα συνεπείς.

Σ’ ανθρώπους μιλάμε για το Θεό,
για να σωθούνε απ’ το κακό
Που σύντομα θα ‘ρθει πάνω στη γη,
Πες μου παιδί μου πού θα ‘σαι συ?

Νύχτες ολόκληρες να κοιμηθώ
δεν καταφέρνω κι αναπολώ
Τις ώρες εκείνες που εγώ και εσύ ,
μελέτη κάναμε απ’ τη γραφή.

Θυμάμαι την πρώτη σου την ομιλία, σε χειροκρότησε η εκκλησία
Μ’ αυτά ανήκουνε στο παρελθόν απόφαση πήρες να είσαι απών.
Ότι διδάχτηκες απ’ τους γονείς ,πες μου παιδί μου γιατί αγνοείς ?

Κάτω απ’ τα πόδια μας χάθηκε η γη
σαν πήρες παιδί μου την απόφαση αυτή.
Γιατί να συμβεί σε εμένα αυτό ?
ρωτάει η μητέρα σου και γω τον Θεό.
Τι πρέπει να κάνω, πώς να φερθώ?
Δείξε μου θεέ μου, παρακαλώ!

Το θέμα γνωρίζω πως είναι λεπτό
Κατάλληλο θέλει αυτό χειρισμό.
Και εφόσον ανήκουμε σε εκκλησία
ποιμένων δεχόμαστε τη νουθεσία

Στοργική είναι μα και σταθερή
κοιτάμε μπροστά, όσο κι αν μας λυπεί.
Ενίσχυση παίρνουμε απ’ το Θεό
τον πρώτο που γνώρισε στασιασμό.

Διαβάσαμε εδάφιο απ’τη γραφή
στην προς Γαλάτας επιστολή
«δικό του φορτίο ευθύνης βαστά, ο κάθε δούλος του Ιεχωβά».
Στο Θεό μας υπόλογος θα βρεθεί δυστυχώς,
Για πορεία που διάλεξε να ‘χει αυτός.

Πρεσβύτεροι μου ‘παν δεν είναι σωστό
Το σφάλμα σε μένα να ψάχνω να βρω.
Παράδειγμα έφεραν βιβλικό
Στη θέση μου έβαλαν αυτοί τον Θεό.
Όταν ένα απ’ τα παιδιά του, τα αγγελικά
θέλησε να στασιάσει, έφταιγε ο Ιεχωβά?
Κι όταν ο Αδάμ κι Εύα, πέσανε σε στασιασμό
Θα ‘ταν λογικό ευθύνες, να ζητάμε απ’ τον Θεό?

Οι πρεσβύτεροι μ’ αγάπη επουλώσαν μια πληγή,
Και οι αδελφοί είν’ αλήθεια έχουν συμπαρασταθεί.

Βαρύ φορτίο απ’ την καρδιά,
αλήθεια μας έφυγε με όλα αυτά,
Που συζητήσαμε με αδελφούς
που μας στηρίζουν μας αγαπούν.

Σαν γονείς πρέπει μια στάση, να κρατάμε σταθερή,
Με αγάπη, μα να δείχνει πως μας πίκρανε πολύ!
Κι ίσως κάποτε ποιος ξέρει, τ’ όνειρό μας είν’ αυτό
Κάποια μέρα να επιστρέψει σαν τον άσωτο υιό!

Γηροκομείο η Πανσιόν

Mε κάποιον φίλο μου παλιό, που ‘χα πολύ καιρό να δω,
Απ’ όταν ήμασταν παιδιά, έκανα απόψε συντροφιά.

Ο χρόνος γύρισε αρκετά τότε που ήμασταν παιδιά
Με πληγωμένα γόνατα, μια μπάλα στη μασχάλη,
Μέσα σε σκόνης σύννεφο το γκολ ποιος θα το βάλει?

Τα σπίτια ήταν φτωχικά μα υπήρχε αγάπη στην καρδιά
Παιδιά κι οι δυο βιοπαλαιστών που‘ ταν σαφώς παλαιών αρχών.

Του είπα πως παντρεύτηκα και ζω στη Σαλονίκη
Απ’ την Αθήνα έφυγα γιατί δεν είχα σπίτι.

Δυο γιους του ‘πα απέκτησα και μία θυγατέρα
Όμως δουλεύει κι η κυρά για να τα βγάλω πέρα.

Εκείνος έγινε γιατρός , απέκτησε πτυχίο
Για να σπουδάσει οι γονείς δουλεύανε κι οι δύο.

Είπε πως τώρα έψαχνε μία «πανσιόν» να βρει,
Τη μάνα τον πατέρα του να έβαζε εκεί.

Αλήθεια σοκαρίστηκα σαν τ’ άκουσα αυτό
Τη γνώμη είπα στο φίλο μου χωρίς να τον ντραπώ.

Όπως σκοτώνουν τ’ άλογα μόλις αυτά γεράσουν
Τους δυο γονείς σ’ ιδρύματα κάποιοι θα τους πετάξουν.

Αυτοί στερήθηκαν πολλά μες τη φτωχή ζωή τους,
Στο τέλος τα κατάφεραν σπούδασαν το παιδί τους.

Του είπα αξίζουν άραγε αυτή την πληρωμή?
Θα ‘ρθεις και συ στη θέση τους έχεις και συ παιδί.

Τι κι αν το είπανε «πανσιόν», είναι γηροκομείο
Οι τρόφιμοι του έχουν παιδιά μα είν ‘ γι’ αυτά φορτίο.

Ξέρω πως είναι δύσκολο χρειάζονται φροντίδα
Μα αν τους διώξεις και εσύ δεν έχουνε ελπίδα.

Μου ‘πε εντυπωσιάστηκε από την άποψη μου
Και ευκαιρία μου ‘δωσε ν’ ανοίξω τη γραφή μου.

Του ‘δειξα πως για το Θεό έχουν μεγάλη αξία
Πως τους ανήκει ο σεβασμός γιατί έχουνε σοφία.

Δεν ξέρω αν κατάφερα να του αλλάξω γνώμη
Όμως προβληματίστηκε τον είδα να βουρκώνει.

Του έδειξα ότι η Γραφή μας έχει εκπαιδεύσει
Και οι γονείς στο σπίτι μας πάντα θα έχουν θέση!

Ατίθασο Νιάτο

Σαν ήμουν νεαρός εγώ, νευρίαζα πολύ
Όταν για κάθε τι οι γονείς μου ‘διναν συμβουλή.

Πως πρέπει να ‘ναι οι φίλοι μου τι ώρα θα γυρίσω
Μέχρι και πως θα κουρευτώ έπρεπε να ρωτήσω.

Κόψε λιγάκι μου ‘λεγαν γιε μου τη φαβορίτα
Το νούμερο του κινητού μη δίνεις σε κορίτσια.

Μην ανεβείς σε μηχανή μου ‘λεγε η μαμά μου
Τι θέλουν να φοβάμαι εγώ στο τέλος τη σκιά μου.

Πίστευα πως δε μ’ αγαπούν δε θέλουν το καλό μου
Μ’ αυτά που κάνουν θίγουνε και τον εγωισμό μου.

Μα στην παρέα μου συχνά το ‘παιζα γω αντράκι
Κυρίως αν στη συντροφιά υπήρχε κοριτσάκι.

Πίστευα μέσα στη ζωή ότι τα ήξερα όλα
Τι να μου πει η μάνα μου και ο μπαμπάς μου τώρα.

Αυτοί μεγάλωσαν αλλιώς σε άλλη εποχή
Ούτε κομπιούτερ είχανε ούτε και DVD.

Κι όμως τα καταφέρανε και είν’ ευτυχισμένοι
Γιατί όπως μου ‘παν την καρδιά στον Γιαχ είχαν δοσμένη!

Καθώς όμως μεγάλωσα το ένοιωσα καλά
Σαν τους γονείς μες τη ζωή κανείς δε σ’ αγαπά!

Αφού εγώ παντρεύτηκα και απέκτησα παιδιά
Τις ίδιες να δίνω συμβουλές έχω εγώ σειρά.

Το βλέπω είναι δύσκολο αλήθεια σας το λέω
Να καταφέρεις συμβουλή να δώσεις σ’ ένα νέο.

Από τον κόσμο μακριά μείνετε νεαροί
Γιατί λιοντάρι άγρυπνο κάπου καραδοκεί.

Στη μάνα στον πατέρα σας να δίνετε τιμή
Είν’ εντολή που έδωσε ο Θεός στο Μωυσή.

Και να θυμάστε πάντα αυτό
πως θα ‘ρθει κι η σειρά σας
να συμβουλεύσετε και σεις
μια μέρα τα παιδιά σας!